cappadox etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cappadox etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Mayıs 2016

Cappadox ve sonrası: Bar biziz bebeğim, tekel nerde sen onu söyle!

Cumartesi sabah erkenden uçağımıza biniyor ve Nevşehir Havalimanı'na iniyoruz.

İstanbul'dan Nevşehir'e uçarken de Nevşehir Havalimanı'ndan Kapadokta'daki otelimize gelirken Cappadox'a ilişkin herhangi bir beklenti içinde değiliz.

Çünkü değil herhangi bir beklentiye girip hayal kurmak, uykusuzluktan ölmek üzereyiz. O sırada hayattan tek istediğimiz şey yatak veya kahve. 

"Gün ölmesin" diye gün doğmadan aldığımız uçak biletlerine bir son vermeliyiz diye düşünüyoruz.



Uçhisar'daki otelimiz Hermes Cave Hotel'in terası, Uçhisar Kalesi'ne karşı harika bir manzara sunuyor. Odalarımız oldukça ferah. Üstelik Cappadox için gelmişken olabilecek en harika lokasyonlardan birinde bulunuyor, bütün etkinliklere servislerin kalktığı, her türlü bilet işlemlerinin yapıldığı alan on dakikalık yürüme mesafesinde.

Ancak o sırada Hande isyanlarda, "Şu an peri bacaları filan umurumda değil gerçekten. Şu koltukta uyumak istiyorum." diye söyleniyor. Hande upuzun, koltuk küçücük. "Sen o koltuğa sığmazsın ki bebeğim, hadi kahve isteyelim." diye cevap veriyorum. "Ben zaten dikine uyuyacağım." diye cevabı yapıştırıyor. O sırada, "dikine uyumanın" Kapadokya tatilimizin vazgeçilmez bir parçası olacağını henüz bilmiyoruz. :)

Sonraki günlerde her türlü talebimizle (sigara, havlu, kahve, süt vs vs.) içtenlikle ve koşa koşa ilgilenerek gönlümüzü fethedecek otel personeli ilk kıyağını bize check-in saatimizden oldukça erken bir oda vererek yapıyor. Hemen çantalarımızı odaya atıp, bir saatlik bir hızlı enerji depolama uykusu uyuyor, duşumuzu alıp odadan çıkıyoruz.



Uçhisar Meydanı'ndaki Babylon alanından biletlerimizi bastırıp, shuttle'a binip, ilk etkinliğimiz olan pikniğin yolunu tutuyoruz. (Önümüzdeki yıllarda bu etkinliğe yolunu düşürmeyi planlayanlara iki harika tavsiye gelsin: 1- Araba ile değil, shuttle ile gidin etkinliklere. Çünkü bu etkinlikte mekanlara hayal ürünü şiirsel isimler vermişler. Halka "Aşk Vadisi" dediğinizde kimse neresi olduğunu bilmiyor. Araba ile gelen herkes kaybolurken, biz shuttle ile oldukça rahat gittik. 2- Bazı etkinliklerde bilet kontrolü yapılmıyor, bilet bulamasanız da şansınızı deneyin, içeri girebilme ihtimaliniz oldukça yüksek. Hatta boşu boşuna bilet almışız diye düşündüğümüz, alakasız biletlerle alakasız etkinliklere girdiğimiz oldu.)








İlk katıldığımız etkinlik, Aşk Vadisi'ndeki Cappadox Piknik oluyor. Yeşilliklerin arasında, minderler ve örtülerle gerçek bir piknik alanı. Bir kenarda canlı müzik yapılıyor, diğer tarafta leziz yöresel yemeklerin olduğu bir stand var. Önce karnımızı doyurup, şarap kadehlerimizi tokuşturuyor, sonra müzik ve sohbet eşliğinde saatlerce çimlerde uzanıyoruz. Bütün yorgunluğumuza ve uykusuzluğumuza değecek kadar keyifli bir ortam; organizasyon, iyi ki gelmişiz dedirtecek kadar iyi: Biralar soğuk, yemekler lezzetli, etkinlikte bir tane saçma insan yok, atmosfer güzel.




Cappadox Piknik'in ardından, festivalden neredeyse bir hafta önce herkesten önce Kapadokya'ya giderek oranın muhtarına dönüşmüş sevgili Ece'yi görmek için Kale Konak Otel'in yolunu tutuyoruz. İstanbul'da bir türlü görüşemediğin güzel insanlarla, Kapadokya'da, harika bir manzaraya karşı, leziz kırmızı şarap yudumlarken kavuşmanın keyfini sürdükten sonra, meydandaki Centre'de makarna yiyerek karnımızı doyuruyoruz.

Kistar Otel'de Aşk ve Şifa İçin Kirtan Meditasyonu'na katılıp, mantralar söyleyerek rahatladıktan sonra, Bezirhane'deki Adam Hurst konserine gidiyoruz. Adam Hurst gerçekten harika bir müzik yapıyor, Bezirhane çok romantik bir konser alanı ancak bu ikisi bizim o andaki ruh halimize hiç uygun değil. Huzur doldukça, gözlerimiz kapanıyor.



Akşam daha önce bahsettiğim Cappadox'ta Son Gece etkinliğine katılıyoruz. Puslu ay, puantiyeli peri bacaları, şarjı olmayan telefonlarımız, salatalıklı votkalarımız, İlhan Erşahin ve Hüsnü Şenlendirici ile son zamanlardaki en keyifli gecelerimizden birini geçiriyoruz.


Otelimize ertesi gün öğlene doğru dönüyoruz. Bilseydik, hiç otel bile ayarlamazdık diye gülüşerek, duşumuzu alıyor, şarkılar söylüyor, makyajımızı yapıyor ve Argos'ta olan kızların yanına gidiyoruz.





Leziz mantı ile karnımızı doyurduktan sonra, dışarıda şakır şakır yağmur yağarken, şömine ve harika bir manzara eşliğinde, şallara dolanıp, harika tatlılar yiyoruz. O an tek eksiğimiz Adam Hurst. Keşke dün akşam değil, bugün burada olsaymış konseri diye düşünüyoruz.



Tatlıların hepsi oldukça lezzetli ama hepimizin favorisi, Türk kahveli sufle oluyor. Hani Kapadokya'da daha yörel lezzetler tavsiye etmem gerekir; ama tavsiyelerimin başını Argos çekecek: Mantısı harika, Türk kahveli sufle mutlaka tadılmalı ve en güzel kısım şu: Altında 1300 yıllık bir şapel ve şarap mahzeni var. İçeride de 20.000 şişe şarap... 

Argos'un kendi üzüm bağlarından üzümler toplandıktan sonra,  Turasan tesislerinde Argos'un şarapları üretiliyormuş. Bu şaraplar yalnızca burada satılıyor, başka hiçbir yerde yok. Kapadokya'ya gelmişken ziyaret etmenizi şiddetle tavsiye ederim. Şarap tadımı yapmak isterseniz önceden rezervasyon yaptırmanızda da fayda var.








İstanbul'a dönüş zamanımız gelene kadar Argos'ta ödüllü şarapları yuvarlayarak keyif çatıyoruz. Dışarıda şakır şakır yağmur yağarken, tatilimizin sonuna geldiğimiz için de biraz hüzünlüyüz. Asıl eğlencenin o noktadan sonra başlayacağını nereden bilebilirdik ki?

Havalimanına doğru yola çıkarken, Başak, uçaktan korktuğunu ve biraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek, 10 şişe bira alıyor. Başka bir yer olmadığı için benim bacaklarımın arasında duran bira yığını, avaz avaz söylenen Türkçe şarkıların eşliğinde, yola çıktıktan on dakika sonra bitiyor. 

"Eh biraz daha bira alalım o zaman, havalimanında yokmuş." diyoruz. Direksiyondaki arkadaşımızın elinde bira şişesi ile "Hız limiti neymiş? Aşıp radara yakalanmayalım!" sorusundaki ironilere koparken, yolun ortasında birini görünce durup, "Nereden bira alabiliriz?" diye soruyoruz. Çocuk hepimizin elindeki bira şişelerine ve boş şişe yığınına bakarak "Siz bir doktora görünün!" deme gafletinde bulunuyor. Bizim arabadan cevap hızla geliyor: "Tekelin adı doktor mu?" 

Bizim kahkahalarımızın arasından çocuğun cılız sesi duyuluyor: "Siz bar mı arıyorsunuz, tekel mi?", "Bar biziz bebeğim, tekel nerede?"


Tekel molasından sonra bacaklarımın arasındaki bira şişesi sayısı otuza yükseliyor. Check-in yaptıktan sonra, havalimanının dışında kendimize bir yer bulup, biralarımızı içip, şarkılar söylemeye keyifle sohbet etmeye devam ediyoruz. Bir Türkiye klasiği olarak, eğlenen kızlar herkesi rahatsız ediyor. Bizi uçaktan indirmekle tehdit eden güvenliği "Beni Bozcaada'da atabilir misiniz?" gibi sorularla ayrı kahkaha konusu yaptıktan sonra, oldukça gecikmeli kalkan uçağımızla İstanbul'a geliyoruz.

Aklımızda gerçekliğini sorguladığımız güzellikle anlarla...

Keyifle ve özgür kalın!



24 Mayıs 2016

Puslu Ay, Puantiyeli Peri Bacaları, İlhan Erşahin ve Hüsnü Şenlendirici: Cappadox

Üzerlerine şelale, puantiye ve deniz anası görselleri yansıtılmış peri bacalarının arasındayız. Peri bacalarının daha da üzerinde, bulutların arasından kendini göstermiş puslu bir ay var.

Doğa harikası peri bacaları, mistik kocaman ay ve modern visuallar, tezatları ile büyüleyici bir birliktelik yaratıyor. İçinde bulunduğum ortamın güzelliğine inanamıyorum. 


Bakışlarımı peri bacalarından ayırdığımda, gördüğüm görüntü de en az o kadar inanılmaz. Geçen sene Çeşme'de Aqua'da havuzun içinde tanıştığım sevgili Duygu ve Dilara, birlikte Amerika'ya work&travel macerasına gittiğim cici eşim Gizem, son bir kaç ayda hayatıma giren ve inanılmaz hızla kaynaştığımız komşum Hande ve aynı günün sabahı Kapadokya'da tanıştığım ve birlikte çok keyifli bir gün geçirdiğim Betül ve Başak. Hepsini bambaşka şekillerde, bambaşka yerlerde tanıyıp çok sevdiğim bu insanlarla orada olmam da en az içinde bulunduğumuz ortam kadar sıradışı.

Ellerimizdeki ışıklı bardakları tokuşturuyoruz, ağzımızda salatalıklı votkanın tadı, yüzümüzde kocaman bir gülümseme. 

"Kapanış partisine bir bakalım, sevmezsek kaçarız." diye oraya gelirken, böylesine güzel bir ortam ile karşılaşacağımı gerçekten düşünmemiştim. Her anı kayıt altına almak istiyorum, her bir detayı... Gelgelelim hiçbirimizin şarjı yok. O yüzden tuvalete ve içki tazelemeye gitmek için ayrılmamız gerekirse, eski usul buluşma noktaları belirliyoruz. Bölünüyoruz, toplanıyoruz, geziniyoruz. Kimse whatsup'tan yazışmıyor, kimse fotoğraf çekmiyor, kimse snap atmıyor, ilk defa hepimiz gerçekten anı yaşıyoruz.

Sahneye İlhan Erşahin çıkıyor. İlhan Erşahin'i severiz, defalarca konserlerine gittik; ama bu sefer apayrı güzel. Çünkü bu sefer alıştığımızın dışında, elektronik soundlar yerine, arka fonda bateri var. Daha da önemlisi, kapalı bir konser alanında sıkış tepiş dizilmiş değiliz. Aksine, büyüleyici bir ortamdayız ve dans edecek alanımız var. 

"Türkiye'nin en iyi festivalinin Cappadox olduğuna" karar veriyoruz o anda. Kendimizi müziğe bırakıp, dans ediyoruz. Tam "daha iyi olamazdı." derken, İlhan Erşahin'in yanında, Hüsnü Şenlendirici beliriyor. O kadar iyi bir müzik yapıyorlar ki, trans anı gibi bir şey yaşıyoruz.



Ertesi gün "Acaba ben mi abartıyorum, kafam mı çok güzeldi?" diye düşünürken, Başak "Ah özellikle o konser bitip de alkışlarla geri geldikleri parça var ya, gerçekten ben o sırada transa geçtim, inanılmazdı." dediğinde ve herkes desteklediğinde abartmadığımı anlıyorum.

Konser bittikten sonra, yukarıdaki sahnede çok kötü bir DJ, çok korkunç şarkılar çalıyor. Onun yerine  gerçekten dans etmeye devam edebileceğimiz güzellikte bir müzik olsa, her şey o kadar gerçek üstü olurdu ki, gerçekliğini sorgulamaya başlayabilirdim! 

"İyi ki gelmişiz, iyi ki gelmişiz." 24 saat boyunca en çok kurduğumuz cümle oluyor. Aslında ayakta zor duruyoruz; çünkü:

Bu partiden bir önceki gece... Günlerden cuma...
İşten çıkmışım, "Daha Türkiye'ye ayak basalı bir kaç gün olmuşken, Amerika üstüne bir  tek Kapadokya eksikti." diye kendi kendime söylenerek, valiz boşaltıyor, Kapadokya için çantamı hazırlıyorum.

Ardından Hande ile Bender valizleri ile bana geliyor. Hep birlikte bende kalacağız, çünkü sabah 7:00 uçağı ile Nevşehir'e uçacağız. Hande ile benim daha önce otobüslerin arkasından el sallamışlığımız var, Bender'in Alman disiplini ile bizi sabahın köründe uyandırmasına ihtiyacımız var. Yoksa Hande ile ben o uçağı biz net kaçırırız, biliyoruz.

Üçümüz birlikte laflayarak birer kadeh şarap yuvarladıktan sonra, Bender "Ben yatıyorum. Siz de geç kalmayın, saat 4:00'te kaldıracağım sizi." diyor.

Bender yattıktan sonra, Hande ile boş şarap şişesine bakıyoruz. Bize evde içmeyi en sevdiğim kokteyl olan Aperol ile şampanya karışımından hazırlıyorum. Onları içerken, niyeti bozup, dışarı çıkmaya karar veriyoruz. Hande, bizim bu civarlarda yaşayan bir arkadaşına gitmemizi öneriyor. Pijamalarımızla gidebileceğimiz için, Efendi'ye gitmekten daha cazip bir teklif. 

Bender evden çıktığımızı öğrenirse, bize muhtemelen kızar. O yüzden lisede, annemizle babamız uyuduktan sonra evden kaçar gibi, Aperol ile şampanyayı bir poşete doldurup,  pijamalarımızla evden parmak ucunda fısıldaya fısıldaya çıkıyoruz. Sokağa çıkar çıkmaz "Lingo lingo şişeleeer" diye şarkı söylemeye başlıyoruz.

Yalnızca birkaç apartman sonra, bahsedilen arkadaşın evindeyiz. Niyetim bir saat kadar oturup, sonra eve gidip duş alıp, biraz uyumak.

Ev sahibi, üzerinde bir röpdoşambr, elinde bir rakı kadehi ile karşılıyor bizi. O an anlıyorum, o gece bir saatten uzun sürecek kadar matrak olacak. 

Sanki Teşvikiye'nin ortasında değilmişiz gibi, yeşilliklere bakan harika bir balkonda oturuyoruz. Laf lafı açarken, balkon giderek kalabalıklaşıyor, ortaokuldan arkadaşım Gökçe bir yanıma, Karaköy'de çok sevdiğimiz bir kokteyl barın sahibi karşıma geldiğinde, "Oturduğum bölgeye aşığım, sürekli enteresan insanlarla tanışıp, enteresan geçeler yaşıyorum." diye mırıldanıyorum kendi kendime. 

Biz hiç uyumadan, balkon partisinden, önce Sabiha Gökçen Havalimanı'na, sonra Nevşehir'e bağlıyoruz. Dilimde sürekli "Bir ortak geçmişimiz var, bir de hep açık yaralar. Kendine hep hatırlattığın fazla parlamış anılar." Nevşehir'e ayak bastığımızda, niçin şarkının dilime dolandığını çözüyorum; dün gece balkonda yanımda Pamela ile facetime üzerinden geyik yapıldığını hatırlıyorum. Bir de "Acaba bu kadar yorgunluğa değer miydi Kapadokya için? Zaten geçen sene de mayısta gelip günlerce köşe bucak gezmiştim." diye düşünüyorum.



Ve aradan 12 saat geçtikten ve hala hiç uyumadıktan sonra, anlattığım ortamda, sahnede Hüsnü Şenlendirici ve İlhan Erşahin varken, seneye dünyanın neresinde olursam olayım tekrar Cappadox'a gelmeye kendime söz veriyorum.

Diğer Cappadox etkinlikleri ve Cappdox bittikten sonraki pazar keşifleri çok yakında.

Yazın gelişini hissederek kalın!



Pinterest'im

Instagram'ım