istanbul etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
istanbul etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

06 Eylül 2016

Yogitalar Keşifte: Büyükada ve Heybeliada

İnsanın hayatında çeşitli dönüm noktaları vardır ya; benimkilerden biri kesinlikle İstanbul'a taşınmam.

İstanbul'a taşındığımda on sekiz yaşındaydım. Büyük hayallerim, büyük hırslarım ve sarsılmaz olduğuna içtenlikle inandığım doğrularım vardı. Aynı zamanda şimdi geriye dönüp de o yıllardaki fotoğraflarıma baktığımda utandığım, çok kötü bir saç rengim, üniversite sınavlarına hazırlandığım yıllarda zihnim açılsın diye yediğim şekerli şeyler yüzünden fazla kilolarım ve korkunç kıyafetlerim...

Aradan geçen on iki senede, bu şehir benim içimden bambaşka bir kadın çıkardı. Bütün bildiklerimi unuttum, yepyeni şeyler öğrendim. Bu şehrin sokaklarında çok eğlendim, çok aşık oldum, çok harika insanlar tanıdım, harika hikayeler olarak anlatılabilecek milyonlarca an yaşadım.

Bir yandan Teoman'ın şarkısında olduğu gibi "Bir şehri tam kalbinden beyninden vurup gitmek var aklımda."; diğer yandan çok istediğim bir seyahate bile çıkarken, uçağın camından aşağı baktığımda ışıl ışıl şehir arkamda kaldığımda içime bir hüzün oturacak kadar büyük aşığım bu şehre.

Yıllardır keşfede keşfede bitiremediğim bu şehirdeki harika keşif eşlikçilerimden biri de sevgili yogitam. Periyodik bir düzene oturtamamış olsak da, fırsat buldukça kendimize bir istikamet belirleyip, İstanbul'un bir semtinin sokaklarında turist gibi geziyoruz. Kendi şehrimizde değilmiş gibi, hiç bir yere acelemiz olmadan, tam bir farkındalıkla, binlerce fotoğraf çekerek...

En son iki ay kadar önce Yeldeğirmeni'ni keşfetmiştik; geçen haftasonu da rotamızı Adalar'a çevirdik.



Cumartesi sabahı, haftasonu bir güne göre oldukça erken sayılabilecek bir saatte uyanıp, mihaliç peyniri ve incirden oluşan bir mini kahvaltı (tatlı ve tuzlunun bir araya gelmesine bayılıyorum) yaptıktan sonra, yogitamla 8:30'da Beşiktaş İskelesi'nde buluştum.

(Bu arada bilmeyenler için faydalı bir ara not: İDO Kabataş İskelesi bir süre kapalı olacağından, bütün deniz otobüsleri Beşiktaş'tan kalkıyor.) 

İlk deniz otobüsüne binip, görüşmediğimiz sürede neler olduğunun havadislerini birbirimize vererek Büyükada'ya geçtik. Eskibağ Teras - Paradiso Cafe'ye gitmek istiyorduk kahvaltı için. Elimizdeki haritaya göre, adanın arka tarafında oldukça uzak bir mesafedeydi ve çok acıkmıştık. O yüzden bir fayton bulup, bizi oraya ne kadara götüreceklerini sorduk.


Faytoncular bize şaşırdı, biz onlara. Onlara göre sahilde bir sürü kahvaltı edilecek yer vardı, neden oraya gidiyorduk ki? Bize göre, para kazanabileceklerken neden uzatıyorlardı ki? 

Sahildeki bütün mekanlar bir saat sonra, çoluğunu çocuğunu kapmış bol gürültülü aileler ve gürültü bakımından onlardan hiç bir eksiği olmayan Arap turistlerle dolu olacaktı. Haftasonu kahvaltımıza öyle bir ortamda başlamak istemediğimize emindik. Böylece faytoncu abilerin "Taş Ev" olarak adlandırdığı, Eskibağ Teras'a doğru yola çıktık. 


Faytonun arka koltuğuna kurulup, gittikçe güzelleşen manzarayı izlerken, yani daha hiç bir şey yapmadan "Ne iyi yaptık da geldik." demeye başlamıştık bile!





Biz fotoğraf çekmekle ve çeşitli esprilerimize gülmekle meşgulken, faytoncu abi "Geldik." dedi. Girişteki bir kaç basamağı indiğimiz anda, içeri giren ilk ve bol neşeli müşteriler olmamızın etkisiyle, mekan sahipleri oturdukları yerden kalkıp, elimizi sıkarak ve iltifatlar ederek bizi en uçtaki harika manzaralı bir masaya oturttular.



Ardından da kahvaltılıklarımız önümüze gelmeye başladı. Çok sıra dışı bir şey yoktu; sunum da fotojenik olacak bir şıklıkta değildi; ama menemen, peynirler, reçeller ve tereyağı ile oldukça doyurucu bir kahvaltı ettik. 

Kahvaltıdan sonra manzaraya karşı bir de Türk kahvesi yuvarladık. Türk Kahvemi içerken aklımda tabii ki, kendisine bakılan fala gönderme yaparak, beni ziyarete İstanbul'a geldiğinde "bakarsın beklenenden daha uzun kalırım." diye takılan Fransızım vardı. Hemen bir fotoğraf çekip yolladım ona, "Beni oraya geri uçmak istemekten öldüreceksin." yazdı hemen. Ağzım kulaklarımda mırıldandım, "Harika, çünkü istediğim tam olarak bu." Ardından kendisine hazırladığı nefis kahvaltı masasının fotoğrafını yolladığında, gurur duyup, "Hey, bakıyorum artık sen de her şeyin fotoğrafını çekmeye başlamışsın." dediğimde, "Sadece sana özel." cevabını alınca, günün geri kalanını harika geçirmeme yeter flört dozumu tamamlamıştım.




Merdivenlerden aşağı plaj yazan kısma indik. Hava güneşlenilecek kadar güneşli değildi; bu yüzden burada biraz zaman geçirdikten sonra, önce bütün o merdivenleri çıktık, sonra da meydana kadar bütün o faytonla geldiğimiz yolu geri yürüdük. Yaklaşık bir saat süren bu maratonumuz sona erdiğinde, yanımızdan birkaç kere geçmiş faytoncu abiler "Bütün adayı yürüdünüz maşallah!" diye takılıyordu bize.





Artık filtre kahve içerek dinlenme zamanımız gelmişti. Bunun için adresimiz DUT Coffee Shop oldu. Büyükada meydana çok yakın yerde konumlanan bu kahveci, merkezi konumuna rağmen, bir ara sokakta olduğundan dışarıdaki masaları oldukça sakin ve keyifliydi. Güzel dekore edilen sokak kısmında, leziz görünen tatlılara karşı irade sergileyip, güzel kahvelerimizi içtik.


Büyükada'da günün geri kalanını geçirseydik, bir zamanlar harika bir gece geçirdğimiz Fıstık Ahmet'in yerinden yana tercih yapardık; ama Büyükada çok kalabalık olmaya başlamıştı. Bu yüzden, tekrar vapura binip Heybeliada'ya gittik.



Tasarım butiği olan Ya Da'yı bulmak için adada bir yürüyüş yaptıktan sonra, Ya Da'nın kapandığını, oranın artık bir sahaf olduğunu fark ettik. Hala birkaç Ya Da tasarım defter satılıyordu, içeride harika plaklar satılıyordu, Türk Filmlerinden karelerle nefis kartpostallar yapmışlardı. Orada biraz alışveriş yaparak vakit geçirdikten sonra, "Gündüz rakısı zamanı geldi mi?" bakışı attık birbirimize.

Kesinlikle evetti!


Hemen sahildeki Heyamola'ya gittik. Deniz börülcesi, kırmız biberli yoğurt, közlenmiş patlıcan, soslu levrek, cevizli ve yoğurtlu havuç gibi mezeler önümüze dizilirken, rakılar bardaklara dolarken, "Sıradaki şarkı sana.", "Sonraki şarkı sana." gibi şarkı falları bakarken, o kadar keyifliydik ki!




Yediğimiz her meze gerçekten taze ve lezzetliydi. "Kahve içmeden hayatta bırakmayız." diye tutturan personel de çok tatlıydı. "Alacağımız olsun." diyerek, kahvemizi içmek için Luz Cafe'ye gittik.


Çok şık servis edilen kahvelerimizi yudumlarken, önümüzden faytonlar geçerken, içerisi her yanı kurcalama arzusu uyandıran ıvır zıvırlarla dolu bir ev olan Luz Cafe'de güneşi batırdık.

Beşiktaş sahiline adım attığımızda, saat 8:00 olmuştu. Bir yogitalar keşif günü daha arkamızda kalmıştı. Yine çok keyifli geçen saatlerle dolu. Eve gidip kıyafetlerimi değiştirip, 90'lar Türkçe pop dolu, sabah güneş doğumuna kadar sürecek çok eğlenceli bir geceye başlayacağımı o sırada henüz bilmiyordum.



Tek bildiğim İstanbul'da turist olmaktan hiç bir zaman vazgeçmemek gerektiğiydi.
Bütün bahsettiğim bu adresleri bir kenara not edin, soğuklar henüz şehre bastırmadan kalkın Adalar'a gidin. Neden daha sık gelmiyoruz ki buralara, diye düşüneceğinize bahse girerim.

Bir sonraki "Yogitalar Keşifte" günümüz için hangi semti tavsiye edersiniz? :)

Kendi şehrinizde turist olarak kalın!

01 Ağustos 2016

Not Defterim: Başımı yaslayabileceğim bir aşka değil, sert bir yalnızlığa ihtiyacım var belki de...*

Bir deniz kıyısında karaya vurmuş insanların yorgunluğuyla yan yana uzandık. Bitkinliğin bağışladığı bir ayıklık hali gelmişti üzerimize; ikimiz de az önce birbiriyle tutkuyla sevişen, birbirimizin teninde tüten insanlar değildik artık. Deniz bitmiş, dalgalar dinmiş, köpükler sönmüştü. Az önce birbirimize arzu ve tutkuyla sarılırken, öperken, arada bir durup bakışırken seviştiğimiz kişi her kimdiyse şimdi yanımızda uzanmış duran o değildi. Pencereden vuran kirli ışıkta birbirimizde göz ucuyla gördüğümüz, yeniden düzene girmesini istediğimiz soluğumuza yetişmeye çalışan göğüslerimizin hızla inip kalkmasıydı yalnızca. Musluktan damlayan su, saatin tiktakları...

Yukarıdaki satırlar Murathan Mungan'dan.
Kibrit Çöpleri, tek sayfayı geçmeyen, birbirinden farklı kişilerin ağzından yazılmış gibi onlarca anı anlatan yaklaşık 100 sayfalık bir Murathan Mungan kitabı.

Kelimeleri bu kadar iyi kullanan, duyguları bu kadar okuyanın içine işleten başka bir yazar ben henüz keşfedemedim. Yalnız bir yazarı okuma şansım olsaydı ve bir seçim yapmam gerekseydi Murathan Mungan'dan yana tercih yapabilirdim.

Tek sayfada, olduğunuz yerden ışınlanıp bambaşka duygulara, bambaşka hayatlara, bambaşka anlara gitmek isterseniz, bu kitabı atlamayın derim.

Kitaptan çok sevdiğim bir kaç cümleyi de her zamanki gibi paylaşacağım tabii ki:

"Yaralarımızı birbirimize gösterecek kadar soyunamıyorduk henüz birbirimizin yanında. Ördüğümüz duvarların yorgunluğuyla arkasına sinip çöktüğümüz kendi güvenli bölgemizde, ötekinin atlayıp buraya gelmesini ya da çekip gitmesini bekliyorduk."

"Sabaha karşı karşına çıkan bir yabancıya güven; o yabancı belki seni kalbinin yerlisi yapar."

"Çok fazla uğraşma, en iyi şeyler beklenmedik zamanlarda olur."

"Sinema neden aşk haline geliyor biliyor musun? Çünkü o da tıpkı aşk gibi, insan gözünün bir aldanışı üzerine kurulmuştur. Hayal olduğunu bildiğin perdeye inanırsın bütün kalbinle... İnsan öncelikle bir aldanışa aşık olur, sonra o aldanıştan bir hakikat yapmaya çalışır hayatına... Bazı filmler çabuk biter."


Gerek Ibiza'da bu ayki maaşımın tamamını harcayıp İstanbul'a geri dönmem, gerek ortalık karışık olduğu için sokakların tatsızlığı derken, geçtiğimiz haftalarda hiç olmadığı kadar çok evde oturdum.

Asıl amacım bol bol uyuyup, ayların yorgunluğunu üzerimden atmaktı. Bir iki günün neredeyse yarısından çoğunu uykuda geçirmiş olmamı saymazsak, uyku ile o kadar çok zaman kaybetmeye dayanamadım. Çok kitap okudum, çok temizlik yaptım, çok yemek pişirdim, çok film izledim, çok fazla internette keşif yaptım. O kadar iyi geldi ki, önümüzdeki günlerde evde daha fazla zaman geçirmek konusunda kendime söz verdim.


İzlediğim filmlerden birinden tanesinden özellikle bahsetmek istiyorum: The Lobster.

Yalnız olmanın yasak olduğunu ve yalnız olanların bir otele götürüldüklerini, orada 45 gün içinde uyumlu çift olacakları bir partner bulamazlarsa, tercih ettikleri bir hayvana dönüştürüldüklerini düşünün. Bir de bu çift olma baskısına dayanamayıp, otelden kaçarak ormanda yaşayan yalnızlar olsun. Bu yalnızlar arasında da her türlü flört ve temas yasak olsun, bir şekilde yakınlaşanlar cezalandırılsın.

Çok absürd gibi gelen bu senaryo, aslında günümüz hayatına muhteşem gönderiler ve eleştiriler içeriyor. Çiftler problem yaşamaya başladıklarında, yanlarına çocuk verilmesi, "Bu genellikle işe yarıyor." denilmesi; yalnızların bölgesinde "Biz sadece yalnız dans ederiz. Bu nedenle yalnızca elektronik müzik çalarız." açıklamasının yapılması gibi.

Hala izlemediyseniz, bence en kısa zamanda izlemek üzere bir kenara not edin.

Daha eğlenceli, iyi hissettirici bir film izlemek isterseniz de Sing Street, çok naif ve çok umut dolu. 1980'lerde Dublin'de ekonomik kriz yaşanırken, bir lise öğrencisinin, bir modeli tavlayabilmek için bir müzik grubu kurmasını; kendi hayallerinden aile baskısıyla vazgeçmek zorunda kalan abisinin, vazgeçtiği hayallerinin kardeşinin gerçekleştirmesine desteğini anlatan, müzik ve umut dolu çok keyifli bir film.

Mutfakta neler yaptığıma gelirsek;



Fırında Kabak Mücver:

5 adet kabak: Soyduktan sonra, rendeleyip, suyunu sıkıyorsunuz.
3-5 adet taze soğan: Yıkadıktan sonra, ince ince doğruyorsunuz.
Yarımşar demet maydonoz ve dereotu: İnce ince kıyıyorsunuz.
100 gr. beyaz peynir ufalıyorsunuz.
4 adet yumurtayı derin bir kapta güzelce çırptıktan sonra, yukarıdakilerin hepsini içine ekliyorsunuz.
Bu karışımın içine ayrıca, yarım su bardağı zeytinyağı, 1 su bardağı un, biraz tuz ve kırmızı biber ekliyorsunuz.
Güzelce karıştırdıktan sonra, fırına girecek bir kabı yağlıyor ve bu karışımı içine döküyorsunuz.
Üstüne de çörekotu serptikten sonra, 180 dereceye ısıtmış olduğunuz fırında 20-25 dakika kadar pişiriyorsunuz.
Ta-dam: Çok sağlıklı ve lezzetli yemeğiniz hazır. Yoğurt da çok yakışıyor yanına, benden söylemesi.


Votkalı şeftalili popsicle:

İki adet şeftaliyi, ne kadar 'çarpıcı' olmasını istediğinize bağlı miktarda votka ile (ben 3/4 bardak koydum) birlikte smoothie hazırlar gibi blender'dan geçiriyorsunuz. Sonra hazırladığınız bu karışımı, kalıba döküp buzluğa atıyorsunuz. Donmasını beklemeniz yeterli. Yazın yapacağınız ev partilerinde büyük sükse yaratabilirsiniz bu pek pratik tarifle.


Maş Fasülyesi Salatası:

Yarım su bardağı maş fasülyesini üzerini birazcık geçecek suyla haşlıyorsunuz. Daha sonra içine buz atmanız veya buz gibi soğuk sudan geçirmeniz rengini korumasını sağlıyor.
Kırmızı biber ile yeşil zeytini ince ince doğruyorsunuz.
Ceviz ici ile beyaz peynir ufalıyorsunuz.
Hepsini birbirine karıştırdıktan sonra, biraz kuş üzümü, zeytinyağı ve tuz ekliyorsunuz.
Ben İspanya'dan aldığım Jerez sirkesini de ekledim çok yakıştı. Benim gibi dünyanın dört bir yanındaki marketleri evinize taşımıyorsanız normal sirke de kullanabilirsiniz. :)


Bu süre içinde, Lizbon yazılarının da hepsini yazdım. Her anı tekrar hatırlayarak, keyifle fotoğraflara bakarak, çok özleyerek... Hepsine şuradan ulaşabilirsiniz.

Tabii ki, sonrada bu evcil günlerimde biriktirdiğim enerjinin tamamını bir haftasonunda harcayıverdim.


Cumartesi öğleden sonra Gizem ile falcıya gittikten sonra (dadadamm, evet!), Beşiktaş'ta NOD isimli çok tatlı bir yer keşfettik. Burası aslında bir butik, içeride de oldukça güzel parçalar satılıyor. Arka tarafında ise, gizli bir bahçe var. Soğuk kahvemizi içip, kahkahalar eşliğinde sohbet etmek için harika bir alan sağladı bize. Yolunuzu düşürmenizi tavsiye ederim.



Akşam da, ne zamandır görüşemediğim, hayata bakışını, tespit ve çözümlemelerini çok sevdiğim Tuğçe ile Soho House'ta Dj kabininde Aksak'ın olduğu havuz başı Sunset Session'a katıldık. Gün battıktan sonra, bizim sohbetimiz hala bitmediği için içeride barda keyfimize devam ettik.



Gecesinde de Suma Beach'teydik. Benim kuşağımı elektronik müzik ile tanıştıran ilk isimlerden olan Swayzak DJ kabinindeyken, bir kere daha Suma Beach'in İstanbul'dan fiziken çok uzaklaşmadan, kafa olarak ne kadar uzaklaştırabileceğini deneyimlemiş oldum.

Gün doğduğunda biz hala dans pistindeydik ve yanımızda gerçekten bir Biscolata erkeği vardı.




Ben sevdiğim insanlarla, güzel mekanlarda sonu gelmez sohbetlere dalmayı, sabahlara kadar dans etmeyi gerçekten çok seviyorum. Bana iyi geliyor, sonrasında aynaya baktığımda bütün yorgun görüntüme rağmen, ışıldayan gözlerimle karşılaşıyorum.




Ama tabii ki vücudumun dinlenmeye, bakıma ve uykuya da ihtiyacı var. Bu yüzden karar verdim, haftaiçleri spora gitmek dışında dışarıda hiç bir plan yapmayacağım. Haftasonları ise her türlü plana ve maceraya açık kalmaya aynen devam.

Şimdilik öpüyorum, bu hafta sonu da Belgrad'dayım. Yine...
Tavsiyeleriniz varsa, sabırsızlıkla bekliyorum.
Dengeyle kalın!

28 Haziran 2016

İki biradan sonra herkes herkesi sever, sen beni kahvaltıda sev.

Bir sabah uyandınız, işiniz yok, yetişmeniz gereken hiçbir şey yok, arayıp soranınız yok. Bilgisayarınızı alıp sürekli gittiğiniz, pijamanızla bile sizi kabul edecek köşe başındaki cafe'ye gitmek hiç cazip gelmiyor. Diğer yandan hava çok şık giyinip, makyaj yapıp çıkmak için de çok sıcak. Yatakta döne döne ne yapacağınızı düşünüyorsunuz.

Veya daha iyisi, bir arkadaşınızla buluşacaksınız. Saatlerce kafa kafaya verip konuşmanızı gerektirecek 'acil bir durum' yok. Niyetiniz, kapısında "Rezervasyonunuz var mı?" diye soracak kimsenin olmadığı, oturmak için sıra beklemek zorunda olmayacağınız bir yerlere gitmek. Yeni bir yerler keşfetseniz de fena olmaz hani...

Avrupa yakasında bile ikamet ediyorsanız, üşenmeyin vapura atlayın martıları denizi izleyerek püfür püfür Kadıköy'e geçin. İstikametiniz Yeldeğirmeni olsun. Hala çok keşfedilmemişken... İşletmeler Karaköy'dekilerin ukalalığına henüz sahip değilken... Sokaklarda modern ile eskinin karmaşası hala sürereken... Tüpçünün yanında harika bir cafe; izbe bir sokaklarda bile harika muraller varken...


Yogitam ile yaptığımız Yeldeğirmeni keşfinden ve sürprizlerle dolu sokaklarında yürümenin ne kadar keyifli olduğundan daha önce bahsetmiştim. Burada keşfedebileceğiniz bir sürü cafe var; bu yazdıklarımı boşverip, tamamen spontane biçimde, içinizden gelen bir tanesinin kapısından içeri girebilirsiniz. Yine de garanticiyseniz, tavsiyesiz adım atmam derseniz, bizim keşfettiklerimiz karşınızda:

Bop! Breakfast of Pan

İşgal evinin biraz ilerisinde yer alan Bop! Breakfast of Pan, dışarıdan bakınca yalnızca bir masalık bir mekan gibi görünüyor. Ayağınızı korkak alıştırmayın, içeri girin, yiyeceklerin hazırlandığı barın sonunda çok şirin bir avluda daha fazla masa var.

Adından da anlaşıldığı üzere burası bir kahvaltıcı. Klasik sevenler için serpme kahvaltı tabakları da var, tuzlu katmer gibi başka yerlerde olmayan farklı kahvaltı alternatifleri de... Ekstradan istemeye gerek olmaksızın kahvaltı tabağı ile birlikte zahter gelmesi ve ekmeğe sürmelik spesiyalleri ile bizi tavladı.


"Porsiyonlarımız biraz ufak." diye uyarmışlardı, o yüzden biz gerçekten minicik tabaklar bekliyorduk; ama Teşvikiye porsiyonlarından sonra bize oldukça doyurucu geldi, hatta hiçbir şeyi tamamen bitiremedik.

Tamamen doğal ve sağlıklı sebze, meyve ve baharatlardan yapılan "morning shot" benim buradaki favorim oldu.


Garda Cafe 

Haydarpaşa garından esinlenerek dekore edildiğinden adı kendisine cuk oturmuş cafelerden. Yeldeğirmeni'nin en işlek caddelerinden birinin üstünde olmasından sanırım, diğer mekanlara kıyasla bir tık daha kalabalık. Giyim kuşam tarzından, yaş aralığına oldukça geniş yelpazede bir müdavim kitlesi var.


İç kısımda oturduğunuzda kendinizi gerçekten, garda treninizi bekliyorken, bir şeyler içiyormuş gibi hissedebilirsiniz.

Ben burada en çok mutfak kısmının üstündeki cümleyi ("İki biradan sonra herkes herkesi sever, sen beni kahvaltıda sev." ve dış kısmında Haydarpaşa Garı'nın tarihçesinin asılı olmasını ve kahve içerken şehrin tarihi hakkında bir şeyler öğrenebilmeyi sevdim.


Haydarpaşa Mythos

Yeldeğirmeni kahvaltı etmek ve kahve içmek için harika bir istikamet; ancak biz sokaklarında dolanırken yemek için bizi çok cezbeden bir adres bulamadığımız için, karnımız acıkınca, ne zamandır aklımızda olan Haydarpaşa Mythos'a yolumuzu düşürelim bu vesileyle dedik.

Nedense ben Mythos'u, püfür püfür deniz esintili, manzaralı, açık ve aydınlık bir yer olarak canlandırmıştım kafamda. O yüzden kapısından içeri girdikten sonra, "Biz yanlış yere geldik galiba" diyip geri çıktık. Garın etrafında turladık turladık, geri döndük.


İyi ki de dönmüşüz, leziz mezeler eşliğinde gündüz rakısı ile keşif günümüzü kapatmak gerçekten çok keyifli oldu.

Mezelerin hepsi gerçekten oldukça lezzetliydi. Maş fasülyeli mezemizin içinden kılçığa benzettiğimiz ancak ne olduğunu çözemediğimiz bir şey çıkınca, garsonumuzun ilgi alakası diğer işletmelere örnek olacak kadar iyiydi. Hatta "Şimdi siz onu yemek istemezsiniz diye ben size deniz börülcesi getirdim." diyerek, ince düşüncesi ile bizi şaşırttı.



Yolunuz buraya düşerse, avlusuna çıkıp, terk edilmiş trenlere bakmayı, bir zamanlar yolu buraya düşenlere ilişkin hayaller kurmayı, yalnızca hayali bile olsa kabarık eteklerinizle o trenlere binip, işlemeli mendilinizle göz yaşlarınızı kurulayarak, sevgililerinize el sallamayı unutmayın.




Bir de bahsetmeden geçemeyeceğim; ne zaman rakı içsem, içinden cümleler aklıma düşen bir yazı var. Benden çok uzaklarda olduğunda bile, hep yanımda hissettiğim, kendimi ne zaman azıcık kötü hissetsem içine doğmuşçasına harika kelimelerini bana dokunduran, her yazısından bir iki cümle mutlaka aklıma ve dilime takılan Ozan Önen'in bir yazısı. Pek çok yerde yayınlanmasından, çok daha seneler öncesinden beri dilimde: "Bilirsin ki rakı içen kadın, herkesle rakı içmez ve eğer seninle rakı içiyorsa, senin için kalbinde en az yüz elli metrekare daha yer vardır." Kendisini hala keşfetmediyseniz, buradan buyrun, bu yazıyı (hatta hiçbir yazısını) pas geçmeyin.

Keyfile, keşifle kalın!

21 Haziran 2016

Yogitalar keşifte: Yeldeğirmeni

Yıl 2010... Hukuk fakültesinden mezun olmuş, bir süre dijital bir reklam ajansında çalıştıktan sonra, zorunlu avukatlık stajımı yapmaya başlamışım.

Legally Blonde'ler, Ally McBeal'lar izleyerek büyümüş bir kuşağın mensubu olarak, adliye stajım ile birlikte hayatımdaki en büyük hayal kırıklıklarından birini yaşıyorum. Şimdiki adliyelerin kullanışlılığı ayrı bir tartışma konusu olmakla birlikte, o dönemlerde bu yeni "adalet sarayları (!)" açılmamış;  tuvaletine bile asla giremeyeceğiniz derme çatma binalardan oluşuyor İstanbul Adliyeleri. Dava dosyaları yerlerde, adliye binasının içindeki her şey havalı ve medeni olmaktan çok uzak...


Eşzamanlı Maslak'ta göz taramasıyla girilen bir plazadaki hukuk bürosunda da çalışıyorum. En azından plazanın altındaki Starbucks'tan kahve alıp havalı bir asansöre bindiğim ve topuklu ayakkabı giyebildiğim için hayalimdeki avukatlığa bir tık daha yakın.

Magazin dergilerinden tanıdığım mirasyedi bir aile müvekkilimiz, varları yokları icra yolu ile satılıyor. Sevimsiz süreçler ve bolca angarya içerdiğinden, tabii ki biz stajyerler koşturuyoruz bu işlere. Neyse ki satılanlar, içi kendisinden pahalı tablolarla dolu yalılar, Bodrum'da yazlık evler de, bu vesileyle Boğaz havası soluyor, adliyedeki işlerim bitince Bodrum'da bir iki saat denize girip güneşleniyorum filan. Haliyle genellikle ofis dışındayım.


Bir gün ofise dönüyorum, yeni işe başlayanlar olduğu için güncellenmiş bir telefon listesi var masamda. Listede acayip bir isim gözüme çarpıyor. "Bender de kim ya?" diye soruyorum ortaya. Aynı odayı paylaştığım, üstelik selam sabahım olan birisi "Benim." diyor. Potlar kraliçesi ben! :)

Ankara'dan İstanbul'a yeni taşınmış, arkadaşlarının çoğunu geride bırakmış, o yüzden sanırım bu efsane potuma rağmen, "Benimle yogaya gelir misin?" teklifimi hemen kabul ediyor. Birlikte iş çıkışları Cihangir Yoga'ya, sonra da o yıllardaki erkek arkadaşımın işlettiği Sıraselviler'deki otele gidiyoruz.

Derken benim vasıtamla tanıştığı, aynı zamanda benim o zamanki erkek arkadaşımın yakın arkadaşı bir adamla büyük aşk yaşamaya başlıyor. Bu vesileyle biz her gün ofiste, çıkışta yogada, oradan çıkışta da İstanbul'un çeşitli bar ve restoranlarında birlikte çok vakit geçirmeye başlıyoruz. Birbirimizin "yogitası" oluyoruz. (evet, "yogi"nin sevimlisi, bize özeli)

Sonra mı?
O adam, onun hayatının birkaç senesinin tam anlamıyla içine sıçtı; benim erkek arkadaşlarım değişti yogayı da bıraktık; ama birbirimizin "yogita"sı olmaktan hiç vazgeçmedik.

Senelerce, birbirimizin çok mutlu, çok aşık, çok başarılı, çok ışıldayan hallerine de, en dipte, en rezil, en depresyonda anlarına da eşlik ettik. Aslında birbirimizden çok farklı olduğumuzdan, birbirimize çok kızdığımız bir sürü an oldu.

O tam bir Alman, disiplinli, planlı; ben tam bir spontane "bakarız", "yaparız"cı. O birine takılır kalır, benim gönlüm leyla. Ona ihtiyacın olduğu saniye ulaşabilirsin; bana ulaşmayı başardığında acil durum ortadan kalkmıştır. Birbirimize hep takılıyoruz: "İkimiz de o kadar farklı uçlarız ki; ikimizi birleştirip, ikiye bölseler ideal kadınlar olacağız."



Bütün bu farklılıkların arasında, ikimizin bayıldığı bir şey var: Keşfetmek. Yenileri kovalamak, daha önce gitmediğimiz bir yerlere gitmek, tatmadığımız bir şeyler tatmak. Birlikte yoganın peşine düştüğümüz günden bu güne kadar, çok olağanüstü bir şey çıkmadıkça, neredeyse de her hafta birlikte yeni bir şeyler deneyimledik.

Ne zamandır bütün bir günü birbirimize ayırıp "yogita day" yapmadığımızı fark ettiğimizde, "Hadi, dedik, zamanı geldi." O benim sabah uyanamayacağımdan eminken, onu oldukça şaşırtarak, cumartesi sabahı 8:00'de ayağa dikildim. Kadıköy İskelesi'nde buluştuk. İkimizin de habersiz biçimde bir örnek giyinmiş olmasına bayıldık.



YELDEĞİRMENİ


İstikametimizi önceden belirlemiştik: İşgal evinin ardından bir anda popülerleşmeye başlayan Yeldeğirmeni'ni keşfedecektik.

Yeldeğirmeni'nin Kadıköy'de olduğunu biliyorduk da, tam nerede olduğu bir türlü aklımızda canlanmıyordu. Eminönü İskelesi'nin üst kısmı olarak tarif edebilirim; yani Kadıköy'den Moda'nın tam aksi istikameti.


İstanbul'dan ayrılmadan kendinizi turist gibi hissetmek istiyorsanız, mutlaka yolunuzu düşürmelisiniz. Çünkü neredeyse her sokakta, her köşe başında sizi çok keyifli bir sürpriz bekliyor. "Aman bu sokakta bir şey yok, geri dönelim." dediğiniz anda arkanızdaki binanın üzerindeki duvar resmine hipnotize oluyorsunuz, bölgedeki her bir cafe'de oturup saatler geçirme arzusuna kapılıyorsunuz.









Yazı sonsuz uzunlukta olmasın diye, keşfettiğimiz mekanlardan ayrıca bahsedeceğim. Şimdilik şunu söyleyebilirim ki; uzun zamandır İstanbul'da hiç bir semtte sokaklarda gezmekten bu kadar keyif almamıştık. O yüzden, eğer tezatları seviyorsanız, hiç bir yerde oturmasanız veya tek bir kahve içmeye bile gitseniz, bütün sokaklarında yürümeyi sakın unutmayın!

Bir de İtalyan Apartmanı'nı atlamayın. Zaten bölgedeki en heybetli bina olarak sokaklarda gezinirken dikkatinizi çekecektir. Dışı oldukça harap durumda olan bu bina, zamanında Haydarpaşa Garı'nı inşaa etmek için gelen mühendisler tarafından kendilerine oturacak yer olması amacıyla inşaa edilmiş. Binanın altından, gara bir tünel bulunduğu da rivayetler arasında.

Kendi şehrinizde turist olmayı unutmadan kalın!

Pinterest'im

Instagram'ım