kitap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kitap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

01 Ağustos 2016

Not Defterim: Başımı yaslayabileceğim bir aşka değil, sert bir yalnızlığa ihtiyacım var belki de...*

Bir deniz kıyısında karaya vurmuş insanların yorgunluğuyla yan yana uzandık. Bitkinliğin bağışladığı bir ayıklık hali gelmişti üzerimize; ikimiz de az önce birbiriyle tutkuyla sevişen, birbirimizin teninde tüten insanlar değildik artık. Deniz bitmiş, dalgalar dinmiş, köpükler sönmüştü. Az önce birbirimize arzu ve tutkuyla sarılırken, öperken, arada bir durup bakışırken seviştiğimiz kişi her kimdiyse şimdi yanımızda uzanmış duran o değildi. Pencereden vuran kirli ışıkta birbirimizde göz ucuyla gördüğümüz, yeniden düzene girmesini istediğimiz soluğumuza yetişmeye çalışan göğüslerimizin hızla inip kalkmasıydı yalnızca. Musluktan damlayan su, saatin tiktakları...

Yukarıdaki satırlar Murathan Mungan'dan.
Kibrit Çöpleri, tek sayfayı geçmeyen, birbirinden farklı kişilerin ağzından yazılmış gibi onlarca anı anlatan yaklaşık 100 sayfalık bir Murathan Mungan kitabı.

Kelimeleri bu kadar iyi kullanan, duyguları bu kadar okuyanın içine işleten başka bir yazar ben henüz keşfedemedim. Yalnız bir yazarı okuma şansım olsaydı ve bir seçim yapmam gerekseydi Murathan Mungan'dan yana tercih yapabilirdim.

Tek sayfada, olduğunuz yerden ışınlanıp bambaşka duygulara, bambaşka hayatlara, bambaşka anlara gitmek isterseniz, bu kitabı atlamayın derim.

Kitaptan çok sevdiğim bir kaç cümleyi de her zamanki gibi paylaşacağım tabii ki:

"Yaralarımızı birbirimize gösterecek kadar soyunamıyorduk henüz birbirimizin yanında. Ördüğümüz duvarların yorgunluğuyla arkasına sinip çöktüğümüz kendi güvenli bölgemizde, ötekinin atlayıp buraya gelmesini ya da çekip gitmesini bekliyorduk."

"Sabaha karşı karşına çıkan bir yabancıya güven; o yabancı belki seni kalbinin yerlisi yapar."

"Çok fazla uğraşma, en iyi şeyler beklenmedik zamanlarda olur."

"Sinema neden aşk haline geliyor biliyor musun? Çünkü o da tıpkı aşk gibi, insan gözünün bir aldanışı üzerine kurulmuştur. Hayal olduğunu bildiğin perdeye inanırsın bütün kalbinle... İnsan öncelikle bir aldanışa aşık olur, sonra o aldanıştan bir hakikat yapmaya çalışır hayatına... Bazı filmler çabuk biter."


Gerek Ibiza'da bu ayki maaşımın tamamını harcayıp İstanbul'a geri dönmem, gerek ortalık karışık olduğu için sokakların tatsızlığı derken, geçtiğimiz haftalarda hiç olmadığı kadar çok evde oturdum.

Asıl amacım bol bol uyuyup, ayların yorgunluğunu üzerimden atmaktı. Bir iki günün neredeyse yarısından çoğunu uykuda geçirmiş olmamı saymazsak, uyku ile o kadar çok zaman kaybetmeye dayanamadım. Çok kitap okudum, çok temizlik yaptım, çok yemek pişirdim, çok film izledim, çok fazla internette keşif yaptım. O kadar iyi geldi ki, önümüzdeki günlerde evde daha fazla zaman geçirmek konusunda kendime söz verdim.


İzlediğim filmlerden birinden tanesinden özellikle bahsetmek istiyorum: The Lobster.

Yalnız olmanın yasak olduğunu ve yalnız olanların bir otele götürüldüklerini, orada 45 gün içinde uyumlu çift olacakları bir partner bulamazlarsa, tercih ettikleri bir hayvana dönüştürüldüklerini düşünün. Bir de bu çift olma baskısına dayanamayıp, otelden kaçarak ormanda yaşayan yalnızlar olsun. Bu yalnızlar arasında da her türlü flört ve temas yasak olsun, bir şekilde yakınlaşanlar cezalandırılsın.

Çok absürd gibi gelen bu senaryo, aslında günümüz hayatına muhteşem gönderiler ve eleştiriler içeriyor. Çiftler problem yaşamaya başladıklarında, yanlarına çocuk verilmesi, "Bu genellikle işe yarıyor." denilmesi; yalnızların bölgesinde "Biz sadece yalnız dans ederiz. Bu nedenle yalnızca elektronik müzik çalarız." açıklamasının yapılması gibi.

Hala izlemediyseniz, bence en kısa zamanda izlemek üzere bir kenara not edin.

Daha eğlenceli, iyi hissettirici bir film izlemek isterseniz de Sing Street, çok naif ve çok umut dolu. 1980'lerde Dublin'de ekonomik kriz yaşanırken, bir lise öğrencisinin, bir modeli tavlayabilmek için bir müzik grubu kurmasını; kendi hayallerinden aile baskısıyla vazgeçmek zorunda kalan abisinin, vazgeçtiği hayallerinin kardeşinin gerçekleştirmesine desteğini anlatan, müzik ve umut dolu çok keyifli bir film.

Mutfakta neler yaptığıma gelirsek;



Fırında Kabak Mücver:

5 adet kabak: Soyduktan sonra, rendeleyip, suyunu sıkıyorsunuz.
3-5 adet taze soğan: Yıkadıktan sonra, ince ince doğruyorsunuz.
Yarımşar demet maydonoz ve dereotu: İnce ince kıyıyorsunuz.
100 gr. beyaz peynir ufalıyorsunuz.
4 adet yumurtayı derin bir kapta güzelce çırptıktan sonra, yukarıdakilerin hepsini içine ekliyorsunuz.
Bu karışımın içine ayrıca, yarım su bardağı zeytinyağı, 1 su bardağı un, biraz tuz ve kırmızı biber ekliyorsunuz.
Güzelce karıştırdıktan sonra, fırına girecek bir kabı yağlıyor ve bu karışımı içine döküyorsunuz.
Üstüne de çörekotu serptikten sonra, 180 dereceye ısıtmış olduğunuz fırında 20-25 dakika kadar pişiriyorsunuz.
Ta-dam: Çok sağlıklı ve lezzetli yemeğiniz hazır. Yoğurt da çok yakışıyor yanına, benden söylemesi.


Votkalı şeftalili popsicle:

İki adet şeftaliyi, ne kadar 'çarpıcı' olmasını istediğinize bağlı miktarda votka ile (ben 3/4 bardak koydum) birlikte smoothie hazırlar gibi blender'dan geçiriyorsunuz. Sonra hazırladığınız bu karışımı, kalıba döküp buzluğa atıyorsunuz. Donmasını beklemeniz yeterli. Yazın yapacağınız ev partilerinde büyük sükse yaratabilirsiniz bu pek pratik tarifle.


Maş Fasülyesi Salatası:

Yarım su bardağı maş fasülyesini üzerini birazcık geçecek suyla haşlıyorsunuz. Daha sonra içine buz atmanız veya buz gibi soğuk sudan geçirmeniz rengini korumasını sağlıyor.
Kırmızı biber ile yeşil zeytini ince ince doğruyorsunuz.
Ceviz ici ile beyaz peynir ufalıyorsunuz.
Hepsini birbirine karıştırdıktan sonra, biraz kuş üzümü, zeytinyağı ve tuz ekliyorsunuz.
Ben İspanya'dan aldığım Jerez sirkesini de ekledim çok yakıştı. Benim gibi dünyanın dört bir yanındaki marketleri evinize taşımıyorsanız normal sirke de kullanabilirsiniz. :)


Bu süre içinde, Lizbon yazılarının da hepsini yazdım. Her anı tekrar hatırlayarak, keyifle fotoğraflara bakarak, çok özleyerek... Hepsine şuradan ulaşabilirsiniz.

Tabii ki, sonrada bu evcil günlerimde biriktirdiğim enerjinin tamamını bir haftasonunda harcayıverdim.


Cumartesi öğleden sonra Gizem ile falcıya gittikten sonra (dadadamm, evet!), Beşiktaş'ta NOD isimli çok tatlı bir yer keşfettik. Burası aslında bir butik, içeride de oldukça güzel parçalar satılıyor. Arka tarafında ise, gizli bir bahçe var. Soğuk kahvemizi içip, kahkahalar eşliğinde sohbet etmek için harika bir alan sağladı bize. Yolunuzu düşürmenizi tavsiye ederim.



Akşam da, ne zamandır görüşemediğim, hayata bakışını, tespit ve çözümlemelerini çok sevdiğim Tuğçe ile Soho House'ta Dj kabininde Aksak'ın olduğu havuz başı Sunset Session'a katıldık. Gün battıktan sonra, bizim sohbetimiz hala bitmediği için içeride barda keyfimize devam ettik.



Gecesinde de Suma Beach'teydik. Benim kuşağımı elektronik müzik ile tanıştıran ilk isimlerden olan Swayzak DJ kabinindeyken, bir kere daha Suma Beach'in İstanbul'dan fiziken çok uzaklaşmadan, kafa olarak ne kadar uzaklaştırabileceğini deneyimlemiş oldum.

Gün doğduğunda biz hala dans pistindeydik ve yanımızda gerçekten bir Biscolata erkeği vardı.




Ben sevdiğim insanlarla, güzel mekanlarda sonu gelmez sohbetlere dalmayı, sabahlara kadar dans etmeyi gerçekten çok seviyorum. Bana iyi geliyor, sonrasında aynaya baktığımda bütün yorgun görüntüme rağmen, ışıldayan gözlerimle karşılaşıyorum.




Ama tabii ki vücudumun dinlenmeye, bakıma ve uykuya da ihtiyacı var. Bu yüzden karar verdim, haftaiçleri spora gitmek dışında dışarıda hiç bir plan yapmayacağım. Haftasonları ise her türlü plana ve maceraya açık kalmaya aynen devam.

Şimdilik öpüyorum, bu hafta sonu da Belgrad'dayım. Yine...
Tavsiyeleriniz varsa, sabırsızlıkla bekliyorum.
Dengeyle kalın!

19 Haziran 2016

#dahaiyiben 1.hafta: alışveriş orucu, karidesli şehriye, ölüm pornosu, spor çabaları, deniz güneş cenneti

Evimde, dış kapımın tam karşısında kocaman bir ayna var. Nereden öğrendiğim hakkında hiçbir fikrim olmayan milyon bilgiden biri olarak, bunun feng-shui açısından hatalı olduğunu biliyorum. Sokak kapısının tam karşısında ayna olduğunda, eve giren bereketin aynen dışarı çıktığına inanıyorlar.

Gelgelelim küçük bir evde yaşadığım için çoğu zaman fonksiyonellik, inanışlarımdan daha öncelikli olmak zorunda. Kapının tam karşısındaki duvarı boydan boya kaplayan ayakkabı dolabının, dışının tamamen ayna ile kaplı olması, ferahlık sağlıyor ve ayrıca evden çıkmadan nasıl göründüğüm konusunda son kontrolleri yapmama yarayacak başka bir ayna koyabileceğim alanım yok. 


Ve o anda, kesinlikle bana en çok yakışan renklerden biri olduğunu düşündüğüm yeşil mini elbisemin altından görünen bacaklarım hafifçe bronzlaşmış ve parıl parıl parlarken, uzun zamandan sonra makul saatlerde uykuya kavuşmuş gözlerim şiş değilken, o evden en son çıktığım halime göre "daha iyi" göründüğüm şüphesiz. Bu yüzden feng-shui inanışlarımı pas geçebilirim. 

Cuma günü tam bir kaostu. Evim ile vize işlemlerini yaptığım Vfs ofisi arasını tam dört kere yürüdüm, sonra İkitelli'ye şirkete gittim ve akşam da havalimanının yolunu tutarak İzmir'e uçtum. 



Ancak günün son saatlerine, Teos Marina'daki efsane kokoreççide babam ve ilkokul arkadaşımla oturmuş, kokoreçleri mideye indirirken kendime geldim. O kadar absürd ve keyifli bir andı ki o! :)

Çünkü bir dönem çok moda olsa da, biz birbirimizi yıllar sonra facebook'tan filan bulmadık, çünkü birlikte okuma ve yazmayı öğrendiğimiz seneden itibaren, farklı ülkelerde ve şehirlerde yaşasak bile arkadaşlığımızın arasına hiçbir zaman mesafe sokmadık. Geride kalan 22 senede, birbirimizle çok şey paylaştık, çok harika anılar biriktirdik. 

Gelgelelim son bir ayda, kendi rekorumuzu da kırdık. Bundan birkaç hafta önce onun yaşadığı New York'ta Only Employees'de leziz ötesi kokteyller yuvarladık, haftanın başında İstanbul'da Sur Balık'ta harika bir deniz manzarasına karşı kavun, beyaz peynir, ahtapot, rakı ziyafeti yaptık. Ve cuma akşamı da Teos Marina'da oturmuş kokoreç yiyorduk. 


Babamın Teos'taki evi benim için bir şarj olma alanı. Sessizlik içinde, harika bir deniz kıyısında, tamamen doğal besinler tüketilen, saatlerce harika manzaraya karşı kitabımı okuyabildiğim bir terasa sahip bir cennet. Oradayken, hiç bir sorumluluğum hiç bir zorunluluğum yok. 



Bu haftasonu da, cumartesi gününü en eski arkadaşımla deniz kıyısında güneşlenip, yüzerek; pazar gününü de babamla Bademler Köyü'nde zeytinyağlı gözlemeler ile leziz bir kahvaltı edip yine kendimi deniz ve güneşe adayarak geçirdim. 


Bunun doğal bir sonucu olarak, pazar günü kendi evime geldiğimde, kapıdan içeri girer girmez aynada gördüğüm gerçekten #dahaiyiben 'di. "Bunun ne kadarının tatil hilesi, ne kadarının listemdeki hedeflerden kaynaklanıyor?" sorusunun cevabını bulmak için eve gelir gelmez bir kahve demleyerek listemin başına oturdum. Dadadamm yüzleşme zamanı!

Hepsini tabii ki yapamamıştım. Bütün gün çalıştıktan ve haftasonunu evden uzakta geçirdikten sonra, doğal olarak listemdeki her şeyi yapmaya yetecek kadar zamanım kalmamıştı. Yine de başardıklarımdan notlar karşınızda, umarım bunlar arasından siz de işinize yarayacak bir şeyler bulabilirsiniz:

1) Spor Çabaları: It's never gets easier, you just get better


Yirmili yaşlarının son günlerini yaşayan ve bu güne kadar vücuduna çok da iyi bakmamış ve bolca sağlıksız şeyle doldurmuş, üstelik de masa başında işi olan bir ofis çalışanı olarak, bu senenin başında kabullendiğim şeylerden biri şuydu: Artık hayatımın bundan sonraki döneminde spor hayatımın düzenli bir parçası olmalıydı. 

"Ay ben spor salonu ortamlarını yapay buluyorum.", "Koşu bandında koşan insanların, kafesteki dönen aletin üstündeki hamsterlardan ne farkı var?" gibi repliklerimi bir kenara bırakmam gerekiyordu. Çünkü ne her sabah sahile inip koşacak zamanım vardı, ne de her haftasonu sahilde bisiklet sürmek veya arkadaşlarımla tenis oynamak gibi bir sosyal aktivite çevrem. 

İtiraf etmeliyim ki, senelerdir korkunç beslenip hiç spor yapmama rağmen, daha önce aktif biçimde spor yapmış olmamın ganimeti olan kas ve gergin bir tenin keyfini on sene kadar sürmüş, "Sezen gizli gizli spora mı gidiyorsun, nasıl bu kadar sıkısın?" diyenlere hep bel altı bir cevap verip muzip bir şekilde gülümseyerek yeteri kadar eğlenmiştim. Artık bu eski ganimetlerden faydalanma miladının sonlarına geldiğimin sinyallerini bacak aralarım ve kollarım vermeye başlamıştı. 

Manken değiliz, sürekli top model gibi ortalıkta dolanmak zorunda değiliz; ama insanın içinde kendini mutlu hissedeceği bir beden ölçüsünde olmasının da -ki kesinlikle sıfır beden de olmak zorunda değil, kıvrımlar güzeldir- oldukça önemli olduğunu düşünüyorum. 

Spor salonuna yazılmanın spor yapmak anlamına gelmediğini ve hiç gitmesen de kredi kartından para çekilmesinin yeterli vicdan azabı yaratmadığını anladığımda, personal trainer ile çalışmaya başladım. Şiddetle de tavsiye ederim, geçen hafta eve geldiğimde, hep yorgun, uykusuz ve açtım. Yapmak istediğim son şey spora gitmekti. Her seferinde de antrenörümden "Huhuu antreman zamanı, hadi!" diye mesaj gelince, hemen spor çantamı kapıp evden fırladım. Hayatımda en çok itaat ettiğim adam sanırım kendisi. 

Ve geçen hafta aynen hedeflediğim gibi, iki kere canım çıkana kadar spor yaptım. Haftasonu denizde yüzmelerimi de bonus hanesine eklemekten gururluyum. :) 


Spora gitmeye hala üşeniyorum, üstelik o kadar yoruluyorum ki, sabah uyanmakta ve yataktan kalkmakta acayip zorlanıyorum (bu hafta bir kere işe bile geç kaldım!) ; ama yine de iki haftada bile, ufak bazı değişiklikler fark edebilmek ve bütün hafta boyunca çok şehvetli geceler geçirmişçesine sürekli hafif hafif kas ağrıları hissetmek güzel bir şey.

2) Kuşkonmazlı Karidesli Şehriye: Şehriyenin risottodan ne eksiği var canikom?


Sürekli dışarıda yemek yiyen, dışarıdan bir şeyler sipariş eden biri olarak, artık aynı şeyleri yemekten sıkılmam sonucunda mutfağa girmeye ve haftada en az iki kere evde yemek pişirmeye karar vermiştim. Bu hafta karides haftasıydı. Kinoalı karides ve kuşkonmazlı karidesli şehriye pişirdim.

İlkinin tarifini şuradan aldım, ikincisi ise okuduğum bazı tariflerin şehriyeli uyarlamasıydı; ki gerçekten oldukça lezzetli ve görsel açıdan havalı bir yemek oldu. 


Denemek isteyenler için tarifi şöyle:

Yarım yemek kaşığı tereyağını tencerede erittikten sonra, bir bardak şehriyeyi içine ekleyip bir iki dakika kavuruyorsunuz. Sonra buna keyfinize göre tuz (tabii ki sağlıklı olması için Himalaya versiyonundan) ve bir bardak su ekleyip, arada sırada karıştırarak ocağın üstünde bırakıyorsunuz.

O pişerken, kuşkonmazların üzerindeki dikenleri çıkartıp, saplarını biraz tıraşlıyorsunuz. Sebze soyacaklarını kullanın, çok pratik. Geniş bir tavaya bunları boylu boyunca yatırıp, üstünü biraz geçecek şekilde sıcak su ekliyorsunuz. Beş dakika kaynadıktan sonra, buzlu su doldurduğunuz bir kaseye alıyorsunuz ki diri kalsınlar ve renkleri solmasın. 

Kuşkonmazlar buzlu suda dinlenirken ve şehriyeniz pişerken de, bir tavada biraz zeytinyağı ve ince ince kesilmiş sarımsak ile ayıklanmış karideslerinizi pişiriyorsunuz. Ben kırmızı pul biberi de çok yakıştırıyorum buna. 

Şehriye piştikten sonra, kuş konmazları birkaç parçaya bölüp, karidesleri de ekleyip, kısık ateşte biraz çevirdikten sonra yemeğiniz servise hazır.

3) Ölüm Pornosu: It can only take a moment to waste the rest of your life


Haftada bir kitap okumaya karar verdim. Günde yaklaşık 50 sayfa yapar, işe gidiş geliş zamanımı daha iyi bir şekilde de sanırım değerlendiremem. Bu haftaki kitabım yer altı edebiyatından, Fight Club'ın yazarı olarak tanıdığımız Chuk Palahniuk'un Ölüm Pornosu isimli kitabıydı.

Zamanında yanlışlıkla hamile kalarak, doğurduğu çocuğu evlatlık olarak veren bir porno yıldızı, son bir film çekmeye karar verir. Bu filmde 300 adamla sevişerek, kendisini öldürecek ve böylelikle bir efsaneye imza atarken, kendisini hiç tanımayan çocuğunu büyük bir servet sahibi yapacaktır. 

Roman, bu filmin çekilmesi anında, bekleme salonunda içeri çağrılma sırasını bekleyen üç erkekin ve yıldızın asistanının hikayelerinden oluşuyor. Okumaya başladığım zaman, fiziki anlamda midem bulanmaya başladı, kitaba devam etmemeyi düşündüm, sonra merakım daha ağır bastı ve sonra da hiç fena bir kitap olmadığına karar vererek bitirdim.

Tavsiye etmek konusunda, her zamanki "mutlaka okumalısınız" gibi cümleler kuramayacağım. Çünkü çok sert, çok bel altı, iğrenç sayılabilecek detaylar içeriyor. Kitap bittiğinde benim aklıma Freud düştü: "Başkalarının fantazileri bize iğrenç gelir; başka birinin egosu bizi tiksindirir; peki nasıl oluyor da yazarın fantazilerinden ibaret olan edebi yapıtlar bu sorunu aşıyor?" İşte bu kitap bunu aşmıyor, arka kapağında yazdığı gibi "Düşüncesinden bile ürktüğünüz insani hallerle yüzleşmek istemiyorsanız Palahniuk sizin yazarınız değil."

(Ölüm Pornosu, Chuck Palahniuk, Ayrıntı Yayınları, 191 sayfa) 

4) Alışveriş Orucu - Have less, do more!


"Daha fazla ev düzenlemeye zaman ayıramıyorsam, dağınık bir evde de yaşamak istemiyorsam ne yapabilirim?" kafa patlatmalarım sonucunda ulaştığım cevap şu oldu: Çok daha az eşyaya sahip olmak!

İşte alışveriş orucu kararımın arkasında da bu yatıyor. Evimin her köşesinde gerçekten çok sayıda kıyafet var. Bir gün kaç parça kıyafete sahibim diye saymaya başladım, dolabın sadece küçük bir kenarında 400lü sayılara ulaşınca yoruldum, gözüm korktu, vazgeçtim.

Artık her hafta, bir önceki hafta giydiklerimden 7 parçayı Mushaboom Dükkan üzerinden satışa çıkaracağım. Böylece hem insanlar gerçekten çok uygun fiyatlara benim dünyanın dört bir yanındaki mağazalardan topladığım gıcır gıcır kıyafetlere kavuşacak, hem de ben arınmış olacağım.

Aynı şeyi kitaplar için de yapmayı planlıyorum, kitap satmadan yeni kitap almak yok. Nasıl olsa ev okunmayı bekleyen daha onlarca kitap ile dolu.

Hedefim 1 sene içinde dolabımdaki parça sayısını 50'nin altına düşürmek. Ve kütüphanemi dolduran, dekor dışında hiç bir işe yaramayan kitapların daha fazla okunmasını sağlamak.

Bu hafta planladığım kadar parça yükleyememiş olsam da, babama aldığım hediyeyi saymazsak, hiç alışveriş yapmadım. Tabii ki uçak bileti gibi kıyafet ve kitap dışında şeyler almayı -şimdilik- alışverişten saymıyoruz. Her şey yavaş yavaş. :))

Şimdi benim için bu haftanın listesini oluşturma zamanı.
Daha iyi olmak için çabalayarak kalın!

16 Haziran 2016

Romantik Egoist, Bekar Yaşam Kılavuzu, Romantik Meksikalı Los Altos

Ben yarın yine yollara düşüyorum. Tenimi artık güneşle ve denizle buluşturmamın, deniz kıyısında kabak çiçeği dolmaları eşliğinde buz gibi biralar yudumlamamın, mis kokulu aftersun kremlere bulanıp akşamüstü uykuları uyumamın, kıpkırmızı bir burunla, mini eteklerden iyi görünecek bir ten rengi ile kavuşmamın zamanı geldi. Gitmeden de size bir kaç harika tavsiye bırakıyorum:

Okuyun: Romantik Egoist - Frederic Beigbeder


(Doğan Kitap, 288 sayfa)

"İşin içinde bir kaygı, bir sihir, bir büyü olması gerekiyor, yoksa seks jimnastikten ibaret oluyor. Bu kuşkusuz, neden o kadar içtiğimizi de açıklıyor. İnsanın kalbi çarpmıyorsa, en azından başı dönmeli."


Frederic Beigbeder, hayatıma bundan yıllar önce İstanbul Film Festivali'nde izlediğim 99 Francs filmi ile girdi. Şimdi izlesem öylesine bir tutku besler miyim bilmiyorum, ama bundan on sene önce beni inanılmaz etkilemiş ve yıllarca en sevdiğim ilk üç film arasında kalmıştı.

Bu filmin uyarlandığı kitabın yazarı Frederic Beigbeder'di ve yıllar sonra yine karşıma "Romantik Egoist" gibi harika isimli bir roman ile çıktı.

Bu roman, "İnsanlar hayatıma Plaza Athenee Oteli'nin döner kapısından geçer gibi girip çıkıyor." diyen, bütün hayatını seyahat ederek ve havalı partilere katılarak geçiren bir yazarın günlüğü. Entellektüel atıflarla, modern zaman yaşamının hem harika bir eleştirisi, hem de harika bir güzellemesi.

Kah duygusuz bir çapkın olup, birlikte olduğu kadının hamile kalmasından, "Kürtajın üç hafta içinde yapılması öngörülüyor. Ne kadar karışık bir durum. Tam da göğüsleri büyümüşken benden nefret etmeye başlıyor: bundan faydalanamayacağım bile. Memelerinin ve nefretinin hacmi eş zamanlı olarak üçe katlandı." diye bahsediyor, kah aşık oluyor: "Elimi sıktı. Kolumu sıktı. Dirseğimi, pazımı, omzumu, çenemi sıktı. Ağzı gelip ağzıma kondu. Kör, sağır, dilsiz oldum. Bu an için doğmuştum."

Çok basit ve eğlenceli bir dille, harika gözlemlerle dolu bir günlük bu. Kendi günlüğünün temel konusunu "dünyanın diskotekleşmesi" olarak tanımlıyor.

Her gün yazdıkları birbirinden bağlantısız olduğu için, harika bir İstanbul içi yol kitabı. İşe giderken serviste, toplu taşımada, taksinin arka koltuğunda açın bir kaç sayfa okuyun, keyiflenin.


Kitaptan çok sevdiğim cümleler:

Aşk şuna benziyor: İnsanın birini elinden kaçırırsa hayatını elden kaçıracağını hissetmesine.

Bütün aşk girişimlerim ya çok erken ya da çok geç oluyor. Çünkü ben "seni seviyorum" lafını sadece baştan çıkarmak ya da karşı tarafın içini rahatlatmak için söylüyorum.

Dünya gözüme çok bir örnek görünüyor, çünkü havalimanlarından ve diskoteklerden başka hiçbir yere uğramıyorum. Dünyanın her yerinde fonda aynı şarkı var. Küreselleşme ilk başta müzik kanalıyla gerçekleşiyor. Dünya bir dans pisti haline geldi. Bu günlük, yeni bir olgudan bahsediyor: dünyanın diskotekleşmesi.

Kadınlar sevgililerini kocaya dönüştürmek istiyorlar. Erkekler daha iyi değiller: Onlar da metreslerini ev kadınına, dişi kaplanları anneye dönüştürüyorlar. Aşk acısı çekme korkusundan kadınlar da erkekler de farkına varmaksızın, aşk acısını can sıkıntısına tahvil etmeye çalışıyorlar.

Bir türlü tanımlayamadığım son derece bulanık bir şey istiyorum: özgür bir hayat.

Dışarı belamı aramaya çıkıyorum, çünkü evimde fazlasıyla huzur var.

Küreselleşmiş düzende seyahatler muhteşem geçiyor; tabii ki avro sıçmak ve tamamen yüzeysel olmak koşuluyla. Dünyayı dolaşıyorum; ama hiçbir şey görmüyorum, çünkü görecek hiçbir şey yok. Bütün ülkeler benim ülkem gibi. Aynısından tıpkısına uçuyorum. İnsanlar aynı mağazalara gitmek için aynı giyisileri giyiyorlar. Bu tektipliğin tek olumlu sonucu: moda olan her şey elimin altında ve gitmek kalmakla aynı kapıya çıktığına göre, gitmek daha iyi.

Bugün dünyanın bana sunduklarını saydım. Öyle fazla bir şey yoktu. Ama dünya bana yetiyordu.


İzleyin: How To Be Single 


Özellikle bekar bir kadınsanız, mutlaka ve mutlaka izlemeniz gereken filmlerden. Çünkü kendinizden mutlaka bir şeyler bulacaksınız ve çok eğleneceksiniz.

"Uzun yaşayıp geç evleniyoruz ve partiler bitmeden çok erken ayrılıyoruz. Peki neden anlattığımız bütün hikayeler ilişkilerimizle ilgili?" diye sorarak başlıyor; "Bekar olduğumuz zamanlar, yalnız kalmanın bazen güzel olduğunu anlamamız için iyidir. Ama yalnızlığın ne kadar güzel olmasını istiyoruz? Eğer bekar olmak çok güzel olmaya başlarsa tehlikeli olmaz mı? Çok yalnız olmaya alıştığında harika birisiyle olma fırsatını kaçırmaz mısın?" diye bitiyor.

Filmi izlerken snapchatten paylaştığım ve herkesin "Bu film ne?" diye sorduğu sahne bile filmi izlemek için yeterli bir sebep.


Evde yalnız olduğunuz, canınızın sıkıldığı, yapacak bir şey bulamadığınız bir akşam, sevdiğiniz bir içecek hazırlayıp karşınıza oturun. Çok iyi gelecek.


Gidin: Los Altos 


Galatasaray Lisesi'nin arasından inen yokuşun üzerinde, bir apartmanın teras katı. Boylu boyunca deniz manzarası, açık havada eğlenceli aksesuarlarla dolu bir bar. Henüz herkes tarafından keşfedilmemiş, fiyat - kalite oranı son zamanlarda gittiğim her yerden çok tutarlı, oldukça keyifli bir mekan.




Güneşin batışını leziz kokteylinizi yudumlarken izleyin. Hava karardıktan sonra, arka fonda canlı olarak "Sakın gelme hazır değilim. Deliyim kaç gündür, lodosum tuttu poyrazım soğuk." çalarken gayet lezzetli Meksika yemeklerini mideye indirin.



Tatil planları yapın, yazın hayalini kurun, İstanbul'un tadını çıkartın.
Keyifle ve keşfederek kalın!

23 Mart 2016

Özel bir şey yapmamıştık, yine de özeldi her şey. İkimiz de birbirimizi istiyorduk.

"Ve kendi kendime hep aynı soruyu soruyorum: Ya o gece evde otursaydım? Ya beklenmedik bir iş nedeniyle kent dışına çıksaydım? Ama bir defa başlayınca, "ya şöyle olsaydı" oyununun sonu gelmez. Rastlantı sonucu tanıştığımızı bilmek keyif vereceğine batıl inançlara sürüklüyor. Kendimi bir felaketten sağ kurtulmuş gibi hissediyorum: Eğer seni tanımamış olsaydım hayatımın dönüşebileceği felaketten.

Birbiri için yaratılmış iki insanın karşılaşması o kadar güç ki! Dünya yanlış kişiye aşık olan, yalnız kalan, acı çeken, buruk gözyaşı döken mutsuz insanlarla dolu. İkimiz de çok şanslıyız. Çok küçük bir ayrıntı olayların değişmesine yetebilirdi."


Yeni yılın başlamasıyla birlikte, hayatımda bir anda çok fazla şey birden değişmişti: iş yerim, yaptığım iş, gündelik rutinlerim, günümün büyük bir kısmını geçirdiğim semt, sabahları uyanmam gereken saat, bana heyecan veren bir adamın hayatımdan çıkması, yıllık iznim olmadığı için long-weekend kaçamaklarımın yokluğu...

Hayatımdan fazla mesai kavramının çıkmasıyla birlikte, öncelikle hiç alışkın olmadığım bir boşluğun içine düşmüş ve hatta "Yoksa huzurlu ve dümdüz bir kadına mı dönüşüyorum ben?!" paniklerine kapılmıştım.

Zaman içinde, ben özel bir çaba harcamadan, taşların arasındaki boşluklara kum tanecikleri serpiştirilmesine benzer biçimde, bütün parçalar kendi yerini buldu, bütün boşluklar doldu. Şimdi çalıştığım iş yerinde yıllardır çalışıyormuş gibi hissediyorum, daha önce yapmaya fırsat bulamadığım pek çok şeyle ilgilenmeye başladım ve hatta ajandam eskisinden bile dolu bir hale geldi.

Ve bu aralar gündemimde fena halde yer kaplayan bir şey var: Aşk!

Hep kendini doğru ifade etmenin ve aynı kültürden gelmenin önemini savunan biri olarak, ana dilinin farklı olduğu birisiyle olmanın, her ana büyük kahkaha katan bir şey olabildiğini deneyimleyerek bütün tükürdüklerimi yalamam bir yana (nah çekmek bütün krizleri çözebilen bir anahtara dönüşebilirken, bir türlü onun öğretmeye çalıştığı kusursuzlukta "can't" diyememenin ayrı bir kriz yaratması veya "I won't habibi", "Şükran canikom." gibi çeşitli dilleri kapsayan diyalogların surata yaydığı gülümsemeler gibi onlarca örnek sıralayabilirim.), bir de her hafta 3 saat tantra dersi alıyorum.

Bugün akşamki tantra dersinde çok enteresan bir aydınlanma yaşadım. Hayatıma bu güne kadar girmiş bütün adamların bende bayıldığı ve bende nefret ettiği şeyin kaynağının aslında aynı olduğunu fark ettim. Şöyle ki,

Hayatıma geçmişte giren adamlarla paylaştığımız anlar, birlikte yaptığımız şeyler ne kadar farklı olursa olsun, hepsinin bende bayıldığı ve aradan zaman geçtikten sonra açık sözlülükle özlediklerini dile getirdikleri şey hep "enerjim" oldu. Bunu kimisi sesimdeki tınıda, kimisi gözümdeki pırıltıda, kimisi hiç bir zaman canımın sıkılmamasında, kimisi yürüyüşümdeki canlılıkta buldu; ama hep bunu "enerji" olarak dile getirdiler.

Bu tantra'da "ojas" olarak anılıyormuş. Cinsel enerjiyi de kapsayan bir yaşam enerjisi anlamına geliyor. Ojas'ı yüksek olan insanların, duyguları çok yoğun ve haliyle duygusal iniş çıkışları da çok yüksek oluyormuş. Ve hepsi benim "enerji"me bayılırken, ani sinirlenmelerimden, bir anda çekip gitme arzusuna kapılmalarımdan, ruh halimin inanılmaz hızlı biçimde yükselip alçalmasından hep rahatsız oldular. Ne kadar ironiktir ki, bu bende bayıldıkları ve uyuz oldukları şeyin sebebinin aslında tek bir şey olduğunu gösteriyor. Bayıldıkları şeye uyuz oldular, onları rahatsız eden şeye bayıldılar başka bir deyişle.

Bu gün bunu fark ettiğimde hayatıma bu güne kadar girmiş bütün adamlara mektup yazma arzusuna kapıldım. Sonra bu geçmişe dair şakalaşma arzumun yerin, geleceğe dair bir heyecan aldı: Belki de tantra bana bunu kontrol etmeyi ve dönüştürmeyi öğretecekti. Belki de ben, bir cuma akşamı oturmuş smoothie içerken yapılan sıradan bir sohbetin sebep olduğu zincirler sonucunda kendimi en ihtiyacım olan yerde bulmuştum.


Hayatta "tesadüf" diye bir şey olmadığına bir kere daha inancım arttı. Her şey olması gerektiği için oluyor belki de... Göremediğimiz güzellikte bir bütünlük söz konusu...

Yazının başındaki alıntı da Ferzan Özpetek'in "Sen Benim Hayatımsın" adlı romanından.

Ferzan Özpetek'in filmlerini izlemeyi sevenlerdenseniz, bu romanı şiddetle tavsiye ediyorum. Roma'daki hayatını anlatıyor, muhteşem ve upuzun bir aşk mektubu şeklinde. Okurken, hem bugüne kadar izlediğiniz filmlerdeki bazı karakterlere, gerçek hayatında kimlerin ilham olduğunu çözüyorsunuz, hem de henüz hiçbir filmine konu olmamış çok renkli karakterlerle dolu biçimdeki Roma hayatının içine sızıyorsunuz. Ve sevgilisine duyduğu aşk, hepimizin hayalini kurduğu aşk.

Kitaptan en sevdiğim cümleler her zamanki gibi burada:

Gözlerimi senden hiç ayırmadan, kararlı bir şekilde yanına gelmiş, öpmüştüm seni. Ansızın. Sanki o öpücükten önce söyleyeceğimiz her şeyi birbirimize söylemişiz gibi. O günden sonra hiç sarhoş olmadım. Buna ihtiyacım yok. Kim olduğumu biliyorum.

Kimi sevdiğimizin ne önemi var? Ben sevdim, bu da yeter. Siz seviyorsunuz, bu bizi eşit kılıyor. Aşkta birleşmişiz. Öptük, okşadık, sarıldık, avuttuk, sevdiğimizin bir 'evet'ini çılgınca bir mutlulukla bekledik. Çünkü paylaşılan aşk bizi daha iyi yapan güçtür. Solduğu zaman da, bizi bıraktığı zaman da, yokluğuyla yakan bir anı olduğu zaman da... Biz aşkla yaşarız.

Dış güzellik, basit bir kılıftan başka bir şey değildir; insanı dayanılmaz yapan enerjisi, bakışındaki büyü, gülümsemesindeki şakacılık, sıradan bir günü serüvene dönüştüren tılsımıdır.

Bütün bunlar cep telefonunun keşfinden önce oluyordu, yoksa bildik mesaj ve telefon görüşmeleri birbirini izler ve her şey rahatça çözülebilirdi. O zamanlar yapılan her eylem kesin sonuçlar doğururdu. Aşkta yer çekimi yasalarına meydan okuyarak akrobasi yapanların hareketlerini hafifletecek hiçbir ağ yoktu.

Seninle her gün yeniden doğuyorum: Bilinmeyen gezegenlere doğru yola çıkıyor, daha önce kimsenin girmediği patikalarda yürüyorum ve yolumu hiç kaybetmiyorum. Bana yeniden bir yol gösterecek olursan, gözüm kapalı gelirim peşinden; çünkü sen benim güneyim, kuzeyim, yönümü belirleyen pusulamsın.

Gerçek, çılgınlık olmadan aşkın olamayacağıdır.

(Sen Benim Hayatımsın, Can Yayınları, 237 sayfa)

Aşkla kalın!

27 Ocak 2016

Doğru ile yanlışın ötesinde bir yer daha var, orada buluşalım.*

İşe gitmek için hava henüz aydınlanmadan uyanmaya alıştığım için, cumartesi sabahı da oldukça erken bir saatte gözlerimi açıyorum.

Kendime kahve demliyorum ve kahvemi yudumlarken, kitabımın son sayfalarını okuyorum: Seda Diker'den Şeytan Tüyü Var Sende.



Bana şiddetle tavsiye edilmemiş olsa, kesinlikle gidip almayacağım bir kitap bu. 

Çünkü bir kere kapak tasarımı gerçekten çok kötü. Kitabın yazarı, üzerinde oldukça rüküş bir kıyafetle, paça boyu bile yapılmamış, içe kıvrılmış jean ile poz vermiş. Arkasındaki masanın üstünde paketli toz şekerler filan var. Kapağın renk seçimleri de kötü. Ayrıca, ilişki yaşamayı öğreten bir kitap, konu olarak beni hiç cezbetmiyor. Ben böyle şeylerin deneyimleyerek öğrenileceğine inananlardanım.

İnsan ilişkileri ve iletişim hakkında kitaplara sardığımı öğrenen bir arkadaşım, "Önyargılı davranmadan bunu da oku." demişti. Okumaya gerçekten önyargısız başladım desem büyük yalan olur. Aksine, geyik yapıp eğlenirim, diye düşünüyordum.

Gelgelelim okudukça hiç de boş bir kitap olmadığını anladım. İletişime ilişkin tavsiyeleri, büyük ölçüde okuduğum daha akademik seviyede kitapların içeriği ile örtüşüyordu. Örneğin "Konuşma yaparken asla suçlayıcı bir dil kullanmamalı, daha çok kendi hislerini anlatmalısın." diyordu. İletişimin temelleri, basit ve eğlenceli bir dille anlatılmış ve kadın-erkek ilişkileri ile sınırlandırılmıştı. 

Ve kitapta ilişkilerdeki hatalar olarak belirtilen bazı şeyler, birebir beni anlatıyordu. 

"Beğendiğin kişi seni yüceltip hayat enerjisi veriyor. Sen de bunu her yaşadığında coşuyorsun. Kendi hayat enerjini, ona geçirmeyi başarıyorsun. Ama o pasif tarafa geçtiğinde, neye uğradığını şaşırıyor, korkuya kapılıyorsun. Seni istemediğini, aldattığını, ilgisinin geçtiğini düşünüp, küskün, öfkeli, tepkili ve uzak davranmaya başlıyorsun."

Bu cümleyi sevgili yogitama hiç bir yorum yapmadan yolladığımda, saniyesinde "Aaa, bu direk sensin." yorumunu yaptı.


"Genelde bağ kurma sıkıntısı çeken insanlar, yüzleşerek gerçek sorunu ve kendi duygularını paylaşmaktansa, her şeyi bir kalemde bitirmekten daha mutlu olurlar." da kesinlikle bendim.

Cumartesi sabahı, kahvemi içerken bu kitabı bitirdim.

Çoğu zaman kendimi karşımdaki adama hiç ifade edemediğimle, iletişim kurduğumu sanırken aslında maskemi indirmediğimle, konuşmak yerine varsayımlar yaparak kendimi adamlardan uzaklaştırdığımla yüzleşerek... 

Sonuç olarak, önyargılarla okumaya başladığım bu kitap, kadın- erkek ilişkilerine bakışımı büyük ölçüde değiştirdi.

Kitaptan kendime onlarca not aldım; ama herkes kendine özgü bir şeyler bulacaktır. Bana çok önemli gelen noktalar, bir başkası için zaten bilinenler olabilir. Veya tam tersi. 

O yüzden notlarımı paylaşmıyorum; ama yazarın duygu kutbu olarak adlandırdığı şeyden bahsetmeden geçemeyeceğim. 

Seda Diker şunu iddia ediyor: Kadın veya erkek hepimizin, çok mutlu olduktan sonra, herhangi bir sebep olmaksızın mutsuzluk çekmeye başlamasının olağan ve doğal olduğunu... 

"Mesela bir erkekle berabersiniz, ona çok büyük bir haz ve mutluluk verdiniz. O doğal olarak acı ve mutsuzluk çekmeye başlayacak. Duygu kutupları... Yahu ne oldu şimdi, diye merak edeceksiniz. Ama aslında bu doğal. O gelgitlerin seninle bir alakası yok aslında, onun kendi çöpü, kendi biliçaltındaki korkuları..." diyor.


Çünkü bağ kurduğumuz zaman, sevgisiz kalma duygusu ortaya çıkarmış. Bu durumda da erkekler önemsemiyormuş gibi yaparlarmış, kadınlar da saçma sapan şeyler için kavga çıkartırlarmış. 

Okuduğum anda bana oldukça saçma gelmişti; ama düşündüm. Ben gerçekten de beni çok mutlu eden adamlar karşısında, bir süre sonra kavga çıkartan bir kadına dönüşüyorum. Korkuyorum onu ve bana yaşattığı harika hisleri kaybetmekten... Belki de kavga çıkartırken içten içe, "Saçmalama, burdayım, yanındayım." demesini bekliyorum.


Özetle "Neden ilişkilerim harika başlıyor, ama sonra bir noktada her şey ters gitmeye başlıyor?" diye düşünen bütün kadınlara bu kitabı şiddetle tavsiye ederim. 

(Seda Diker, Şeytan Tüyü Var Sende, Destek Yayınları, 344 sayfa) 




Kahvem de kitabım da bitince, kendimi sokağa atıyorum. Almam gereken şeyler var ve bunları flört etme pratiğimle ile birleştirip bir taşla iki kuş vurmayı planlıyorum. Evet, flört etme pratiği. Bunun erkeklerle veya cinsellikle bağlantısı yok. Annenizle, kasiyerle, bakkalınızla bile flört edebilirsiniz. Bu bir anı yaşama, dikkatli olma ve iletişim kurma yeteneği arttırma pratiği. 

Çünkü her insanda, hoşunuza giden bir şey bulabilirsiniz. Tabii laf olsun diye, gerçekten iltifat edebilmeniz için, o an başka şeyler düşünmüyor, anı yaşıyor ve kendinizi karşınızdaki insana veriyor olmanız lazım. Karşınızdaki kişinin güzel bir şeyini aramak,  dikkati ve gözlem yeteneğini arttıran bir pratik. 

Aynı şekilde kasiyerlere ve satış görevlilerine, otomatiğe başlamış şekilde, "teşekkür ederim." diyip geçmek yerine, gözünün içine bakarak, "Seçim yapmama yardım ettiğiniz için teşekkür ederim." veya "Sorduğum sorulara detaylı cevap verdiğiniz için teşekkür ederim." demek arasında büyük bir fark var. Teşekkür etmeden önce bir saniye düşünün, niçin teşekkür ediyorsunuz? Ve bunu ifade edin. Çok basit gibi görünüyor; ama çoğumuz bunu yapmıyoruz. 

Ben dışarıda bütün işlerimi tamamlarken, altı kişiyle de flört pratiği yapıyorum. Sonuçlar inanılmaz oluyor. O ana kadar başını kasadan kaldırıp bana bile bakmamış kişilerin yüzüne bir anda kocaman bir gülümseme yayılıyor. Daha çok yardım etmek istiyorlar, "Nasıl güzel bir enerjiniz var.", "Afiyet olsun, haftaya yine gelin olur mu?", "Sizin kadar güzel bir haftasonu geçirin." gibi iltifatlarla karşılık veriyorlar. Şiddetle tavsiye ederim.

Üstelik bu Seda Diker'in kitabına göre, hayat enerjini çevrene ve işine akıtmanın yöntemi. Bu şekilde cinsel enerjin kalbe yükselerek hayat enerjisine dönüşüyor ve bu sana görünmez bir ışık ve çekicilik sağlıyor.


Eve döndüğümde, enerjim içimden taşıyor. Gerçekten karşılıklı enerji akışı diye bir şey var, emin oluyorum. 

Çarşafları değiştiriyorum, çamaşır yıkıyorum, terziye daraltılacak elbiselerimi götürüyorum, evi süpürüp, siliyorum, parkelerimi cilalıyorum, dans ediyorum. Ve sonra yeni keşfettiğim Bröd'den aldığım leziz zeytinli ve biberiyeli ekmeğim başrolde kendime kahvaltı hazırlıyorum. 




Akşam kalabalık bir ekiple planlarımız var. Herkes birer birer yalan olurken, "Bütün hafta içi evdeydim. Dışarısı felç olacağım kadar soğuk da olsa bu gece evde oturamam." diyorum. Kimse gelmese de ben gideceğim!! Neyse ki her koşulda kurtlu arkadaşlarım var.



Finn'de Greenpeace içerek başlayan gece, W Lounge'ta Ogun K.'nın partisi ile devam ediyor, sabaha karşı kendi aramızda "pavyon" diye adlandırdığımız ve kafamız çok iyiyken gidince çok da eğlendiğimiz Scotch'ta "Hayatı tesbih yapmışım sallıyormuşum. Adını duydukça ağlıyormuşum. Deli diyorlarmış benim halime. Gelmişine geçmişine sayıyormuşum." ile sona eriyor. 

Gün ağarırken yatağa giriyorum. Dolu dolu bir gün geçirmiş olmanın iç huzuruyla ve yorgunlukla kendimi uykuya teslim ediyorum.





Kendinizi ve ışığınızı besleyerek kalın!


Dip Not 1: Bir türlü bahsetmeye fırsat bulamadım; ama bundan epey önce iki kaşımın arasına çok az botoks yaptırdım. Azıcık güneş gelse veya heyecanlı biçimde bir şey anlatsam direk kaşlarımı çatıyordum. Bu mimik haline gelmişti ve sürekli kaşlarım çatık geziyordum. Botoksun etkisi çoktan geçti, ama bir süre kaşlarımı istesem de çatamayınca, o mimik tamamen ortadan kalktı. Gelecekte iki kaşımın arasında derin bir çizgi olmasını da şimdiden önlemiş oldum :) Dışarıdan kesinlikle fark edilmeyen ve hiçbir mimik kaybına neden olmayan bu önleyici işlemi -ve aynı zamanda dudağımdaki pek doğal dolguyu da- yapan sevgili doktorum Gül, bu haftasonundan itibaren 15 günde bir İstanbul'da olacak. İşine gerçekten aşık bir kadın ve doğal işler çıkartıyor ortaya. Instagram'da @estemania olarak yaptığı işleri takip edip, iletişime geçebilirsiniz. Benden selam söylemeyi de unutmayın! 

Dip Not 2: Başlıktaki söz Mevlana'dan. 

17 Ekim 2015

"Aşk seni neredeyse tamamen değiştirir; o yeni bir doğumdur. Bir kadını veya erkeği sevmeden önceki kişi asla değilsin."

Bazen okuduğun bir kitabın hayatını değiştirme ihtimali olduğunu sezersin. Sayfaları arasında geçirdiğin saatler, senin ezberlerini bozar, gözünü açar, kendi içindeki çelişkilerini yüzüne vurur.

Fakat sana sunduğu bu yeni bakış açısını koruyabilecek misin, yoksa kitabı okuyup bitirdikten sonra tamamen unutacak mısın kestiremezsin. O yüzden ihtimal diyorum, hayatında bir değişiklik yapıp yapmayacağını şimdiden bilemezsin.

Bende böyle yepyeni kapılar açan bir kitap benim karşıma çıkabileceği en harika zamanda çıktı.

Bir pazar gecesi İstanbul'a dönmüşüm, saat gece yarısı, ertesi gün işe gideceğim ve Atatürk Havalimanı'ndayım. O beni adaya çağırıyor. Sabaha kadar ay izleyeceğiz, sonra da ilk vapur ile İstanbul'a döneceğiz.. "Gerçekten gelir misin?" diye soruyor heyecanla. "San Francisco'ya geldiğimi unutuyorsun, ada nedir?" diyorum. Bu plan harika olmakla birlikte hiçbir mantıklı tarafı yok; ama  biz zaten absürdlüklerimizle güzeliz. Gelgelelim gitmek için tek seçeneğim deniz taksi ve o gece arıza nedeniyle hizmet veremiyorlar. Telefonda bir yandan alternatif bir yol bulmaya çalışıyoruz, bir yandan da bu plan yatarsa ertesi gün öğle molasında mı, akşam mı buluşuruz diye konuşuyoruz.

Ben öğlen buluşmak konusunda mutabık kaldığımızı düşündüğümden, öğlen ne alemde olduğunu soruyorum. "Beş dakikaya evden çıkıyorum." dediği anda öfkeleniyorum. Akşam da sırf cadalozluk yapmak için gidiyorum yanına. "Sakin ol lütfen, sadece dört saat sonra buluştuk." diyor. Ben sakin filan olamıyorum, çok kızgınım. Altı üstü bir yanlış anlaşılma olduğunu bana anlatmaya çalışıyor; ama ben konuştukça konuşuyorum, beni dinliyor dinliyor, sonunda sakince "Sezen, bak bu özlemek değil, bu ego." diyor. Sonradan düşünüyorum, gerçekten özlemek olsa, dört saat sonra buluştuğumuzda arıza çıkartmak yerine, hasret gideriyor olurdum. Sinirlendiğim şey, benim yerime başka bir şeyi tercih etmiş olmasıydı. Yani gerçekten olay çıkarmamın sebebi, benim sevgili küçük egomdu.

Birkaç hafta sonra bir arkadaşımla buluştuğumuzda, kıskançlık dediğimiz şeyin aslında ego olup olmadığını tartışıyoruz. Buna harika bir örnek veriyor: Kız arkadaşından ayrıldıktan birkaç gün sonra, kızın başka bir adamla cüretkar bir fotoğraf paylaşması üzerine, ne kadar öfkelendiğini, gidip adamı öldürme arzusuna kapıldığını anlatıyor. Sonra adam hakkında biraz araştırma yapıp, eğitim, kariyer, sosyal hayat, görünüş gibi her açıdan kendisinden vasat olduğuna karar verdiğinde bütün öfkesinin kaybolup gittiğini...

Aklıma aldatıldığını öğrenen bir arkadaşlarımla oturup, yeni kızı bütün sosyal mecradan süzmemiz geliyor. Kesinlikle bizim kızın her açıdan çok daha iyi olduğuna karar verdiğimizde nasıl rahatlamıştık! Halbuki mantıklı oturup düşünsek, her zaman "en iyi"yi seçmiyoruz, birini arzulamak, birini tercih etmek onun "en iyi" olmasıyla alakalı değil. Toplum kurallarına göre iyi (güzel/yakışıklı, düzgün aile, kariyer vs gibi kalıplar) kimi arzulayacağımızı, kiminle iyi anlaşacağımızı belirlemiyor ki! O kendiliğinden olan bir şey. Sadece senden sonra tercih edilenin, bu kalıplara göre senden daha aşağıda olması, egonu rahatlatıyor. Olay sevgi olsa, asıl mesela kızın nasıl olduğu değil, adamı kaybetmiş olmak olurdu.

Her dönem belli bir konuya takarım ben, işte geçtiğimiz haftalarda da sürekli aklımda bu ego konusunu, ilişkideki kıskançlıkları, bunların sebeplerini evirip çevirirken, havalimanında saatlerce beklemem gereken bir anda çıkıverdi karşıma: Osho - Tantra Dönüşümü Aşk ve Meditasyon. Ve arka kapağında karşı konulması imkansız bir cümle vardı; "Aşk seni neredeyse tamamen değiştirir; o yeni bir doğumdur. Bir kadını veya erkeği sevmeden önceki kişi asla değilsin."



Tantra görüşüne göre, her ne anlama gelirse gelsin, karşındaki kişinin özgürlüğüne hiçbir müdahalede bulunmaman gerekiyor. Eğer bir insanı gerçekten seviyorsan, onun özgürlüğünü de seveceksin ve o da senin özgürlüğünü... Bu kitap ve dolayısıyla tantra, sahip olmaya başladığın ve diğerinin bireyselliğini yok etmeye başladığın an, müthiş değerli ve bir daha asla tekrar yerine konulamayacak bir şeyi yok ettiğini;  özgürlük verilmediği sürece, onun aşk değil, bir tür ego oyunu olduğunu savunuyor.

Bu bakımdan da harika bir benzetme yapıyor: "İki sevgili, bir tapınağın iki sütunu gibidir. Eğer tapınağın iki sütunu birbirine çok yaklaşırsa, tapınak çökecek desteksiz kalacaktır. Sevgililer de öyle olmalıdır: Ayrı, bireysel ve ortak bir şeyi destekler halde."

Günlerce sayfalarının arasında kendimi kaybettim. Bazı kısımları benim için fazla spirütüeldi, kesinlikle anlayamadım veya ilgilenmedim. Ama anladıklarım bile bana yetti. Bu kitabı okurken, yüzleştim: Toplumun bütün kalıp kurallarına yıllardır ayak direrken, bir ilişkinin nasıl olması gerektiği konusunda toplumun genel doğrularına nasıl sıkışıp kaldığımla... Hayatıma giren adamların görüştüğü her kadın bakımından içten içe bir şüpheye kapıldığımla... Aslında bir çiftin birbirinden ayrı zaman geçirmesinin ve eğlenmesinin her zaman sağlıklı bir iletişimin devamı için şart olduğunu şiddetle savunmamla çelişkili olarak, aslında gittikleri her yere laf olsun diye bile olsa beni davet etmelerini beklediğimle... Pek çok noktada "özlemek" veya "sevmek" gerekçeleri ile çıkardığım olayların arkasında aslında sevgili egomun yattığıyla...


Bu aralar  pek yazamadım. Çok seyahat ediyorum, çok fazla etkinlik var, gibilerinden bir bahane de bulmayacağım. Çünkü şu andakinden çok daha yoğun dönemlerimde bile her zaman yazmaya fırsat buldum. Bu aralar sanırım sonbaharın bünyemdeki etkisi, zihnimin içi çok dolu. Çok okuyorum, çok sorguluyorum. Yeni yazıların yokluğunda, biraz bu konularda kafa patlatmak isteyenler için kitaptan en sevdiğim kısımlar karşınızda:

Olgunlaşmamış kişiler aşık olduğunda, bibirinin özgürlüğünü yok eder, bir esaret yaratır, bir hapishane yaratır. Olgunlaşmış aşklar birbirine özgür olmak için yardım eder ve aşk özgürlük içinde aktığında güzellik vardır.

Eğer kocanı değiştirebiliyor olsa ve gerçekten onu tamamen değiştirebilecek kadar güçlü olsan, o adamı sevecek misin? O sadece senin tarafından bir araya getirilmiş bir şey olacak. Hiçbir gizemi olmayacak, hiç ruhu olmayacak, kendinden gelen bir bütünlüğü olmayacak ve senin tarafından keşfedilecek hiçbir şeyi olmayacak. İlgini kaybedeceksin; tam bir "ev yapımı" olacak.

Seks sevginin tamamı değildir, bu doğru, sevgi seksten daha fazlasıdır; fakat seks onun mutlak temelidir.

Sen kendi dünyanı yaratırsın. Senin dünyan senden dışarı yansıyandır.

İzle: Bir şey yaptığında onu dikkatle, farkındalıkla mı, yoksa robot gibi mi yapıyorsun? Ve yüz tanenin doksandokuzunda makine gibi davrandığını göreceksin. Fakat biraz tetikte olmaya başlarsan, o farkındalık, bir insan olmana yardım edecek.

Hizmetkarlar hizmet etmezler, görevlerini yaparlar. Görev, beş harfli çirkin bir kelimedir. Yapmak zorundadır, içinde bir güzellik yoktur, neşe yoktur. Öyleyse hizmet et; fakat asla bir hizmetkar olma.

Duygularını canlandırmak için hiçbir fırsatı kaçırma. Bütün fırsatları kullan. Duşun altında otururken, üzerine dökülen suyun dokunuşunu hisset. İnsanlara daha çok dokun. Kumların sesini dinle, denizin sesini dinle. Duyularını alışkanlıklarından özgürleştir. Alışkanlıklar donukluğun esas sebebidir; bir şeyleri yapmanın yeni yollarını bul. Sevmenin yeni yollarını icat et. İnsanlar çok korkuyor.

Yaşam sadece tehlikeli yaşayanlar tarafından yaşanır. Yaşam sadece maceraperest olanlar cesur olanlar tarafından yaşanır; yaşam sadece onlarındır. Yaşam kayıtsız insanların değildir.



(Osho, Tantra Dönüşümü, Aşk ve Meditasyon, Ganj Yayınları, 258 sayfa)

Duygularınızı düşüncelerinizi keşfederek kalın!




21 Eylül 2015

Geçen haftadan notlar: La Gioia, 7, Filmekimi, Cuma Pervasızlığı, Galata Butikleri, Karaköy Gümrük, Albüm

Gündüz Vassaf'ın cümlesi takılıyor gözüme, "Gündüzlerin rasyonel insanı, zevki sefa peşinde koşan insanla yer değiştirir geceleri. Yaşamın anlamı gece duyumsanır ve sorgulanır. Kimse bunu öğle yemeği sırasında tartışmaz. Yaşam gecenin konusudur."

Gülüyorum, bu aralar biraz fazla sorgulamaya başlamam bundan galiba. Gecelerim her zamankinden uzun bu aralar...




Bir önceki hafta ile yeni haftanın başlangıcı arasında hiçbir sınır, çizgi, uyku molası yok. Pazar gecesi Adana'dan geliyorum, duşumu alıyorum, ojelerimi değiştiriyorum, ertesi günkü kıyafetlerimi hazırlayıp yeniden evden çıkıyorum. Pazartesi sabah 6:00'da istikametim Ankara. 





Ankara'daki işlerimi hallettikten sonra, geç bir öğle yemeği için Tahran Caddesi üzerinde, Beymen'in altında bulunan La Gioia'nın yolunu tutuyorum. Vücudumu uykusuz bırakmışken, en azından sağlıklı beslenerek dengeyi sağlamak için armut ve kuru üzüm ile hazırlanan detox active ve kinoa salatası siparişi veriyorum. 

La Gioia'yı hem ortamı, hem inanılmaz ilgili personeli, hem sunum ve hem de lezzet bakımından ile oldukça seviyorum. İstanbul'daki House Cafe ve Big Chefs ile aynı sınıfta kabul edilebilecek bu mekan, bunlardan çok daha mutlu edici. O yüzden Ankara'ya yolunuz düşerse listenizde bulunsun derim. 



Dönüş saatine kadar ve dönüş yolunda gözlerimi açık tutabilmek için,bütün kadın dergilerini topluyor, kendime biraz daha iyi bakmak konusunda gaza gelerek ve bununla ironik biçimde bol bol kafein tüketerek günü kapatıyorum. 





Salı günü bütün gün ofiste çalıştıktan sonra, artık yorgunluktan bitmiş bir haldeyim. Eve geliyorum, ortalığı toplarken elime bir roman geçiyor. Kapağı hiç benim kitapçıda gözüme kestirip alacağım albeniye sahip değil, o yüzden mutlaka birinin tavsiyesi üzerine almış olmalıyım. Ama kimin tavsiye ettiğini hatırlayamıyorum. Uzanıp okumaya başlıyorum. Sandığımdan daha hızlı içine alıyor beni.




Başkahramanımız Hakan, akademisyen bir genç. Aralarında çok esprili şakalaşmaları olan babası ile birlikte yaşıyor. Bir gün bir kitap almak için sahafa giriyor, Yağmur ile yolu kesişiyor. Klasik bir aşk hikayesine dönüşecekmiş gibi akarken yazar önce karşımıza çıkış amacı kaşığı sol elle tutmayı yaygınlaştırmak olan Kronk dinini, sonra bu dinin peygamberi olarak kendisini çıkarıyor. 

Hem dilinin cüretkarlığı, hem kurgusu alıştığımız romanlardan o kadar farklı ki, okurken arka kapaktaki "ilk kez yayımlandığı 1992'den bu yana, alçakgönüllü bir kült roman statüsünü haklı gösterebilecek bir meraklı kitlesi oldu" açıklamasına hak veriyorum. Roman bittiğinde, önce sevip sevmediğime karar veremiyorum; sonra da kesinlikle iyi olduğuna karar verip Cem Akaş'ın başka kitaplarını sipariş ediyorum. Akıcı dilli, farklı ve sürprizli bir roman okumak isteyenlere de şiddetle tavsiye ederim.

Kitaptan sevdiğim birkaç cümle:

Bizim istediğimiz doğru bildiğimizi kendimize kabul ettirmek değil ki, yalnızca farklı olma hakkına sahip olmak istiyoruz.

Kızma be oğlum, hayatın ciddi bir şey olduğunu gösteren tek bir ciddi kanıt yok ortada.

Neler konuştuklarını duymuyoruz, ama sormaya çekindiğimiz her şeyi öğreniyoruz: birbirlerini seviyorlar.

Durmadan soruyorsunuz kendinize birbirinize neden niçin yaşıyorum ben. Aferim sorun sorun bakalım, oysa bu kadar duman altı olmaya ne gerek var. Siz yaşıyorsunuz çünkü vaktiyle babanız ananınızı bir güzel sikti. Yalanım varsa söyleyin. Bunu bile bile hala yaşamda anlam aramak, yaş amda anlam aramakla birdir. Arıyorsanız ben ne yapabilirim. 

Ve "İlişki, il-İŞ-ki değildir. Fazla mesai ücrete tabi değildir. Görev bilincinizi götünüze sokunuz." cümlesini içeren ilişki manifestosu:



( Cem Akaş, 7, Okyan Us Yayın, 239 sayfa) 

Çarşamba günü iş çıkışı istikametim Şaşkınbakkal. Tanıştığımız günden beri, ne zaman birlikte vakit geçirme fırsatı bulsam, kahkahalara boğulduğum, sevgili Ersu ve Sheldon, Avusturalya'ya geri taşınma kararı aldıklarından evlerini boşaltmadan önce bir veda yapıyoruz. 

Her zamanki gibi bol kahkahalı bir gece geçiriyoruz, içim bir yandan buruluyor onları bu kadar çok göremeyeceğim için, bir yandan onlar adına ve benim Avusturalya'ya gitme bahanem olmasına seviniyorum. Duygusallaşarak bitiriyoruz geceyi. 




Gerçekten hayatımda en şanslı olduğum konunun bu olduğunu düşünüyorum: yolumun bu kadar harika insanlarla kesişmesi....

Perşembe sabahı, her zamankinden iki saat erken kalkıyorum. Büyük bir motivasyonum var erken uyanmak için: filmekimi biletleri lale kart için satışa açılıyor ve benim filmlere göz atıp hangilerini izleyeceğimi seçmem lazım.

Fakültede okurken, devam mecburiyetim olmadığından, bazı günler uzun bir uyku çekip, yatak tembelliği yaptıktan sonra, Taksim'e çıkardım. Alkazar Sineması'nda bomboş salonda bir Avrupa filmi seyreder, kitapçıları dolaşır, sonra birileri ile buluşup Nevizade'de bira içer veya eve gelip yazılar yazardım. Film festivali varsa, kapıdaki sıralara girer, içerdeki filmin ne olduğunu bile bilmeden, yer bulduğum her filmi izlerdim. Aylak, acelesiz, plansız, her şeye fazlasıyla zamanım olan, çok fazla film izleyip, çok fazla kitap okuduğum günlerdi. 

Artık bütün filmlere online olarak ulaşmak mümkün olsa da, film festivallerini çok sevenlerden ve hiç kaçırmayanlardanım. Çünkü bana o ruhu ve o günlerimi hatırlatıyor. İstanbul'a taşındığım 2004 yılından beri aksatmadığım tek alışkanlık olarak varlığını sürdürüyor.

O yüzden hatırlatmayı görev bilirim, atladıysanız filmekimi 3 Ekim'de başlıyor. 

Cuma günü, iş çıkışında Eftelya Balık'tayım. Leziz mezelere göbek rakısı eşlik ediyor. Karşımda oturan adamın hem harika hikayeleri var, hem de kendisi gerçekten uzun zamandır tanıştığım en değişik karakterlerden biri. Önümdeki deftere bir Dünya haritası çizip, seç bir yeri diyor. Hayat beni yine seyahatlerle sınıyor.

Saat 10:00'da evde olmaya söz vermiştim, o sırada saat 10:30 olmuş bile, yogitam arıyor "Nerdesin? Çabuk gel." diye.




Gecenin devamı 'cici eşim' Gizem ile tamamen spontane biçimde Colonie, Unter, Parantez şeklinde akıyor. Kahkahalar, sohbetler, saçmalıklar birbirine karışıyor, en sevdiğimiz ruh halimiz geri dönüyor, gece çok uzuyor.

Cumartesi gözlerimi açıyorum. Salonun ortasına gelişigüzel atılmış yüksek topuklu ayakkabılarıma takılıyor gözüm. Kendimi iyi hissettiren bir kare: Kadınsı, pervasız ve üzerinde düşünülmemiş...

Bu blog sayesinde tanıdığım, bu seneki Roma ve Belgrad seyahatlerimden önce bana harika tavsiyeler vermiş Buket ile buluşuyoruz. Kendime anneannemi hatırlatacak bir takı almaya niyetlendiğimi okuyunca, bana bir takıcı tavsiye etmişti, birlikte gitmeye bir de kahve içmeye karar vermiştik.



Asmalımescit'te buluşuyoruz, ilk durağımız Petra Pera oluyor. Özellikle pastel tonları, heykel gibi yüzükleri, kimsede olmayan parçaları ve doğal taşları seviyorsanız buraya yolunuzu düşürmelisiniz. 

Sonra Galata'ya iniyoruz. Nihan Buruk'un defilelerinde kullandığı parçaların satıldığı NIAN'da her şeyden tek bir tane var. Yani bunun bir büyük veya küçük bedeni var mı diye soramıyorsunuz, şanslıysanız ve beğendiğiniz parça üstünüze olursa, gayet uygun fiyata tasarım bir parça kapmış oluyorsunuz. Ben o gün şanslı günümdeyim, beğendiğim beyaz elbiselerden birini deniyorum ve cuk diye üstüme oturuyor. Mağazada çalışanlar da en az benim kadar seviniyor: Sonunda bu elbise birine oldu, diyorlar.

Buket sayesinde yaptığım üçüncü keşif, yine Buket sayesinde ilk defa içeri girdiğim Yasemin Özeri'nin mağazası oluyor. Satılan parçaların dokuları ve kesimleri harika, düz renk gömlek ve elbiselerle dolu odalar var. İçerideki her parçaya bayılıyorum, özellikle sonbaharda sık sık yolumu düşereceğimden emin olduğum bir mağaza burası. 

(Aşağıdaki fotoğrafta boynumdaki kolye ve bileklik Petra Pera'dan, önümdeki elbise NIAN'dan.)



Keşiflerden sonra, harika ganimetler toplamış ve oldukça keyif almış olduğum için, Buket'i bir blog yazmaya ikna edip, bütün bu tavsiyeleri daha fazla kişiye ulaştırmasını sağlamak var aklımda; ama çok başarılı olduğum ne yazık ki söylenemez. 

İkimizin de henüz gitmeye fırsat bulamadığı Karaköy Gümrük'e oturuyoruz. Karaköy'ün popülerliği sonucunda, her geçen gün burada yeni bir yerler açıldığı ve malesef pek çoğunun çok standart yemekler ve berbat bir servis ile hayal kırıklığı yaşattığı malum. Siz de bu hislere maruz kaldıysanız, kesinlikle bir sonraki istikametiniz Gümrük olsun.

Dekorasyonundaki her bir parça çok keyifli, tuvaletinden, kibritine; tabağından tabelasına kadar her şey uyumlu ve çok zevkli. Çalışanlar oldukça güler yüzlü ve ilgili. Servis bir kere olsun aksamadı, garsonu yakalamak için sohbetimizi bölüp el kol sallama çabalarına girmemize hiç gerek kalmadı. 




Yerel lezzetlerde kalmaya karar vermişler, mutfağına bonfile, parmesan ve somon sokmamak konusunda kararlılar. Başlangıç olarak aldığımız bazlama üstü karides ile leziz bir açılış yaptıktan sonra yediğimiz ana yemekler de gerçekten leziz.





Keyfli bir hayal sohbeti ile bir şişe şarabı devirdiğimiz sırada, Karaköy'de olmanın avantajı ile çok tatlı bir karşılaşma yaşıyoruz, masamız bir anda kalabalıklaşıyor, dedikodunun dibine vuruyoruz.


Oradan kalktıktan sonra, inanılmaz eğlenceli bir haftasonu geçirdiğim, bir zamanların Mr. Prozac'i ve onun arkadaşları ile buluşuyorum. İstikametimiz Club Albüm. Ben gündüz alışverişe çıktığım kıyafetlerleyim ve ortamdaki en spor insanım. Hemen Mr. Prozac'e yapışıp, "Beni tuvalete götür." diyorum ve aldığım elbiseyi giyiyorum. Çeşme'de çok iyi pratik yapmışım, hemen hemen bütün şarkılara hakimim, avaz avaz eşlik ederek tam bir gurur tablosu oluyorum :))) Cinler devriliyor, gözler kayıyor, danslar güzelleşiyor.



Pazar gününe oldukça geç başlıyorum. Mailleri cevaplamak, çamaşır yıkamak gibi rutin işlerimi hallettikten sonra, koltukta sızıp kalıyorum. Uykumun arasında telefonumda O'ndan "I'm back" mesajını görünce kendime geliyorum. Üstüme bir şeyler geçirip hemen evden çıkıyor, kendimi O'nun kollarına atıyorum. Bu adam, bana uzun zamandır hissetmediğim güzellikte şeyler hissettiriyor ve yaşatıyor. 

Hala California'daki muhteşem maceralarımızı yazmaya fırsat bulamamış olsam da, O artık İstanbul'da. 

Bu, bana o kadar gerçek dışı geliyor ki... İstanbul'da geçirdiğimiz günlerde O'nun San Francisco'ya dönecek olması nedeniyle sınırlı zamanımız vardı; sonra ben oraya gittiğimde İstanbul'a dönüş tarihim belliydi. Hep, birlikte geçirebileceğimiz zamanların bir sonu vardı. Şimdi onunla aynı şehirde olmamız ve aramızda saat farkı kalmaması ancak hayalini kurabileceğim kadar harika bir şey olmasına rağmen, o kadar inanamıyorum ki, bu gelişmenin gerektirdiği kadar sevinemiyorum bile. Sadece onu yeniden gördüğüm için mutluyum. İstanbul'da olduğunu benimsemek için, zamana ihtiyacım var. Onunla güzel zamanlara...

Ve bir hafta daha bitiyor, daha güzelleri başlamak üzere...

Pinterest'im

Instagram'ım