floransa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
floransa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Kasım 2013

Romantizmin başkentinden modanın başkentine...

Sabah uyanıyoruz, Pompei, Napoli, Roma, Pisa, San Gimignano, Chianti ve Siena, hafızamıza kazınan anıları ve fotoğraf makinemdeki kayıtlar dışında geride kaldı. İtalya'ya bir türlü doyamasak da tatilimizin son günlerine yaklaştığımızı kabul etmemiz lazım. Floransa'daki son günümüz...



Verazzano'da kahvaltımızı ederken, Floransa için mutlaka yapılması gerekenler listesi oluşturmaya başlıyoruz:

- King Grizzly'de bira içmek
- Verazzano'nun cappucinosunu tatmak (Ama sütlü kahvelerin asla yemekten sonra içilmeyeceğini öngören İtalyan kahve kurallarına uyarak kahvaltıda)
- Cibreo'da geleneksel Floransa lezzetlerini denemek
- Mücevher köprüsünden geçerek nehrin karşı kıyısındaki butikleri keşfetmek
- Toskana'da şarap turuna çıkmak
- Piazza Signoria'daki Rivoire'de şampanya yudumlamak

Kahvaltıdan sonra, Floransa'ya gelmişken mutlaka yapılması gereken başka bir işin peşine düşüyoruz: Deriden yapılmış herhangi bir şey almak.

Floransa, deri konusunda mucize bir şehir.

Türkiye de deri konusunda iyi aslında, ama ya modeller çok zevksiz ya da tasarımları güzelse fiyatları çok çok uçuk. Floransa'da ise aklınıza gelebilecek her şeyin (çanta, makyaj çantası, cüzdan, valiz, telefon kılıfı, kitap ayracı, tepsi...) çok şık deri versiyonunu kabul edilebilir bir fiyata alabilirsiniz. Aşırı ucuz, almaya doyamazsınız, demek yanlış olur, ama alırsanız her yaşınızda kullanırsınız, ödediğiniz her kuruşu da hak eder. O kadar şık ve kaliteliler.

Valizlerin bazıları kendini bir kilometre öteden gösteriyor mesela. Sahip olmak için 300 eurodan vazgeçmeniz lazım. Bir de kesinlikle uçakta bagaj olarak teslim etmemeniz lazım, çünkü biz teslim edip de paramparça teslim alınca ağlayan birine İstanbul'a dönünce denk geldik. Diğer yandan 10 euroya çok havalı bir makyaj çantası alıp senelerce kullanabilirsiniz.

Deri alışverişi için tavsiye edebileceğim iki adres var: Biri dericiler sokağı olarak adlandırabileceğim Borgo De Greci. Sokak boyunca yan yana dizilmiş onlarca mağaza var, birinde mutlaka aradığınızı bulabilirsiniz.




Diğeri de sokakta kurulan Dericiler Pazarı. Burada, yüksek kaliteli ürünler ile daha düşük kalitede olanlar bir arada ve pazarlık şansınız yüksek, şansınızı zorlayın.

Ben temel ihtiyacım olan cüzdanı, Piazza Signoria'daki Fossil'den edindiğim için, kendime şık bir makyaj çantası ve daha önce  Beymen'de deri olmayan versiyonunu beğendiğim dosya-çantanın taba rengi deri versiyonunu alıyorum.


Yemek için istikametimiz daha önce de gidip çok mutlu kalktığımız, Dante'nin evinin bitişiğindeki Penello oluyor. Rezervasyon yaptırmadık ve bütün masalar dolu. Neyse ki bir önceki gelişimizde burada çalışanlarla güzel bir muhabbet tutturmuştuk, sanki yıllardır müdavimiymişiz gibi kapıda karşılanıyoruz, içeride servis masası olarak kullanılan bir masanın üzeri bizim için boşaltılıyor, geçen sefer öpücükle uğurlayan garson, bizim masaya bakan garsona takılıyor: "Benim kadınlarıma güzel servis yap. Onları mutlu etmezsen senin kafanı kopartırım."

Diğer masalarda oturanlar şaşkınlıkla bize bakıp kim olduğumuzu çözmeye çalışırken, masamıza o gün bitirmemize imkan olmayan büyüklükte bir fıçı şarap, ardından deniz mahsullü spagetti, kızarmış sebze salatası ve tiramisu geliyor. İtalya'da en çok özleyeceğimiz yerlerden birisi, Penello olacak eminiz.




Floransa'yı terk etmeden önce, yüz yıllık şekercisi Migone'ye de uğruyoruz. Eski ofisimden müvekkilim olan, hala da güzel bir diyaloğa devam ettiğim, hayatımda tanıdığım en klas kadınlardan birine hediye almak için buranın doğru adres olduğuna karar veriyorum. İçerideki her şey çok lezzetli olduğu gibi, kutular ve paketlerin şıklığı da aklımızı başımızdan alıyor.






Migone'de Dante'nin en sevdiği geleneksel tatlıları görünce aklımıza geliyor, biz hala Dante Müzesi'ni gezmedik. Onunla vedalaşmadan gidersek ayıp olur. Müzeye girince, oldukça büyük bir hayal kırıklığına uğruyoruz, çünkü sanıyoruz ki içerisi Dante'nin evinin bozulmadan korunmuş hali, nerede yaşadığını, eşyalarını göreceğiz. Sadece tarihi anlatan dokumanlar var. Dante'ye ait olan yegane şey, yatağı. Onu da ben sizinle buradan paylaşayım, müzeyi gezmenize gerek kalmasın. :)




Floransa'da çektiğim en güzel fotoğrafı son anda, tren istasyonuna giderken yakalıyorum. (Bir üstteki)


Hızlı tren ile oldukça rahat bir şekilde, bedava kırmızı şaraplarımızı yudumlayarak Milano'ya ayak basıyoruz. Şimdiye kadar gittiğimiz şehirlerde, ödediğimiz her kuruşu sonuna kadar hak eden çok güzel bed & breakfastlarda kalmıştık. Milano'daki otelimiz Hotel Monopole ise bize hepsinden pahalıya patlamış olmasına rağmen Aksaray'daki üçüncü sınıf oteller gibi. Odaların booking'te görünen fotoğraflarla hiçbir alakası yok. Resmen dökülüyor. Tek avantajı tren istasyonunun karşısında olması.

Valizlerimizi bırakıp, duşumuzu aldıktan sonra kendimizi Milano sokaklarına vuruyoruz. Daracık araba girmeyen sokaklardan oluşan, her köşesi tarihi eser dolu şehirlerden sonra, kocaman apartmanlar ve arabalarla dolu bir şehirdeyiz.

İtalya turundan sonra İstanbul'a adaptasyonumun kolay olması bakımından Milano'nun son durak olmasının bilinçsiz ama oldukça iyi bir tercih olduğuna karar veriyorum. 

17 Kasım 2013

Günübirlik Pisa: Pisa Kulesi'den daha çok iz bırakan Il Montino

Uyurgezer bir halde, geceden hazırladığımız sırt çantalarımız arkamızda, Verrazzano'ya ulaşıyoruz. O güzelim cappucino ile güne başlama lüksünden vazgeçmek istemiyoruz. Pisa yolculuğumuza hazır olmak için, hadi yolculuğa hazır olmayı geçtim, gözümüzü açabilmemiz için kahveye fena halde ihtiyacımız var. 

Çizmenin sol kenarında boydan boya yaptığımız seyahatte en uzun zamanı Floransa'ya ayırdığımızda henüz Floransa'nın en seveceğimiz şehir olacağını bilmiyorduk. İsabetli olarak önceden öngörebildiğimiz tek şey, sürekli alışveriş yapacağımızdan dolayı parça sayımızın ve yükümüzün giderek artacağıydı. Bu yüzden de, sürekli olarak valiz taşıyarak enerjimizi boşa harcamamak için, Toskana seyahatlerimiz için bir merkez üssüne ihtiyacımız vardı ve Floransa buna konum olarak çok elverişliydi. 

Floransa'ya olan hayranlığımız elbette ki, diğer keşif noktalarımızdan vazgeçmemiz anlamına gelmeyeceğinden, sabah erkenden, aynen daha önce planladığımız gibi Pisa trenimize biniyoruz. Roma'dan Floransa'ya gelirken bindiğimiz hızlı trenin aksine, bu sefer, oldukça eski bir banliyo treni kullanarak, bir saat sonra, günlük güneşlik bir hava ile bizi karşılayan Pisa'ya ayak basıyoruz.


Trenden inen herkes, hiç vakit kaybetmeden Pisa Kulesi'ne doğru koşmaya başlarken, biz kendimizi ara sokaklara atıyoruz. 

Pisa'ya bundan yıllar önce geldiğimde "Bir eğik kuleyi görmek için buraya geldiğime inanamıyorum. Kuleden de başka bir bok yok burada." demiştim. Nasıl da yanılmışım. Ara sokaklarda saatlerce nefis kareler yakalayarak geziyoruz.

Kesinlikle o gün boyunca çektiklerim içinde en sevdiğim fotoğraf da, sağına soluna bakıp, kimsenin kendisini izlemediğinden emin olunca, telefonu ile kendi fotoğrafını çeken rahip oluyor:
















Sokaklarda avare avare gezdikten sonra, midemiz artık isyan ediyor, yemek istiyor. Evet, ana cadde boyunca sıra sıra dizilmiş onlarca restoran var, ama biz artık turistik olan her mekandan uzak durması gerektiğini öğrenmiş deneyimli turistleriz. 

Gelgelelim hiçbir yerde araştırma yapabilmem için wi-fi yok, not defterlerimize Pisa'ya dair hiçbir not düşmemişiz ve maalesef buradaki yerel halk İngilizce bilmiyor. 

Bir saat dükkanının önündeki kocaman göbekli amcayı hedef seçiyoruz, gidip tane tane konuşarak restoran tavsiyesi istiyoruz. İmkanı yok, ne kadar tane tane konuşsak da, el kol yapsak da ne istediğimizi anlamıyor. Pizzanın ana vatanı Napoli'den uzaktayız, ama son deneme olarak Türkçe, İngilizce ve İtalyanca'nın ortak kelimesini kullanarak, "pizza?" şeklinde şansımızı deniyoruz. Kocaman bir kahkaha atıyor, eliyle "gelin" işareti yapıyor, biz de onu takip etmeye başlıyoruz.

Hiç de hoş görünmeyen bir ara sokağa sapıyor, "Nereye götürüyor bu bizi?" diye endişelenmeye başlasak da, mideminizin emrine uyarak adamı takip etmeye devam ediyoruz.


Önünden bin kere geçsek dikkatimizi çekmeyecek ve hayatta da oturup yemek yemeyi aklımıza getirmeyeceğimiz bir yerin kapısına getiriyor adam bizi, eliyle gösterip "pizza" diyor. Haydi bakalım, IL Montino isimli kantin gibi bir yerdeyiz, burada çalışanlar da İngilizce anlamıyor; ama nefis bir fırınları var. El kol hareketleri ile iki pizza söylüyoruz. 



Biraz sonra kadın tost gibi bir şey uzatıyor. Uzattığı şey pizzaya benzemediği için, benim siparişim olmadığından eminim, arkamdaki birine uzatıyor herhalde diyerek yana çekiliyorum. Kadın elindekini tekrar bana uzatıyor. Ben yine hiç üstüme alınmıyorum. Kadın en sonunda "pizza pizza pizza" diyerek tekrar uzatıyor.

"Pizza mı?!!" Uzattığı şeyi alıyorum. Bari boğazımızdan geçsin diye, yine el kol işaretleri ile iki tane de bira almayı başarıyoruz ve dışarıdaki masalara oturuyoruz. 

Bir ısırık... Tost gibi birbirine yapıştırılmış iki dilim pizzadan oluşan bu şey gerçekten inanılmaz lezzetli! Beş dakika sonra o mekana dair bütün fikrimizi değiştirmiş olarak, pizzaları yuvarlamaya başlıyoruz.

Sonra oldukça şık, üzerindeki her parçadan marka akan kadınlar içeri girmeye başlıyor. Meğerse o kantinin yan tarafında çok daha şık masalı bir bölüm varmış ve burası yerlilerin müdavimi olduğu bir yermiş. Biraz sonra bizim saatçi de arkadaşları ile geliyor, gülerek bize selam veriyor, İtalyanca bir şeyler söylüyor, biz de ona o şaşkınlık ile atladığımız, gecikmeli teşekkürümüzü iletiyoruz. 


Daha sonra bu restoranın aldığı ödülleri görüyorum. Pek çok restoranın ana caddedeki kapısına yapıştırdığı bu ödül stickerlarına o kadar önem vermemişler ki, biberlerin arkasına atmışlar. Pisa'ya yolunuz düşerse, buranın o tost görüntülü pizzasını es geçmeyin derim. 


Karnımız doyduktan sonra, olmazsa olmaz turist pozunu vermek için Pisa Kulesi'ne gidiyoruz.





Orada oturup saatlerce kule ile poz veren insanları izleyebilirim, kadrajdan bakmayınca o kadar komik görünüyorlar ki! Annem insanların arasına girip, rastgele karate hareketleri yaptığında bile kimse dönüp bakmıyor, kimseye garip gelmiyor. Çünkü her yaştan, farklı ülkelerden gelmiş yüzlerce insan Pisa Kulesi'ni tutmanın peşinde... :)



Özellikle şu iki kızın baş örtüleri ile yerlerde yuvarlanmaları, popolarını havaya dikmeleri filan fena halde eğlendiriyor beni:


Pisa Kulesi'nden sonra kahve saatimizin geldiğine karar verip, yolun üstündeki rastgele bir pastaneye oturuyoruz: Dolce Pisa. Soğuk kahvesi ile kremalı tatlıları aklımızı başımızdan alıyor. 

Bizim bildiğimiz krema çoğu zaman ağır yumurta ve yağ kokulu bir şeydir. İtalya'da ise hamur işlerinde ricotta peynirinden yapılan bir krema kullanıyorlar ve gerçekten kremanın en lezzetli, en hafif, en doyulamayan versiyonu ortaya çıkıyor. 

Dolce Vita'da yediğimiz ricottadan yapılmış tatlılar da çok ama çok lezzetli. 


Dönmeden önce biraz alışveriş yapmaya niyetliyiz; ama siesta zamanı, o yüzden dükkanlar kapalı. Sokaklarda biraz daha dolanıp, fotoğraflar çektikten sonra Floransa trenine doğru yol alıyoruz. 






Floransa'ya dönüş treni daha hareket etmeden sızıyorum ve Floransa'ya gelene kadar da gözlerimi açamıyorum. Sabah erkenden kalkıp, bütün gün boyunca kahve ve yemek molaları dışında hep yürüyünce, bulduğu her fırsatta kestirmeye başlayan bir insana dönüşüyorum.

Floransa'ya gelince istikametimiz Piazza Signoria oluyor. Daha önce Accademia'da orijinallerini görmüş olduğumuz heykellerin replikaları ile dolu bu meydan, Floransa'daki en sevdiğimiz meydan oluyor. 


Davud heykeli de çok güzel, ama benim favorim, aşağıda sizin için üç farklı açıdan çektiğim, yaşlı bir adamın üzerine çıkmış,  yukarıya uzanan bir kadını kavramış olan daha genç bir adamın heykeli. Birbirlerine öyle bir dolanmışlar ve heykel öyle güzel tasarlanmış ki her açıdan bakınca başka birinin yüzünü görüyorsunuz.

Heykeli yapana anlamını sorduklarında aldıkları cevap: "Bir anlamı yok, ben sadece sanatın ne kadar muhteşem olabileceğini göstermek istedim." oluyor. Gerçekten de muhteşem, saatlerce altında oturup izliyorum bu heykeli ve çok etkileniyorum. 





Piazza Signoria'da heykeller çok güzel ışıklandırılmış, her tarafta oturan insanlar var ve en önemlisi wi-fi var. Ki İtalya'da wi-fi çok kıymetli bir şey; çünkü free wi-fi yazan pek çok yerde bile internete bağlanabilmeniz için bir italyan hattınız olması ve telefona gelen doğrulama kodunu girmeniz gerekiyor. Yani İtalyan hattınız yoksa, bağlanamıyorsunuz. Ayrıca otellerdeki internet bile ya ücretli, ya da 2000'de kalmışçasına yavaş. 

Her an foursquare check-inleri yapalım, her fotoğrafı paylaşalım diye de istemiyoruz interneti, Toskana turumuzu organize edebilmemiz ve en son durağımız olacak Milano'daki otelimizi ayarlayabilmemiz için internet şart. 

Bu yüzden hem karnımızı doyuralım, hem de bu işlerimizi halledelim diye meydandaki Bargello isimli bir restorana oturuyoruz. Tamamen turistik bir yer, masaların çoğundan Türkçe konuşmalar yükseliyor ve yemekler daha önce yediğimiz yerlerle kıyaslayınca oldukça kötü. Tanıdıklarla bile karşılaşıyoruz burada; paket tur ike gelmişler, bütün vakitlerinin otobüste geçmesinden şikayetçiler, yemekler hayal ettikleri kadar güzel değilmiş ondan da şikayetçiler. "Böyle turistik yerlerde yemeyin, diyerek Cibreo ve Del Penello'nun adresini veriyoruz. 

Hem turumuzu, hem otelimizi ayarlamanın rahatlamasıyla "İnternet olmadan önceki dönemlerde insanlar nasıl seyahat ediyorlarmış?" diye isyan ettiğimde, annem babamla bundan yıllar yıllar önce yaptıkları Paris seyahatini anlatıyor. Ortalama altındaki yemeğimiz bu seyahat anılarının attırdığı kahkahalar ile güzelleşiyor. 

Bu kötü yemeği telafi etmek için, yine Signoria Meydanı'ndaki Rivoire'ye geçiyoruz ve heykellere karşı içilen bir şişe şampanya ile kendimizi şımartıyoruz.  İtalya'da insanın kendini en iyi şımartma yöntemi şampanya. İnanılmaz ucuz. Türkiye'de İnci Damlası denilen dandik şampanyayla uzaktan yakından alakası olmayan şeyi alamayacağınız bir fiyata İtalya'da gayet lezzetli şampanyalar içebiliyorsunuz. Rivoire'de iki espresso 10 euro iken, küçük şişe şampanya 30 euro dersem daha iyi anlatmış olurum durmu sanıyorum. O yüzden gitmişken, bu lüksü sonuna kadar kullanın. Çünkü yıllardır iddia ettiğim üzere en temiz sarhoşluğu da bundan başka hiçbir içkiyle yaşayamıyorsunuz :)




15 Kasım 2013

Hadi gel buluşalım mücevher köprüsünün karşı kıyısında!

Roma, Floransa, Milano... 

Bu şehirlerde çıkmaz sokak yok. O yüzden yüreğinizin sesini dinleye dinleye, canınızın istediği her sokağa sapabilirsiniz. Şehirler, meydanlardan oluşacak şekilde yapılandırılmış ve yüzyıllar geçmesine rağmen bu meydanlar, rant uğruna "şuraya güzel bir AVM dikelim, buraya proje yapalım, metrekaresi çok kıymetli böyle boş boş meydan kalmasın" mantığına kurban gitmemiş.

"Ya sokak, çıkmaz sokaksa, aynı yolu geri dönmek zorunda kalırım." derdi olmadan, haritayı cebinize atıp, tamamen keyfinize göre "Aaa şuradan gidelim hadi! Bu sokak güzel görünüyor" diyerek saatlerce dolanabilirsiniz. Nasıl olsa, sonunda illa ki bir meydana çıkıp yolunuzu bulursunuz.




Bu şehirlerin diğer bir ortak özelliği de, nehir ile ikiye ayrılmış olmaları ve nehrin diğer kısmının konseptinin daha alternatif olması. Nehrin bir yakası ağırlıklı olarak meşhur markalar, havalı restoranlar ile doluyken, karşı kıyısına geçtiğinizde tasarım butikler, minicik cafeler, atölyeler, vintage butikler karşılıyor sizi. Tarihi eserler ise, söylememe bile gerek yok sanırım, şehrin her tarafında.

Floransa'da da İtalyan markalarına gözümüz doyduktan sonra, nehrin karşı kıyısını keşfetmeye karar veriyoruz. Karşı kıyıya geçmek için bir kaç köprü alternatifiniz var, ama en havalısı Ponte Vecchio. 



Kasapların atıklarını nehre atması için, üzeri kasap dükkanları ile dolu bir köprü olarak tasarlanıyor, ancak daha sonra çevreyi çok kirlettikleri için, kasapların yerini kuyumcular alıyor. Rengarenk binaları ve kuyumcuları ile yerlilerin "mücevher köprüsü" olarak tasvir ettiği bu köprü, rivayete göre Hitler'in bombalamaya kıyamaması sebebiyle, Nazi saldırısında yıkılmayan tek köprü. 

Başka bir özelliği ise Medici Ailesi'nin gizli koridorunun buradan geçmesi. Mediciler, bir zamanlar oldukça korku salmış, Floransa'nın çok nüfuzlu ve zengin ailelerinden biri. Hatta Sienna'da bile, Floransa yönüne bakan, Medicilerin gelmesinden takıntılı bir biçimde korkmayı sembolize eden heykeller var. Medici soyadı, size "medicine" kelimesini çağrıştıyorsa, tam isabet, çünkü kelimenin kökeni gerçekten de bu aile. 

Medici ailesinin, halkın arasına karışmadan nehrin karşı kıyısına geçmesini sağlayan Palazzo Pitti ile Uffizi Galeresi'ni birbirine bağlayan gizli koridoru da Ponte Vecchio'dan geçiyor. Randevu alarak, bu koridordan geçmeyi deneyimlemeniz de mümkün.



Nehrin karşı kıyısına geçtiğimizde sağ taraftan dümdüz devam edince, kendimizi tasarım cennetinde buluyoruz. 









Ben en çok üzerinde %0 Alkol yazan, şişe şeklindeki şemsiyelere vuruluyorum: 







Sokaklardaki insanların fotoğraflarını çekerek dolanırken, yağmur yağmaya başlayınca, rastgele bir yere oturup, birer bira söylüyoruz. Yağmur dinene kadar içmek, o an aklımıza gelen en güzel fikir.



Yağmur diniyor, ama tekrar başlayıp başlamayacağından emin değiliz, o yüzden, müze gezelim, diyerek birer bilet alıp Palazzo Pitti'ye giriyoruz. 




İçeri girerken ilk asabiyetimizi yaşıyoruz: Çanta ile giremezsiniz! İyi de pasaportum, fotoğraf makinem, iPad'im, kredi kartlarım, yani o ülke sınırları içindeki bütün malım mülküm o çantanın içinde! 

"Sen o devasa tabloların bu çantaya sığacağını mı sanıyorsun?"un İtalyancasını bilsem, içtiğim biraların etkisiyle carlayacağım ama, malesef sadece kahve istemeyi biliyorum onların dilinde. O yüzden tıpış tıpış çantamı teslim ediyorum. 

Sonra içeri giriyoruz. Oldukça özelliksiz ve görmesem hayatımda hiçbir şey kaybetmeyeceğim bir kaç oda gezdikten sonra, karşımıza çıkan her kapıda biletimiz kontrol ediliyor ve "Burası için ayrıca bilet almanız lazım." diye geri çevriliyoruz."Tamam, ver bize iki bilet." Yok, sarayın dışına çıkıp, 300 metre uzaktaki bilet ofisine gitmemiz lazımmış.

"Hoppala" derken, orada bir acil çıkış kapısı gözümüze çarpıyor. Evet, o kapı doğrudan, girmek için ek bilet istedikleri Boboli Bahçesi'ne çıkıyor. Sağımıza solumuza bakıp, tam bir Türk zekası ve en cool tavrımızla acil çıkış kapısından kendimizi bahçeye atıyoruz.






Bahçe şahane. 

Bu bahçede, kelimenin tam manasıyla zaman durmuş. Korseli üstü, kabarık etekleri ve eldivenleri ile yürüyüş yapan kadınlar birden karşımıza çıkacakmış, gizli kuytularda fingirdeşen eski yüzyıldan kalma çiftler yakalayacakmışız gibi hissediyoruz.




Ve bahçenin sonu, Floransa'yı tepeden izlemek için en doğru adres olan Forte Di Belvedere'ye çıkıyor. Zaten Belvedere, İtalyanca "güzel manzara" demekmiş.



Tekrardan nehrin karşı kıyısına dönerken, bu sefer turist kalabalığından uzak durmak için başka bir köprüden yana tercih yapıyoruz ve nehirde kürek çekenleri izleye izleye bizim tarafa dönüyoruz.





Akşam yemeğinde, kaldığımız Sani Tourist House'un dibindeki, Dante'nin evinin bitişiğindeki Trattoria Del Penello'dayız.






Görünüşünün hiç de iştah açıcı olmadığını kabul etmek zorunda olduğum, ama tadı oldukça farklı ve güzel olan Zuppa di Faro, enginarlı risotto, beyaz şarap ve kapanış olarak da dondurmalı profiterolden yana tercihimzi yapıyoruz. Yakışıklı garson tarafından öpücükle uğurlanarak,  hem yorgunluktan, hem de lezzetten ölerek bir günü daha noktalıyoruz.



Floransa'ya ayak basanların mutlaka listesinde bulunması gereken bir restoran burası. Her akşam tıklım tıklım dolu, her şey çok ama çok lezzetli. 

Yoksa siz hala Floransa uçak bileti bakmaya başlamadınız mı? :))

Pinterest'im

Instagram'ım