tek taşımı kendim alamadım evleniyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tek taşımı kendim alamadım evleniyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Kasım 2014

Kadıköy'de spontane bir gün: Cafe Bronte, Dükkantere, Mudo Outlet, The Company

Üniversitedeyken hayatım çok daha spontaneydi. Canım istediğinde uyanır, uykum geldiğinde uyurdum. Tembellik yapasım varsa, bütün gün yataktan çıkmadan bir romana kendimi kaptırır, evde bunaldıysam arkadaşlarımdan birini veya bir kaçını arardım. Bazı günler oturup listeler yapardım, gelecekte nasıl bir hayat yaşamak istediğimi kurgulardım. Günümün nasıl geçeceğini o günkü ruh halim belirlerdi.

Aradan geçen bu zamanda kendimi pek çok yönde geliştirdiğime inanıyorum. O yıllarda hayal ettiğim ne varsa, bugün hepsine sahibim. Bazen, duruyorum, güneşin doğuşunu izlerken dilekler dileyen, geleceği hakkında çok endişeli on yıl önceki halime dönüp, gülümsüyorum. "Sakin ol, ne ev ile ofis arasında mekik dokuyan aşırı hırslı bir kadın; ne de gezmekten baltaya sap olamamış bir serseri olacaksın. Sakin ol ve bu günlerin tadını çıkar. Başkalarının ne dediğini umursama, kendi doğrularını da asla terk etme" demek istiyorum o halime. Belki de bazı insanlar, sırf kendi geçmişlerine dönüp akıl veremedikleri için çocuk doğuruyorlar.

Aradan geçen bu zamanda kaybettiğim en bariz şey ise kuşkusuz spontanelik oldu. Aynı anda, hem tam zamanlı olarak çalışmak, hem hobilere zaman ayırmak, hem arkadaşlar ve sevgiliyle görüşmek, bütün bunları yaparken mümkün olduğunca iyi görünmek, tertipli bir evde yaşamak, bol bol kitap okumak elbette ki hala başaramadığım bir şey. Her zaman bir şeyler eksik kalıyor. Yine de mümkün olduğunca çoğunu kotarmaya çalışmak, oldukça ciddi bir zaman planlaması gerektiriyor.


Bir de artık arkadaşlarım da çalıştığı ve hayatları oldukça yoğun olduğu için, görüşebilmek için birkaç gün öncesinden nerede, saat kaçta buluşacağımızı ayarlamamız gerekiyor. Yoksa birbirimizi gerçekten ne kadar özlemiş olursak olalım, bir türlü görüşemiyoruz.

Ben, sabah gözümü açtığımda daha yüzümü yıkamadan ajandama bakıyorum, ajandamı kazara evde veya ofiste unutsam yıkılıyorum. Yapmayı çok istediğim bir şey bile teklif edilse, önce ajandama soruyorum. En son ne zaman, evde oturup da "Bu gün ne yapsam?" diye düşündüğümü gerçekten hatırlamıyorum. 

Uzun zaman sonra bomboş bir günüm oldu. Söz verdiğim kimse veya deadline'ın sonuna gelmiş bir iş yoktu. Mr. Feelgood ile uzun bir uyku çektikten sonra, midemiz guruldamaya başlayınca evden çıktık. Kadıköy'ün yolunu tuttuk. Son zamanlarda genellikle tercihimiz Moda'dan yana oluyordu, bu sefer Sanatçılar Sokağı'na gittik. 


Bu sokağın önünden kaç kere geçmişimdir, hiç girmemiştim. Ne kadar güzel bir sokakmış. Yer karoları nefis, yol boyunca el işi satan minicik mağazalar ve sandalyeleri sokaklara taşmış kahvaltıcılar ve cafeler var.


Asıl denemek istediğimiz kahvaltıcıda dışarıda oturacak sandalye yoktu, içerisi boğucu şekilde kahvaltılık kokuyordu. Tamamen rastgele, biraz ilerideki Cafe Bonte'ye oturduk. Kahvaltı servis edip etmediklerinden bile emin değildik, "Aman en kötüsü bir kahve içer, başka yere geçeriz." dedik.


Şans bu ya, uzun zamandır aradığım, hem gözümü, hem de karnımı doyuracak hem de fahiş bir hesap gelmeyecek kahvaltıyı burada buldum. Bir Bronte Tabağı, bir de Krep Tabağı söyledik. Biri 10 TL, diğeri 15 TL, çay da fiyata dahil.



Kahvaltı tabaklarının içinde ne olduğunu anlayamadığımız bir baharat vardı. Mekanın sahibi, bütün enerjisi ile yanımızda bitti. Onun karpuz çekirdeğinden yapılan zahter olduğunu, ekmeğimizi önce zeytinyağına, ardından zahtere batırıp yememizi, üstüne de bir yudum çay içmemizi, bu kombinasyonun bağışıklık sistemimizi güçlendireceğini açıkladı.


Kahvaltımız bittiğinde önümüzde bir tabak ikram olarak geldi. Unsuz ve şekersiz tatlılar yapıyorlarmış. Rejimde olup canınız tatlı çektiği zamanlar için, vicdan azabını engelleyici kurtarıcıları burada bulabilirsiniz.


Kahvaltımızı ederken hemen bitişikte bir dükkan dikkatimizi çekti. Karnımız doyunca, kalkıp oraya geçtik. Adı Dükkantere, kapısındaki "Dikkat bu dükkanda boyoz var." yazısı çok tatlı. Düğünler, davetler, partiler için konsept tasarımlar da yapıyorlar, dışarıdaki masalara kahve servisi de... İnsanda her şeyi kurcalama arzsusu yaratan dükkanlardan.



Kadıköy'e gittiğimde mutlaka uğradığım iki mağaza var. Bunları büyük keşif olarak anlatamam, zaten iki markayı da çok iyi tanıyorsunuz: Mudo ve Deriden. Kadıköy'dekileri diğer semtlerdekilerden daha çok sevmemin nedeni, bunların outlet olması. Mudo'nun en alt katı dekorasyon eşyaları ile dolu. Evinize oldukça uygun fiyatlara güzel şeyler alabilirsiniz. 

Aşağıdaki fotoğraftaki tabaklar, bu Mudo Outlet'ten. Sıcak çikolata, daha önce bahsettiğim Coffee Topia'dan, modern cezve ise mutfak eşyaları konusundaki en favorilerimden biri olan Esse'den. 


Aradığını Mudo Outlet'te bulamayan Mr. Feelgood sonra beni The Company'e sürükledi. Ne iyi yapmış! Bu mağazanın önünden de vapura binmek için aşağıya yürürken kaç kere geçmişimdir bilmiyorum. Dışarıdan bakınca bana sıradan küçük hediyelik eşya satan bir mağaza gibi görünüyordu. İçerisi ise bir cennet. Gerçekten birine hediye almak istiyorsanız yolu tutulması gereken adreslerden. Ama hem kocaman, hem de hiç sıradan değil. Ivır zıvırlarınızı koymak için onlarca çeşit şık kutu, her türlü mutfak eşyası, biblo, kırtasiye malzemesi filan bulabilirsiniz. Burayı keşfetmem iyi mi yoksa kötü mü oldu emin değilim, çünkü içerideki gerçekten her şeyi alabilirim. (Bana hediye almak isteyenlere duyurulur : ) )





Aşağıdaki fotoğraftaki retro kutuyu da buradan aldım. 


Fotoğraftaki diğer harika şeylere gelirsek, Activia'nın kışa özel çıkardığı elmalı tarçınlının bağımlısı oldum. Bu aralar tükettiğim tek sağlıklı şey olabilir. Bir de match-up mag, yeni keşfettiğim ve içeriğini beğendiğim ücretsiz dergilerden. Basılı olarak İstanbul'daki pek çok cafede bulabilirsiniz, online olarak da ISSUU üzerinden okuyabilirsiniz.

Yaz akşamlarını çağrıştırdığı için bu aralar çok dinlediğim bir şarkıyla da kapanışı yapalım. Spontane kalın!



28 Aralık 2013

bir kutuda neşe, sağlık, sevgi, başarı, huzur

Yılbaşı demek benim için süs demek, renkli ışıklar demek, planlar yapmak demek ve tabii hediye demek. 

Hediye zor iş... Bir kere doğru hediyeyi seçmek için kafa patlatmak gerekiyor, hadi düşündünüz taşındınız bir fikriniz var, onu satan bir yer bulmak gerekiyor. Hediye size veriliyorsa da, işiniz zor. Hiç işinize yaramayacak veya zevkinize uymayan bir şey çıksa da paketten, çok mutlu olmuş gibi yapmanız lazım malum.

Biz ofiste yılbaşı çekilişi yaptık bir ay kadar önce. 
Kuralı da koyduk, kimse kimseye söylemeyecek hediye alacağı kişiyi... Bir aydır herkes çılgın bir yoğunlukta çalışsa da, stratejiler geliştirmekten geri kalmıyor. "Bence Sezen X'e alıyordur" gibi. Nerede iki kişi başbaşa kalsa, diğerini sıkıştırmaya başlıyor: "Sana kim çıktı?" 

Büyük olaylar çözülüyor, mütaalalar, dava dilekçeleri hazırlanıyor, ama ofisin gündeminden hediye mevzuusu bir aydır düşmüyor. 

Tabii ofise gelen her kargo ve her paket bir ipucu olduğu için, başka zaman kimsenin diğerine gelen paketi merak etmesi gibi bir durum söz konusu değilken, bu aralar her paketin üstü inceleniyor, sallanıyor, içinde ne var anlamaya çalışılıyor.

İşte tam da bu günlerde benim elime ofis çekilişi ile bağımsız bir paket geçti: İlk yılbaşı hediyem! Atölye Radika'dan...


Paketin içinden çıkan her şey çok zevkli ve güzel parçalardı; ama asıl üstündeki kartı okuduğumda daha da anlamlandı; çünkü hepsinin bir misyonu vardı. 2014'ü neşeli, sağlıklı, sevgi dolu, başarılı ve huzurlu geçirmemi sağlayacaklardı. Çok ince ve esprili bir detaydı bu. 


Bu yılbaşı paketinin yaratıcıları Alev ve Seda'ya, hem onlar, hem de Atölye Radika hakkında merak ettiğim her şeyi sordum. Hala yılbaşı hediyesi alamadığınız birileri varsa veya 2014'te düğün dernek planları içindeyseniz, bu söyleşi sizin için gerçekten çok faydalı olabilir :)

Biliyorum, bir ürün tasarımcısı, bir grafik tasarımcı iki arkadaşsınız. Peki ya Atölye Radika'nın hikayesi nedir? Kurumsal hayattan bir gün sıkılıp kafanız atıp da bir iş kuralım fikri mi gelişti, yoksa en başından beri aklınızda olan bir plandı da yavaş yavaş mı şekillendi?

Yaklaşık 3 senedir tanışıyoruz; özel bir şirkette aynı ekipte çalışıyorduk. İşimiz yaratıcılık ve tasarım ile ilgili olduğu için, sohbetler de bu yönde gelişiyordu. Tasarımı ile öne çıkan her ürün veya projeyi paylaşmak ve detaylarını tartışmaktan zevk alıyorduk. Kurumsal iş hayatından sıkıldığımız için değil, fakat kendimizi denemek üzere hobi olarak başladık araştırmaya ve üretmeye. Araştırdıkça yakaladığımız güzel detayları, kendi fikirlerimiz ile birleştiriyorduk. Böylece, Atölye Radika yavaş yavaş oluşmaya başlamıştı. Aile ve arkadaş çevremizde nişan, nikah ve doğum gibi kutlamalara tasarımlarımız ile eşlik ediyorduk. Hediye tasarımlarımız beğenildikçe ve konuya artan ilgimizi farkedince, bu hobimize bir koleksiyon ve kimlik oluşturarak devam etmek istedik.


Atölye Radika tamamen ikinizin eseri mi yoksa, gizli kahramanlar da var mı bu işin arkasında?

Atölye Radika, tasarım ve kimliği ile oluşurken eşlerimiz, ailelerimiz ve dostlarımızın fikirlerinden beslendi; tamamen ikimizin eseri fakat yalnız değiliz demek daha doğru! :)

Peki ikinizin arasında bir iş bölümünüz var mı? Tasarlayan, malzemeyi, fikri bulan, fotoğraflarını çeken gibi?

Uzmanlıklarımız farklı olduğu için bazen iş bölümü yapıyoruz; ama ikimizin zamanı ve enerjisine bağlı olarak bu iş bölümü de değişebiliyor. Her gün konuşarak, paylaşarak ve tartışarak iletişim kurmak iş bölümünün keskin çizgilerini kaldırıyor.

Önemli not: Bir balık burcu ve bir ikizler burcu, iyi iletişim kurarsa iş bölümü doğal ve yaratıcı bir süreçtir. :)


Ürünleriniz el yapımı kadar özenli, ama makineden çıkmış kadar muntazam. El yapımı mı Atölye Radika'da gördüğümüz her şey?

Detaylarda ve işçilikte özenli olmak ilk kuralımız; hafif yamuk, biraz bozuk, azıcık eksik gibi kaçamaklar yapmıyoruz, bu konuda takıntılıyız bile denebilir. :) Her şey el yapımı değil veya bizim elimiz ile yapılma değil, öyle olması da oldukça zor. Kişiye özel ve yüksek adetli siparişler ile çalışırken yetişmek zor, fakat el yapımı veya hissi veren doğal malzemeler seçerek çalışmayı tercih ediyoruz. Plastikten uzak duruyoruz; kağıt, cam ve tekstil kullanmayı çok seviyoruz. Yeni bir ürün grubumuz var: Defter. Yeni yıl ile beraber, yeni aksesuarlar (defter, minder, askı, çerçeve, vb.) tasarlamak ve Atölye Radika'nın el yapımı koleksiyonlarını oluşturmak istiyoruz.

Web sitenizde çeşit çeşit ürün var. Talipliler onlar arasından seçip sipariş mi veriyor? Yoksa ellerinde beğendikleri bir şeyin fotoğrafı ile kapınıza dayansa, sipariş üzerine üretim de yapıyor musunuz? Mesela ben evleniyorum diyelim, çok miktarda ürüne ihtiyacım var. Sizinle yaklaşık ne kadar zaman önceden iletişime geçmem gerekiyor? 

Kişiye özel tasarım yaptığımız için, hazırda "bitmiş ürün" bulunduramıyoruz. Daha önce çalıştığımız siparişlerin fotoğraflarını örnek olması için paylaşıyoruz; bazen örneklerin aynısı sipariş ediliyor, bazen ise malzeme renkleri ve içerik kişiye özel tercih edilebiliyor. İletişim için, teslimden en az 10 gün önce diyoruz, ama 500 adet ve üzeri siparişler veya karar vermekte zorlanan kişiler için bu süre daha uzun olmalı elbette. 

Nadir de olsa, farklı ve daha önce çalışmadığımız bir hediye isteği gelebiliyor. Örnek bir fotoğraf veya sözlü tarif ile gelen istekler, oldukça heyecan verici bir süreç. Atölye Radika'nın tasarım diline ve kalitesine uygun ürünler teslim etmek istediğimiz için, yeni tasarımı oluşturma sürecinde yeni şeyler öğrenme fırsatı bulmuş oluyoruz.



Bir de fikir olsun diye mesela bebek, nikah şekerleri için fiyat aralığınız nedir?

Nikah ve doğum hediyelerinde fiyat aralığımız 3,00TL-6,00TL arasında değişiyor. Daha önce çalışmadığımız bir hediye için ise, malzemeler için fiyat araştırması yaparak yeni bir fiyat teklifi sunuyoruz.

Çok klişe bir soru olarak, ilham kaynaklarınız? :)

Öncelikle hayaller ve isteklerden ilham alıyoruz; sonra ise, ortaya çıkan ürünler ve kullandığımız malzemelerin potansiyeli ile kendimizi geliştiriyoruz. Örneğin; bir nişan veya doğum için kutlama yapıyorsunuz ve ufak ama özel bir hediye ile mutuluğunuzu paylaşmak istiyorsunuz. Bu hediye sizin tarzınızı ve kutlama sebebinizi yansıtmalı, daha önce gördüklerinize göre fark yaratmalı ve tebessüm sebebi olmalı diye hayal ediyorsunuz. Bu süreçte doğru malzeme ile renklere karar verebilmek, ve sonundaki tatmin ile tebessüme varabilmek, bize ilham veren önemli detayları oluşturuyor. Malzeme gezileri, ürün/detay araştırmaları ve arkadaş tavsiyeleri ile yeni şeyler öğrendikçe hevesimiz ve ilham kaynaklarımız artıyor.


Sormadan edemeyeceğim bir şey, Radika bildiğim kadarıyla Egelilerin pişirmeyi pek sevdikleri bir ot. İstanbul'da da pek bilinmez, Egeli misiniz? Ve neden "Radika"?

Karahindiba çiçeği olarak da bilinen radika, çocukluğumuzun hafif bir esintide bile uçuşan tüylü çiçeğiydi. Bu tüylerin, hem hatıraları canlandıran hem de narinliği ve güzelliği temsil eden detaylar olduğunu düşünüyoruz. Detaylara ve hatıralara verdiğimiz önemi yansıtması için atölyemize Radika ismini verdik. Egeli değiliz, araştırmayı seviyoruz.

Egelilerin bu çiçeğin yapraklarını kullanarak yaptığı mezeyi de duyduk. 

Not: Üflerken dilek tutmayı unutmayın! ;)

Ürünlerin hepsi çocuklarınız gibidir eminim, ama özellikle sevdikleriniz vardır. İkinize ayrı ayrı en sevdiklerinizi sorsam...

Dantel şerit ile süsleyerek hazırladığımız lavantalı şişeler: Pembe olmadan romantik, demode olmadan nostaljik ve sıkıcı olmadan sakin bir havası var.


Maillerinizdeki uslüp ve dil harikaydı! Çok okur yazar olduğunuzu düşünüyorum, yanılıyor muyum? Konseptten biraz çıkalım, Mushaboom8cilere 2014 'te mutlaka okumalarını tavsiye ettiğiniz birkaç kitap tavsiyesi isteyelim sizden.

Teşekkür ederiz!  Belki eskiden çok okur ve daha çok yazardık diyelim. Son aylarda dikkatimizi ve ilgimizi çeken kitaplardan tavsiye edebileceklerimiz şöyle:

Acaba Nasıl (Bilmeniz Gereken 500 Şey) / Derek Fagerstorm & Lauren Smith, NTV Yayınları
Gündelik hayata dair pratik ve ferekli/gereksiz her türlü bilgi harika illüstrasyonlar ile anlatılmış. Çok işe yarıyor ve çok eğlenceli bir kitap. Topuz yapalım, Nar soyalım, Kadın bluzlarını tanıyalım, Ağız içinde kiraz sapı düğümleyelim…

Gebelere Balon (Hamilelik Hurafeleri) / Bihter Dinçel & Elif Ezgi Uzmansel, Yitik Ülke Yayınları
Aynı dönemde hamile kalmış iki arkadaşın birbirlerine yazdığı detaylı ve samimi yazılardan oluşan bir kitap. Ve evet, birimiz 8 aydır hamile ;)

Atölye radika'nın gelecek hayalleri nedir? Bir dükkan, work-shop atölyeleri gibi bir şeyler bekliyor mu bizi? 
Henüz oldukça yeni ve gelişen bir süreçteyiz, ama hayalsiz olur mu? İlerde bir dükkan ve geniş bir atölyede toplantılar/kurslar olsun, bizim olsun.

Web siteleri için tık, Facebook için tık, Pinterest için tık. 

15 Eylül 2013

Kimi aradığımı biliyorken onu bulamıyorsam, kimi aradığımı bilmeden onu nasıl bulacağım?*

Bu haftasonundan hiçbir şey anlamadım. Başlamasıyla bitmesi bir oldu. Yetmedi, olmadı, eksik kaldı.

Belki de hafta içi çok yoğun geçtiğinden ve inceden hasta olduğumdan, haftasonunu daha sakin geçirmem gerekiyordu. Şöyle evde yatarak, bol bol uyuyarak, haftasonu yapmak üzere ajandama yazdığım şeyleri yazarak... Dayanamadım yine. Evden cuma sabahı çıktım, şimdi geri döndüm.

Ev darmadağınık, bütün hafta kullandığım çanta ve ayakkabılarım girişten yatak odasına kadar yerlerde dizi dizi, çamaşırlar yıkanmayı, ortalık toparlanmayı bekliyor.



Bense elimde kırmızı şarabım huzurlarınızdayım. Bu haftasonu hayat hakkında çok konuştuk, çok kafa patlattık. Nerede yaşamalı? Nerede hayat daha güzel? Nasıl mutlu olunur?...

Cuma akşamı çok sevdiğim, saydığım ve mesleki açıdan idol alabileceğim bir büyüğüm ile hayat hakkında konuşurken, "Kadınları mutlu etmenin imkansız olduğunu" söyledi. Sağlıklı güzel bir çocuk, marka ayakkabılar, çantalar, çok güzel bir ev ve bütün aileye yetecek kadar paranın bile bir kadını mutlu etmeye yetmediğini, örneğin kadınların yepyeni bir çift ayakkabı almışken bile almadığı ayakkabıları düşündüğünü ve isteklerimizin sonunun gelmediğini söyledi.




Yıllardır savunduğum bir düşünceyi hatırladım böylece. Henüz üniversitede okurken, toplumun mutluluk formülünü reddetmeye başlamıştım. Herkes mutluluğun formülünü şöyle görüyordu: "İyi bir üniversitede oku. Mezun ol, iş bul. Sonra evlen. Daha çok para kazan. Güzel bir ev al. Bir de araba. Sonra çocuk doğur. Daha büyük bir ev. Sonra daha güzel bir araba. Bir de yazlık ev. Daha büyük bir ev, daha iyi marka bir araba.(...)"

Ve benim etrafımda annemin babamın arkadaşları vardı, bu listeyi tamamlamışlardı; ama yine de pek mutlu görünmüyorlardı. Daha büyük bir evin, daha iyi marka bir arabanın peşinde koşarken hayatı ıskalamışlardı çünkü.

Diplomamı almadan, gittim Avrupa'yı turladım. Amerika'da çalıştım. İdeal öğrenci olarak güzel bir not ortalaması ile mezun olmuş, avukat olarak çalışmaya başlayıp para kazanan arkadaşlarım çok mutsuzken, ben Avrupa'da gece kalacak yerim yokken, H&M'den indirimli diye aldığım bir gece elbisesi üzerimde sefil halde tren yolculukları yaparken ve hatta iki üç gün yıkanamazken çok mutluydum. Veya Amerika'da kasiyer olarak çalışırken, "avukat" gibi kulağa afilli gelen bir sıfatım yokken, kazandığım para ile haftasonu atlayıp Las Vegas'a gidebiliyordum. Los Angeles'ta taksiye verecek paramız olmadığı için plajda sabahladığımız gece ile San Francisco'da son paramız ile bir şişe votka alıp otoparkta telefondan müzik açarak çılgın gibi dans ettiğimiz akşamın fotoğraflarına bakıyorum, hayatımızdaki en güzel gülümsemelere en parlak gözlere o zaman sahipmişiz. Cebimizde beşer dolar para, ertesi gün hakkında hiç bir fikrimiz yok hiçbir şeye sahip değiliz; ama mutluyuz.

Bir şeylere sahip olmanın mutluluk getirmediğini bir şekilde çok erken görmüştüm.





Gelgelelim ironik bir durum da vardı. Bir şeylere sahip olmak da seni rahatlatıyor, hayatın tadını çıkarabilmeni sağlıyordu. Bugün kazandığım para ile gezip tozabiliyor, beğendiğim şeyleri alabiliyorsam, muhtemelen kira ödemediğim içindir.

Benim bütün bunlardan çıkardığım sonuç şu oldu, bir şeylere sahip olmak, güzel bir ev ve araba gibi, insana kendini güvende ve konforlu hissettiriyor. Ama bu tek başına mutlu olmaya yetmiyor. Mutluluk daha küçük şeylerde, anlarda, hislerde. Alınan tatlı bir mesajda, özlediğin bir arkadaşınla tesadüfen karşılaşmakta, keyifli bir sohbette, yenilen lezzetli bir yemekte, blog yazıp güzel bir e-posta almakta, lezzetli bir şarap içmekte, sevgilinle sarmaş dolaş film izlemekte, etkileyici bir roman okumakta, sevdiğin arkadaşlarınla bol kahkahalı bir kahvaltı etmekte...

Yoksa etrafta bu kadar çok hiçbir şeye sahip olmamasına rağmen gerçekten mutlu ve keyifli insanlar da olamazdı; her şeye sahip olmasına rağmen hala mutluluğu bulamamış insanlar da...

O akşamki sohbette bir arkadaşım mutluluğun "özgürlük" olduğunu söyledi. Düşündüm taşındım. Hem hak verdim, hem de vermedim. İnsan özgür olursa, her şeyi kafasına göre yaşarsa, bir ilişki / evlilik yürütmesi imkansız hale geliyor. Ben biraz pervasızlaşıp, ihmalkar davranmaya başladığımda, Mr. Feelgood'un canını sıkmaya başlıyorum örneğin. Oysa ki, hiç birimiz yalnızken de mutlu olamıyoruz. İstiyoruz, elimizden tutacak, görünce kalbimizin atışı hızlanacak, özleyecek birinin hayatımızda olmasını.





Bu haftasonu kararımı verdim: Mutluluk dengede!

Kazandığın paranın bir kısmını bir şeylere sahip olmak için harcayacaksın, bir kısmını hobiler, seyahatler gibi somut olmayan şeyler için. Özgür olacaksın, boğmayacaksın, boğulmayacaksın; ama ilişkide olduğun insanı rahatsız edecek kadar da değil.

"Peki ya İstanbul'da mutlu olabilir miyiz?" sorusuna geldim sonra. 

İstanbul'da hem şehir içinde, hem de ferah büyük bahçeli bir evde yaşamak için gerçekten nefis bir mirasın üstüne konmak lazım. Yoksa imkansız! Ben şehrin göbeğinde minicik bir kutu evde yaşamayı tercih ediyorum örneğin; ama evlensem ve özellikle çocuğum olsa daha konforlu bir evde yaşamak isterim. Çoğu insan da bu yüzden şehrin dışında, işten çıkınca eve gitmek için 1 - 1,5 saatini yolda geçirmesini gerektiren semtlerde yaşıyor. Bahçe için, havuz için, daha büyük bir ev için... Hayat pahalılığı, iş koşullarının ağırlığı, siyasi sevimsizlikler derken, bu aralar herkesin dilinde "İstanbul'dan kaçmak" var. 

İstanbul aşığı bir metropol kadını olarak ben bile düşündüm bunu. Daha küçük bir şehirde daha konforlu bir hayat yaşayabilirim; ama muhtemelen sıkılırım. Eğlenceli bir konforsuzluk mu, yoksa sıkıcı bir konfor mu? Çok zor bir seçim, hayatın bizi nereye savuracağını da bilmiyoruz henüz. Hiç belli olmaz.

Bu soru ile boğuşurken, bu haftasonu inanılmaz özlediğim, Türkiye dışında yaşayan iki ayrı arkadaşım ile buluşma fırsatım oldu. Biri İsviçreli bir adam ile evlenerek Baden'e taşındı. Cumartesi akşamı Beşiktaş'ta oturmuşken, bir yandan semtini ne kadar özlediğini anlatıyordu, bir yandan orada hayatın ne kadar düzenli ve kaygısız olduğunu. Burada olmayanlar orada vardı, orada olmayanlar burada. 



Üniversiteye başladığından beri Kanada'da yaşayan bir arkadaşımla da bu sabah kahvaltı ettik. İstanbul'a temelli dönüş yapmayı planladığından bahsetti. Orada evet hayat ve çalışma koşulları iyiymiş; ama aile ve arkadaşlık ilişkileri buradaki gibi olamıyormuş. 

Belki de kabul etmemiz lazım, ideal hayat koşulları diye bir şey dünyanın hiç ama hiç bir yerinde yok. Var olan hayatımızı olabilecek en güzel şekilde, üzerinde çalışarak, zaman ve enerji harcayarak yaşamalıyız. Öylesine, rastgele değil, özenerek güzel güzel.

Hayat hakkında bu kadar kafa patlatmak dışında ne yaptın peki derseniz:
Arjantin sinemasına daldım.

Bugün bir fakültede ders veren, kitaplar yazan, cinayetlerin çözülmesinde tek önemli şeyin ayrıntılar olduğunu öne süren bir profesöre, bir cinayet işleyerek kafa tutan bir öğrencinin hikayesini anlatan "Cinayet Tezi"ni izledik Mr. Feelgood ile. Filmin sonu fazlasıyla havada kaldı, her şeyin nasıl olduğunu ve gerçek katili tamamen hayal gücümüze bırakarak bitti; ama Ricardo Darin'in oyunculuğu yeter.

Filmden çok sevdiğim bir cümle: "İnsanlar otuzlarında kariyer için, kırklarında para için, ellilerinde ise prestij için çalışırlar."



Ama izlemek istediğiniz gerçekten iyi bir filmse, uzun zamandır izlediğim en ama en tatlı film huzurlarınızda: Medianeras.



Filmin başlangıcı, şehrin ve insanların binaların üzerinden analizi görsel ve düşünsel olarak çok doyurucu. Üstelik Buenos Aires hakkında söylenenlerin tamamı İstanbul için de aynen geçerli. Masal gibi bir dile, çok orijinal karakterlerle, fotoğraf gibi sahnelerle, modern insanın yalnızlığını ve doğru insanı bir şekilde bulacağını anlatıyor bu film.

Mariana karakterinin çocukluğundan beri  her sayfasındaki karışık resimlerde wally'i bulması gereken donde esta wally (wally nerede?) kitabına olan tutkusu, son sayfasında wally'i bir türlü bulamamasını hayatının adamını bir türlü bulamaması ile özdeşleştirmesi, şehirdeki evlerin ayakkabı kutuları olarak anılması ve filmdeki karakterler süper tatlı!

Son zamanlarda izlediğim en güzel filmdi.

Ayrıca düğünlerde gelin ve damadın çocukluk fotoğraflarının gösterilmesinden herkesin içi bayıldı, bu filmin sonundaki bonus track size yeni bir şeyler yapmak için ilham verebilir:


27 Aralık 2012

Çok şükür bu gece yatsıdan sonra gökten adam, gökten erkek , gökten koca, gökten sapır sapır herif yağacak!

Trendeyim. Cenevre'den Zürih'e...

Elimde kahve. Üzerimde boğazlı bir kazak ve jean, ayağımda düz taban ayakkabılar.
Zaten sabah kahve almadan şuradan şuraya adım atmam ben. O normal.

Pantolon ve ayakkabılar o kadar normal değil. Çünkü o kadar seyrek pantolon giyerim ki ben, pantolon ile görülmem yakın çevremde şaşkınlık sebebi olmuştur hep. Hadi giydim diyelim, o zaman da altına topuklu ayakkabı giyerim. 

Ama o tren yolculuğunda asıl sıra dışı olan bunlar değil.
En yakın arkadaşlarımdan birinin nikahına doğru yoldayım.

Özge evleniyor. Etrafımdakilerin bana deliymişim gibi bakmasına aldırmadan birkaç kez sesli tekrar ediyorum inanmak için: "Özge evleniyor. Özge evleniyor." 

Özge'yi düşündüğümde aklıma gelen karelerden hiçbiri evlilik ile bütünleşmiyor ki... 

Bundan yaklaşık yedi yıl kadar önce bir meyhane tuvaletinde tanıştık biz. Aynı okulda okuyorduk, ama özgür ruhlu öğrencilerdik, o yüzden okula pek uğradığımız söylenemezdi. Onunla karşılıklı ilk sohbetimizi Ceneviz meyhanesinde, ben çok sarhoşken klozetin başında yapmıştık.

Sonra görüşmeye devam ettik.
Ama asıl yakınlaşmamız, benim pılıyı pırtıyı toplayıp Cambridge'e gittiğim ve sonra da sözleşme yazım dersinde hazırladığım cillop gibi sözleşmede "for further information please look at the back side" şeklinde bir kapanış yaparak ve böylece argo olarak "detaylı bilgi için kıçınıza bakın" demeyi başararak İngilizce'den sıkılıp İstanbul'a geri döndüğüm bir gecede ikimizin de sıkılmış olarak Taksim'de buluşması ile oldu. O kadar çok eğlendik ki o gece!

Çok fazla an ve çok fazla anı var onunla. Kimisi hüzünlü, kimisi kahkahalı.

Bir zamanlar bunları yazmaya niyetlenmiştik. Birlikte yaşadıklarımızdan ve birbirimize anlattıklarımızdan bir roman yazıp, sonra da ondan kazandığımız para ile Küba'ya gitmek konusunda sözleşme bile imzalamıştık.

Sonra, Tom ile tanıştı ve ben onu hayatımda ilk defa "sevgili" olarak gördüm.

O kadar güzel bir tanışma hikayeleri var ki... Tom, arkadaş ekibi ile Bodrum'a gidecek ve İstanbul'da tek bir gecesi var. Gündüz sokaklarda gezdikten sonra, gece kaldıkları Lush Otel'e dönüyorlar. Bir bakıyorlar otelin altındaki mekanda bir parti var. İşte orada tanıştılar.

İkisi de pek çok şeyden umudu kesmişken, tesadüfen, doğal bir şekilde. 

Özge'nin beni Tom ile bir yaz günü White Mill'in bahçesinde tanıştırmasını dün gibi hatırlıyorum. O gün, o an, o masada oturan herkesin içine sinmişti Özge ve Tom bir çift olarak.

Annemin yarar erkekler ve zarar erkekler teorisine Tom'u oturttuğumuzda, Tom kesinlikle yarar bir erkek oldu. Özge'ye iyi geldi. Mezun oldu, çalışmaya başladı, daha mutlu ve daha güzel bir kadın oldu. 

Aradan bir yıl geçti. İsviçre - Türkiye arası yolculuklar, gitmeler, gelmeler, özlemeler derken, 12.12.12'de nikahı basmaya karar verdiler.

Tabii ki evlenen Özge olunca, nikah dünyanın diğer ucunda bile olsa kaçırmam düşünülemezdi! 
O yüzden trendeyim, kalbim küt küt gidiyorum Zürih'e...

Zürih istasyonuna ayak basar basmaz Bretzelkönig'ten leziz bir Bretzel kapıyorum. Sonra da telefon kulübesinden Özge'yi arıyorum ve onu beklerken buz gibi bir bira sipariş veriyorum. İçtiğim biraların etkisiyle koşa koşa yetiştiğim tuvaletteki 15 dakika içinde işinizi bitirin, kapı otomatik olarak açılacaktır uyarısına çok gülüyorum. İstanbul'daki barlara da bu sistemin gelmeli, diye düşünüyorum.



Özge ve Tom ile buluşuyoruz istasyonda ve damadımızın yaşadığı Baden'e gidiyoruz. Evinin arkasındaki karlarla kaplı parkta Özge ile kız kıza sohbet ettikten sonra eve geçiyoruz.


Ev Tom'un evi gibi değil. Özge'nin annesi, babası, dayısı, abileri, yengeleri, kuzenleri derken, Tom'un evindeki ana dil Türkçe. Bir de ortalıkta Efes ve hatta cezeryeler varken, İsviçre'de olduğumu tamamen unutuyorum. 




Akşam Özge'nin dünya tatlısı kayınpederi ile kaynanası geliyor. Özge ile ortak bir dilleri bile yok, ama Özge ne dese içleri eriyor, öyle bakıyorlar. Bir de kaynana öyle lezzetli bir havuçlu kek yapmış ki! Off! Şampanyalarımızı içip, tatlılarımızı yerken, ertesi günün timeline'ı üzerinden geçiliyor.

Nikah seramonilerine ve adetlerine ilişkin Türk ve İsviçre adetleri arasında bir orta yol bulunmaya çalışılıyor.

Ertesi gün kuaför faslında buluşmak üzere ayrılıyoruz, ben Zürih'in yolunu tutuyorum.







Dünya tatlısı bir çiftin evinde kalıyorum Zürih'te: Ece ile Mayk! Birlikte bir kadeh şarap yuvarlayıp lafladıktan sonra, bana verdikleri, odada cıvıl cıvıl çarşafların üzerinde yorgunluktan bayılıyorum. 


Sabah gözümü whatsup ve Facebook notificationları ile açıyorum. Bizim kızlar, gelinin ayakkabısının altına isim yazma konusuna takmış vaziyetteler. Hani ola ki onların adını yazmayı unutursam diye, hatırlatılabilecek her kanaldan ayrı ayrı bildirim yolluyorlar. Kahkahalar atarak uyanıyorum bu telaşları karşısında. 

Ece ile kahvelerimizi ve sigaralarımızı alıp, güzelim evlerinin terasında sabah keyfi yapıyoruz. Koç Üniversitesi'nde okurken değişim ile Avusturalya'ya giden Ece'nin; aynı tarihlerde o üniversitede master yapan Mayk ile tanışmasının, İstanbul - Zuirh arası yaşadıkları ilişkinin ve sonra evliliklerinin hikayesini dinliyorum. Çok güzel bir hikayeleri var onların da ve ikisi yan yana o kadar tatlı bir çift ki! 

Bu sırada binmem gereken treni kaçırıyorum!
Ece, beni bir sonraki ilk trene yetiştiriyor. Gelinin kuaför faslı çoktan bitmiş. Nikah öncesi ev curcunasını, telaşını yaşıyoruz hep birlikte. Özge'nin heyecandan eli titrerken elindeki kırmızı şarabı duvağına dökmesi ihtimali yüzünden soğuk terler döküyoruz hep birlikte.


Ve gelinimiz gelinliğini giyiyor. Fıstık gibi bir gelin oluyor.
Ben de görevimi yerine getirip isimleri ayakkabının altına yazıyorum.



Saat 15:00'i gösterirken belediye binasındaki yerlerimizi alıyoruz. Alışmışız biz nikah denilen şeyin, toplamda 5 dakikalık bir prosedür olmasına. Nikah memuru Sufi'ye varan alıntılarla, altın oranlardan rakamların anlamına giden bir konuşma yaparken, aralarda şiirler okurken ve nikah toplamda 1 saat kadar sürerken kımıldanmaya başlıyoruz. Sonunda Tom "Ja", Özge "Evveeet" diyor.

Özge elindeki yüzükle "Evliyim kızım artık!" diyor.
Aklıma Özge'nin Tom ile tanıştığı yaz ve onunla tanışmadan önce diline takılan şarkı aklıma geliyor (başlıktaki) ve o an Kuantum'a olan inancım daha da kuvvetleniyor Baden Rathaus'ta.


Oradan kokteylin yapılacağı bara geçiyoruz.

Çok sempatik bir barda, herkes birbiriyle tanışıp kaynaştıktan sonra, gelinimizi harika limuzinine bindiriyor ve nikah yemeğinin yapılacağı Blumen Oteli'ne gidiyoruz.


Çok samimi, abartısız, eğlenceli ve keyifli bir yemek oluyor. Tom'un arkadaşlarının hediye ettiği kızağa, herkesin gelin ve damatla ilgili yaptığı konuşmalara bayılıyoruz. Belli bir saatten sonra Türk kızları olarak, canlı müziği susturup You Tube'tan "Tanrımmmm" açıyor bekarlar masasına karşı göbek atıyoruz. Bir adım daha ileri gidip, İsviçreli adamlara damat halayı öğretiyoruz.



Pasta kesilirken, bu sene gittiğim en güzel nikah olduğuna karar veriyorum bunun.
Yakın arkadaşımı böyle abartısız ama zevkli ve herkesin eğlendiği, en önemlisi de onun çok mutlu olduğu bir şekilde evlendirmek içime siniyor. Tam olarak.

Dileklere kelimeler yetmez, ama ikisine de ömürleri boyunca aynen nikahları gibi zevkli ve mutlu bir hayat diliyorum. 

Ve gecenin sonunda ayakkabının tabanındaki bütün isimler silinmişti. Böyle seyahat bahaneli, zevkli düğünlerimiz çok olsun!

Düğün demişken şu videoyu da paylaşmadan ve bütün romantizmi kahkaya çevirmeden duramayacağım:



16 Eylül 2012

Evlenmek ya da evlenmemek işte bütün mesele bu!

Tanıyanlar bilir, çantamın içinde cüzdan ve telefon kadar vazgeçilmez olan bir şey vardır: Not defterim.  Hazır ajandalarda her bir gün için yalnızca bir sayfa ayrılmış olduğundan ve ben bir günümü bir sayfaya kesinlikle sığdıramadığımdan, kendi ajandamı kendim yaparım. Aylık ajanda... Her bir güne de ferah ferah üç sayfa ayırırım. Bir sayfasını iş ile ilgili şeylere ayırırım, bir sayfasını gezip tozma ve evde yapılacaklar gibi iş harici şeylere. Bir sayfa da özgür karalama alanım olur. Bir web sitesini beğendim, ama köşe bucak ilgilenmeye vaktim mi yok, hemen linkini yazarım. Güzel bir söz mü okudum, birisi bir mekan mı tavsiye etti, bir şarkı duydum ve hoşuma mı gitti; hepsini bu deftere karalarım. Bazen hedef, hayal gibi yapmak istediğim şeyleri de yazarım buraya. Hayatımın koşuşturmasında çok fazla keyifçi ve eğlence düşkünü olmamak için kendi kendime hatırlatmalar. Bazen aklım çok dolduğunda, birkaç sayfaya günlük gibi yazarım da... 

Ay bittiğinde, defter korkunç görünen bir sürü karalamayla ve üstü çizilmiş işlerle dolu olur. Çöp gibi görünen bir hazine yani!

(Sırf bu not defterime yazdıklarımdan "not defterimdekiler" başlıklı her telden yazılar yazmayı planlıyorum hatta) 



Bu aralar da yazın son demleri olmasından mıdır, Prozac etkisinden midir bilmiyorum inanılmaz bir enerjiyle doluyum. O kadar çok şey yapmak istiyorum ki! Alegria, Dot'un en son oyunu, Film Ekimi, Sushi Workshop'ı, Karaköy'de yeni açılan yerlere gitmek gibi şeylerin dışında, gitmek istediğim hukuki seminerler, okumak istediğim hukuk kitapları da var listemde. Yemek tarifleri de...

Sanıyorum hiç bir zaman hem başarılı bir avukat, hem harika bir sevgili, hem hamarat bir ev hanımı, hem gezip tozma canavarı olma arzumdan kurtulamayacağım. Belki de enerjimi bu bölünmüşlükten alıyorumdur, kim bilir?! 

Bu hafta boyunca tamamen tesadüfen, en çok zamanımı ajandamda yazmayan bir şeye harcadım: Evlilik!

Haftaiçi bir gün, yaz boyunca uzun zamandır kavuşamadığımız, Sinem, Gizem, Bender ve Sino ile bir araya geldik. Peranostra'da sokakta otururken (Mojito'nun leziz olduğunu dip not olarak düşmek isterim. Sürahiyle de servis ediyorlar ayırca.) Sino'nun yeni döndüğü Tayland maceralarının ve yakında İsviçreli bir adamla evlenecek olan çok yakın bir arkadaşımızın vesilesiyle konumuz yabancı ile yapılan evliliklerdi. 


Sino ortaya çok ilginç bir tez attı: "Evliliğin üç yılını sırf farklı diller kurtarır." Sonra anlatmaya başladı, iki kişinin ana dilleri farklı olduğunda, birbirlerinin dillerini öğrenmeye çalışmalarındaki hevesin ve yanlış telaffuzların ne kadar eğlenceli olduğunu, hiçbir çaba harcamadan birlikte bol kahkahalı zaman geçirilebileceğini... 

Tarkan seven bir kadının "Dudu dudu dilleri lıkır lıkır içmeli" cümlesinin anlamını sorduğunda, o şarkıyı nasıl İngilizce'ye çevirmeye çalıştığını anlattığında ona hak verdik. :)

Sonra Sinem, yakın zamanda bir Rus kadın ile evlenen bir arkadaşından bahsetti. Kızın nasıl "Be ya!"lı bir Türkçe konuştuğundan, kaynanan dışarı çıkmak için süslenip püslenip karşına oturduğunda "Bizimle deyılsın!" demek adettendir, diyerek kıza bu cümleyi öğrettiklerini anlatırken kahkahalarımız Asmalımescit'i çınlatıyordu.

Yakın zamanda evlenen arkadaşlarımızdan hiçbirinin gerçekten mutlu olmamasının nedenini sorgularken, Tektekçi'ye gitme vaktimizin geldiğini fark ettik ve hooop evlilikleri, ilişkileri unuttuk, parmaklarımızı havaya kaldırıp rastgele menüye indirip, şansımıza ne çıkarsa içtik. "Bugün cuma değil miydi?" kıvamına gelene kadar. 



Sonra hafta içi oldukça yoğun geçti. Cuma günü, benden yaşça büyük bir hukukçuyla otururken konu yine evliliklere geldi. "Evlilik insan doğasına aykırı. Benim doğama iyice aykırı" diyerek bana yaptığı iki evliliği, hayatının en mutlu döneminin de ikisi arasında bekar kaldığı dönem olduğunu anlattı. 




Cuma gecesi Prozac Heaven'a gidip, Mr. Prozac ve onun kuzeniyle kadehlerimizi tokuşturup sohbet ederken, konu yine ilişkiler ve evliliklerdi. Çoktan anne babalarımızın evlendiği yaşları devirmiş ve yakın bir gelecekte evlenme planı bulunmayan üç kişi olarak, oldukça kısa bir dönem evli kaldıktan sonra boşanan insanlardan, çevremizdeki evli çiftlerden bahsettik. Çoğu mutsuzken, bir kısmının da çok mutlu olmasının sırrını çözmeye çalıştık. 

Anne ve babalarımızın döneminde ve ondan önce çok basitmiş. Üniversiteden mezun olunur olunmaz, evlenilirmiş. Hayatlarında aşık olduklarını düşündükleri biri varsa onunla, yoksa da ailenin uygun gördüğü biriyle... Kadınlar için de zaten aile evinden ayrılmanın tek yolu, evlenip koca evine gitmekmiş. Sonrasında da boşanmak aileye karşı problem olacağından ve çoğu zaman da kadının kocasında boşanınca kendi hayatını idame ettirecek parası olmadığından onun alttan alması ve her şeye göz yummasıyla evlilikler yıllar devirirmiş.



Şimdi bizim kuşağımızda ise, özgürlük var, "ben" var. Ailemizden ayrı yaşıyoruz ve para kazanıyoruz. Örneğin ben kendimi düşündüğüm zaman, benim ne özgür olmak için, ne maddi açıdan, ne de beni gezdirsin tozdursun diye bir erkeğe ihtiyacım yok. Dünyanın her köşesinde gitmek istediğim yere arkadaşlarımla gidiyorum, kendime ait evimde yaşıyorum ve para kazanıyorum. 

Bu özgürlüğe ve bireselliğe rağmen evlenmek yine moda oldu. İnsanlar şakır şakır evleniyor, sonra da tıkır tıkır boşanıyorlar. Evli insanlara, gerçekten merak ederek,  "Nasıl gidiyor?" diye sorduğumda, "Eh işte nolsun" diye cevap veriyorlar; sevgiliyken "Kütür kütür sevişiyoruz." diyenler, ev arkadaşı kıvamında yaşıyorlar. Buna rağmen insanlar büyük bir hızla evlenmeye devam ediyorlar.

Bana bu hızlı evlenip-hızlı boşanmaların ilk sebebi mecburiyet gibi geliyor. Bütün özgürlüklerine rağmen, ailesiyle birlikte yaşamaya devam edenler, sevgilileriyle aynı evde yaşayıp birbirlerini iyice tanımaya fırsatı olmayanlar, aynı evde yaşayabilmek ve daha rahat görüşebilmek için evleniyorlar. 



İkinci sebebi de masalların kız çocuklarının beynini yıkaması...
Bütün çocukluğumuz boyunca dinlediğimiz masallarda hep evliliğe kadar olan kısmı anlatıldı bize. Savaşlar oldu, olaylar çıktı, sonra kadın ve erkek evlendi, "sonsuza kadar mutlu yaşadılar". Masallar hep bu noktada bitti. Bilinçaltımıza "Evlenince her şey yoluna girecek, hayatımız tamamlanacak, çok mutlu olacağız." mesajı kazındı. 

Yaşadığı hayattan mutlu ve tatmin olmayan kadınlar, evliliğin kendilerini kurtaracağını düşünüyorlar bu yüzden, evlendiklerinde hayatlarındaki boşluğun dolacağını, her şeyin yoluna gireceğini...

Oluyor mu peki bu? Çoğu zaman olmuyor. Ama bir de gerçekten çok mutlu olanlar var. O yüzden "Evlenmeyeceğim" diyemiyor insan, tamamen küsemiyor evlililik denilen kuruma, o mutlu olan azınlık imrendiriyor, kafa karıştırıyor. 

Özetle bu haftanın gündem konusu evlilik oldu. O kadar konuştuktan ve tartıştıktan sonra da hiç bir yere varamadık. Elimdeki tek sonuç:  "Bizim yaş grubunun kafası bu konuda çok karışık" 




Hepimizin gelecekte yapılacaklar listesinde evlenmek de var, ama ironik bir şekilde evlenmekten de bal gibi korkuyoruz. 

Biraz önce annesiyle bir düğüne gidecek olan Mr. Prozac ile telefonda konuştuk. Annesine düğüne gitmek zorunda mıyız, diye sormuş, annesi "Eh onlar da sizinkilere gelsin diye gitmemiz lazım" demiş.  Bunu anlattıktan sonra, "Herşeyi bizim için yapıyorum." diye espriyi patlattı. Sonra kendisi de ürktü söylediğinden "Tabii bu evleneceğimiz anlamına gelmiyor. Korkulacak bir şey yok." diye kendisinin ve benim içimi rahatlattı. 

Diğer yandan arkadaşlarımın evlenmesine bayılıyorum. Onları gelinlik içinde prenses gibi görmek, bambaşka bir hayata başlayacak olmaları beni inanılmaz duygulandırıyor. 

Mesela aralıkta bir arkadaşım İsviçre'de evleniyor. Ondan daha bile heyecanlı olabilirim! O daha gelinliğinin derdine düşmeden, ben elbisemin üzerine giyebileceğim çok afilli bir kürk almanın derdine düştüm bile! :)



Dün gece de bir aile etkinliğine, babamın üniversiteden sınıf arkadaşının kızı, kuzenlerimden daha yakınım ve doğduğumdan beri arkadaşım olan Zepo, nişanlısıyla geldi. Zepo'nun babasının adı Ahmet, benim babamın adı Ahmet, yeni damadımızın adı da Ahmet! 

Bizimkiler hala bekar olan Aslı ile bana ilk espriyi patlattılar: "Ailemize adı Ahmet olmayan erkek kabul etmiyoruz!" 

Gecenin ilerleyen saatlerinde, babam dans etmeyen damada taktı, zorla kaldırdı onu piste, terletti bir güzel. Şarkı biterken, büyük bir keyifle müjdeyi verdi: "Tamam damat dans etmeyi biliyor, kızımızı verebiliriz." 

Böyle diyaloglar  o kadar tatlı oluyor ki! 




Hiç oturup da evlilik düşünen evlilik hayali kuran kadınlardan biri olmadım. Hatta sadece çocuk doğurmaya niyetlendiğimde evlenirim, diyorum hala kendimden çok emin. Ki falcım da benimle aynı fikirde, 28 yaşında bir kız çocuğuna hamile kalıp evlenecekmişim!

Buna rağmen,  bu hafta bu kadar çok bahsi geçmişken düşünmeye başladım, insanlar kendilerini nasıl hazır hissetmeye başlıyorlar evlenmeye? 

Burayı okuyan evliler varsa, aydınlatın biz kafası karışık bekarları?  Nedir olay, mutlu musunuz, mutluysanız bu kadar çift mutsuzken siz nasıl mutlusunuz? :))


Dip Not: Yazıdaki bütün fotoğraflar Pinterest'ten.
Evlenmeye niyeti olan varsa da, şu üç albüm inanılmaz ilham kaynağı:

* and than they said i do
* wedding inspiration
* so sweet 

Pinterest'im

Instagram'ım