rize etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
rize etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Haziran 2015

Şelale manzarasına karşı günaydın, Kaçkarlara karşı şerefe.

Ne zaman kendi başıma kalsam, önümde uzun bir yapılacaklar listesi olmasa veya o listeyi siktir etsem, bir konuya takarım ben. Aklımda evirir çevirir, o konuda yazılmış bir sürü kitap okur, her sohbette de bunlardan bahsederim. 

Bir aralar da "lüks" kavramına takmıştım böyle. Lüks, maddeler ile kendini ifade etme mi, bir his mi, marka taşıyan ve herkeste olmayan nesneler mi, yoksa nesnelerden tamamen soyut bir şey mi diye sorgulayıp durmuştum. 

Tam bu dönemde Paris'e yaptığım tek başıma bir seyahatte eşlikçim olan Thierry Paquot'un Lükse Övgü kitabı sayesinde bu konudaki fikirlerimi yerli yerine oturtmuştum: "Ama siz belki içten içe lüksü, yapmak istediğiniz şeyi, istediğiniz zaman yapma özgürlüğü ile ilişkilendiriyorsunuzdur. En azından ben öyle hissediyorum ve o durumda lüksün gerçek bir bedeli kalmıyor, maddi bir görünümü bile olmuyor, her şeyden önce bir duruşu yansıtıyor." 




Kısa bir süre önce yaptığımız Karadeniz gezimizde konaklamamız için ayarlanan köşke ulaştığımızda hepimiz ufak çapta bir şok yaşadık. Çünkü burası bizim aklımızdaki veya önceki seyahatlerimizde kaldığımız yerlere kesinlikle benzemiyordu. Odalar o kadar küçüktü ki, yatıp uyumak dışında bir şey yapmak imkansızdı. Ayrıca hepimiz açısından işin en kötü yanı tuvalet ve banyonun odanın dışında ve ortak kullanımlı olmasıydı. 

Neyse ki gece oldukça geç bir saatte varmıştık ve yorgunluktan ölüyorduk. Söylenmeye çok fazla zaman bulamadan, uyuyup kaldık. Sabah uyanınca, homurdana homurdana havlumu, yüz temizleyicimi, diş fırçamı, diş macunumu aldım ve gözlerim kapalı dışarıdaki tuvalete gittim. Yüzümü yıkadım, havlumu almak için kafamı kaldırdım ve kalakaldım.




Karşımda inanılmaz güzel bir manzara uzanıyordu. Dişlerimi açık havada, ayaklarımın dibinde horoz ve tavuklar gezerken bu manzaraya karşı fırçalarken, keyfim gerçekten yerindeydi.

Ve tekrar lüks kavramını sorgulamaya başladım. Minicik evimdeki Vitra banyom, evet şüphesiz kavramsal olarak o an karşısında durduğum lavobodan çok daha lükstü. Ama bana kesinlikle böylesine harika bir his yaşatmıyordu!

Duş almak için hemen bitişikteki kaplıcaya gitmeyi, akşam dışarıda oturmuş takılırken otel sahiplerinin tazecik ve tabii ki leziz bir çayı önümüze koyuvermesini ve hatta "Laz böreği nasıl bir şey?" sohbetimizi duyarak bize laz böreği pişirivermelerini, o gözlerindeki ışıltı ile yardım etme isteğini nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum. 

Her şeyin hesaba yazıldığı ışıltılı oteller bir yanda, samimiyet ve içten gelen bir şeyler yapma arzusu bir yanda. İkincisinin hissettirdiklerini parayla satın almanın gerçekten bir yolu yok. Ve ben bunun daha lüks bir şey olduğuna karar verdim, çünkü her zaman her yerde bulunması mümkün değil.

Benim Karadeniz'i bu kadar çok sevme sebeplerimden birisi bu oldu. Çünkü bu seyahatte, yaşam tarzımı, önceliklerimi ve önyargılarımı sık sık sorguladım. Ki insanın kendi hayatını sorgulamasının her zaman iyi olduğunu düşününenlerdenim.



Diğer sebebim de elbette ki harika doğaydı.

Bir önceki gün Zil Kale ve Ortan Köyü'nde harika manzaralar izledikten sonra, Yukarı Kavrun'un da bize benzer bir manzara sunacağını sanıyordum. 



Osman Abi'nin direksiyonda olduğu araçla, eriyen karların delik deşik ettiği bir yolda gidebildiğimiz kadar gittikten sonra, tamam, dedik, daha fazlasına araçla gitmeye çalışmak tehlikeli olacak, hadi tabana kuvvet.





Bu seyahatte o ana kadar yürüdüğümüz yolların hiç de zor olmadığını bu yolda fark ettik. Devrilmiş elektrik direkleri, yolu kapatan kayalaşmış karlar, eriyen karlar nedeniyle cıvık cıvık çamur olmuş yokuş yukarı bir yol, şiddetli rüzgar, gittikçe soğuyan hava... 

Yaklaşık bir buçuk saatlik zorlu bir yürüyüşten sonra ulaştığımız manzara ise gerçekten her şeye değdi. Ve yanılmıştım. Karşımıza çıkan manzara, bir önceki gün gördüklerimizden bambaşkaydı. Karlarla kaplı Kaçkar Dağları ile bulutlar önümüzde uzanıyordu.








Burada içtiğim şarap gerçekten hayatımda içtiğim en güzel şaraplardan biriydi. Rüzgardan korunmak için rüzgarı tersimize alıp kayaların arkasına sığınmışken, Kaçkarlara karşı olmak, ah!

Ayrıca burada olmamıza vesile olan iki harika kişiyle de sizi tanıştırmış olayım bu vesileyle. İlk fotoğraftaki sevgili rehberimiz Yuchi, ikincisi de şoförümüz Osman Abi. İkisi de gerçekten çok kahrımızı çekti, sağolsunlar. 




Yukarı Kavron Yaylası'nda karnımız acıkmaya başladığında, o bölgedeki Firdevs Abla'nın Muhlama Evi'nin yolunu tuttuk. O ana kadar yediğim muhlamalar iyidi, güzeldi; ama çok da bayılmamıştım. Olmasa da olurdu. Burada yediğimiz ise aklımızı başımızdan aldı, bir tane daha, bir tane daha söyleyip durduk.

O yüzden buraya yolunuz düşerse, Firdevs Abla'nın Muhlama Evi'ne uğramayı sakın ihmal etmeyin derim. 






Dönüş yolunda ise, kaldığımız yerin sahibi Murat'ın pikabının arkasına doluştuk. Hepimiz çocuklar gibi çığlık atarak ve çok eğlenerek geri döndük. (Videosu için tık!)



Ancak bedenimle ruhum bütünlük içindeyse onu sevebilirim, bu yüzden öğle uykusu, yürüyüş, kendine ait zaman, dinlenme, mesafe, lüks ve tembellik denilen bakımları uygularım ona. - Thierry Paquot

Lüksü bir çantaya indirgemeden, gerçek lüks ile kalın!


08 Haziran 2015

Yuchi ile Karadeniz 3 - Zil Kale, Ortan Köyü, Osmanlı Köprüsü'nde Şarap Keyfi ve Çinçiva Kahvesi

Henüz güneş kendini tam olarak göstermemişken, seçim sayfasını bu sefer her zamankinden daha umutla kapatmışken, güya mart ayında tamamlamayı planladığım #dahaiyiben projemin ev kısmı ile yeniden ufak ufak ilgilenmeye başlamışken, mutfak masamın üstüne yayılmış kocaman Prag haritasının üzerinde yavaş yavaş gezilecek görülecekleri işaretlerken, Tel Aviv seyahati için rehber ve vize işlerini organize ederken, tabii bir yandan ofis-yoga-etkinlikler arasında mekik dokurken, yani alışılmış şehir hayatı tempomda, her saniyenin planını yaparak oradan oraya koşup, listeler oluştururken tekrar Karadeniz yazılarına dönmek, o yemyeşil fotoğrafları yüklemek, o anları hatırlamak bile huzur veriyor. İyi geliyor.

Bazı şeylerin neye ve nasıl iyi geldiğini açıklamakta zorlanıyorum. Mesela yoga da öyle. Ne çok istikrarlı derslere gidiyorum, ne oturup felsefesini okuyorum, ne vücudumda inanılmaz bir fark gözlemliyorum. Diğer yandan bir saat boyunca tek derdimin 'Elim doğru yerde mi duruyor?', 'Bacaklarım tam olarak omuz genişliğinde mi açık?' gibi şeyler olması, zihnimden diğer her şeyin uçması ve yavaşlamak bana harika hissettiriyor. Galiba ben yavaşlamak için dışarıdan bir desteğe ihtiyaç duyuyorum. Bu yüzden, listeler ve planlar yapmadan durmamı sağlayan şeyler bana harika hissettiriyor. Dinleniyorum.

Karadeniz gezisi de böyleydi. Dürüst olmak gerekirse, gitmemin tek sebebi daha önce görmediğim bir yer olmasıydı. Beklentim yoktu. Ama sürekli yeşilin içinde olmak, tek yapmam gereken şeyin yürümek olması, sessizlik, sakinlik, yeşil ve doğa ruhuma o kadar iyi geldi ki...

Her gün yağmurun çamurun içinden onlarca kilometre yol yürümüşken "dinlendim" demenin ironik olduğunun farkındayım. Ama vücudu dinlendirmek için uyku yeterli zaten, zor olan zihni dinlendirmek ve bunun için Karadeniz gerçekten harika bir istikamet.



Çat Köyü'nden dönerken, deniz seviyesinden 750 metre yükseklikteki Zil Kale'ye uğruyoruz. Kalenin orijinal hali ahşapmış ve bugün geriye ahşaptan eser kalmamış. Ama ama kalenin manzarası o kadar harika ki, aklımız başımızdan gidiyor. Bu gezide o ana kadar gördüğümüz ve bizi en çok etkileyen yer oluyor Zil Kale.


Kalenin avlusunda bir masa var, orada oturup manzarayı izlemeye ve fotoğraflar çekmeye doyamıyoruz.





Bulutların hizasında durup, yemyeşil vadiyi izlemek o kadar harika ki, saatlerce hiçbir yere kımıldayamıyoruz. Sevgili rehberimiz Yuchi  "Bundan daha iyi manzaralı bir masaya götüreyim sizi, orada bir kahve içelim." demese muhtemelen biz akşama kadar o avluda takılacağız.

Bundan daha iyi bir manzara olabileceğini hayal bile edemiyoruz.

İşte Ortan Köyü'ne böyle düşüyor yolumuz. Burası pek turistik olmayan, terk edilmiş gibi görünen bir köy. Yolundaki tabelalar çok yaratıcı ve komik.


Köye vardıktan sonra, yağmur sebebiyle ıslanmış çamur olmuş, daracık bir yolda dakikalarca yürüyoruz.

Ve sonra "cennet" karşımızda duruyor.


Hipnotize olmak, büyülenmek, maneviyatın artması her ne olarak nitelendirirsek nitelendirelim, kalakalıyoruz, çarpılıyoruz, inanamıyoruz.

O kadar etkileniyorum ki, ertesi gün ofise dönüp iş başı yapmam gerekirken, o an patronuma mail atıp izin istiyorum. Kalabildiğim kadar kalmak, keşfedebildiğim kadar keşfetmek istiyorum. Dünyanın dört bir yanında fink atarken, burnumun dibindeki mucizeleri öyle hemen terk edemeyeceğime karar veriyorum.




Dönüş yolunda bir keçi sürüsü yolumuzu kesiyor. Hepimiz aracın camlarına yapışmış keçileri izlerken, aralarındaki yavruları görüyoruz. Osman Abi'ye "Dur dur dur, inelim lütfen." diye heyecanla bağırmaya başlıyoruz.




Çobanlarla sohbet ediyoruz. Bizim sürüye karşı duyduğumuz ilgi karşısında oldukça şaşkınlar. "Allah bize de bunları vermiş, uğraşıyoruz. Çok şükür" diyorlar. Yakınmadan, şikayet etmeden, vakur bir kabul etmişlikle...  "Hayata ne kadar farklı noktalardan bakıyor, ne kadar farklı hayatlar yaşıyoruz." diye düşünmeden "Neden biz böyle tatmin olamıyoruz? " diye sorgulamadan edemiyorum.


Osmanlı döneminden kalma köprünün üstüne geldiğimizde "Ah şimdi bir şarap olsa da içsek" derken, ortaya leziz bir şişe kırmızı şarap çıkıyor. Rüyada gibiyiz.


Köprünün kenarlarına sırtımızı yaslayacak biçimde oturuyoruz, şarabımızı yudumlarken, şarap dileğimizi gerçek yapan Memiş Ali Yazıcı ile tanışıyoruz. Onun harika fotoğraflarına bakıyoruz. Şarap dileğimizi gerçek yapan kişi, bir anda, bir gün evlenirsem, fotoğraflarımı çekmesini şiddetle arzuladığım kişiye dönüşüyor. Hani yakında böyle bir planınız varsa, kendisi ile iletişime geçmemizi şiddetle tavsiye ederim.



Karnımız acıkmaya başlayınca, köprünün hemen yanındaki Çinçiva Kahvesi'ne gidiyoruz.



Muhlama, mısır ekmeği, çay, sigara ve çok keyifli bir sohbetten sonra, konakladığımız köşke geri dönüyoruz.

Rehberimiz Yuchi "Sabah 7:15'te burada buluşuyoruz." diyor, konakladığımız yerin sahibi Murat büyük genişlikle "9'u bulur o Yuchi." diyor. İç ses ve dış ses gibiler. Onların diyaloglarını dinleyip kahkahalar atarak, Karadeniz'deki ikinci günümüzü kapatıyoruz.

Ve o günden sonra her şeyi daha çok seviyorum.

03 Haziran 2015

Yuchi ile Karadeniz 2: Çamlıhemşin, Zip Line, Çat Köyü, Yeşil, Huzur

Çamlıhemşin'e hava karardıktan çok sonra gecenin bir vakti varıyoruz. Rehberimiz Yuchi bizim hiçbir şey görememiş olmamızdan oldukça memnun, "Sabah kalktığınızda çok şaşıracaksınız." diyor büyük bir keyifle.





Gerçekten de, önümüzde uzanan manzaranın bu olduğunu  ertesi sabah gördüğümüzde, büyük bir süpriz yaşıyoruz; çünkü Çamlıhemşin'e vardığımızda karanlıkta hiçbir şey görünmüyor. Sadece su sesi var.

Hali olmayanları konakladığımız köşke bırakıp, "Etrafı keşfetmek için sabahı bekleyemeyeceğim." diyen beş kişilik minik ekibimizle bakkaldan bir şarap alıp yollara düşüyoruz. Gündüz sıkı piknikçiler ağırladığı kalıntılarından belli olan piknik alanında, şarabımızı açıp, sohbet etmeye başlıyoruz.

Ekip tanıdık, sohbetler tanıdık, ortam garip. Çünkü çakallar var. Hayatımızda hiç bu kadar heyecanlanarak şarap içmemiştik muhtemelen. Pinik alanına geliyorlar, artıkları karıştırıyorlar, bir şeyler bulurlarsa, kaptıkları gibi ormana dalıp sonra tekrar geliyorlar. Ormandan geri gelirken, karanlıkta parlayan gözleri o kadar korkutucu ki! "Buralarda ayı da var mıdır?" sorusuna "Evet." cevabını alınca, koşa koşa konaklayacağımız yere geri dönüyoruz.

Sabah uyandıkça, daha doğrusu uyandırıldıkça -çünkü gezilecek çok yer var, uyku ile zaman kaybetme şansımız yok- kahvaltı alanında buluşuyoruz. Fırından taze çıkmış, "pelit" olarak anılan ekmek inanılmaz lezzetli.


Peynirler, ballar, tereyağlar ve tabii ki çay eşliğinde güzel bir kahvaltı yapıyoruz. Pelit Pastanesi'nin sahipleri de Karadenizliymiş, pastane adını bu ekmekten mi alıyor, yoksa bu ekmeği de onların büyük büyük dedeleri yaptı da, o yüzden soyadı kanunu ile Pelit soyadını mı aldılar şeklinde bir beyin fırtınası yaptıktan sonra, yollara düşüyoruz.





Konakladığımız yerin hemen önündeki şelaleyi arkamıza alıp fotoğraflar çekiliyoruz, kıyafetlerimize yöresel detaylar ekliyoruz, çamların arasından zipline ile uçuyoruz.

Genellikle tepelerdeki evlere eşya taşımak için bir teleferik sistemi geliştirmişler; ama turistik bir etkinlik olarak bununla, çamların üstünden, dağların arasından bir uçuş yapabilirsiniz. Ki bence bu taraflara yolunuz düşerse mutlaka da yapın, inanılmaz keyifli. (Benim uçuşumu izlemek için tık!)


Sonra Osman Abi'nin arabasına doluşuyoruz, istikametimiz: Çat Köyü.

Köyün içinde gezerken, yürüyüş parkurumuz yokuş yukarı değil, dümdüz. Yaylana yaylana yürüyoruz, her şeyin fotoğrafını çekiyoruz. Yeşilin bu kadar çok tonu olması, bitki çeşitliliği, doğadaki hayvanlar, hepsi pastoral bir resimden fırlamış gibi geliyor bize.











Köyde gezindikten sonra, Cancık Pansiyon'un önündeki nehirin kıyısına kurulmuş çardağa oturuyoruz.

Birer muhlama siparişi veriyoruz. Muhlama -'mıhlama' değil- ile kuymak'ın farklı şeyler olduğunu da böylece öğreniyoruz. Kuymak, mısır unu kullanılarak hazırlanıyor. İçinde daha az tereyağı, daha çok peynir var. Muhlama ise, buğday ile yapılıyor ve kuymağa kıyasla daha çok yağ, daha az peynir içeriyor. Yanında da mutlaka çay içilmesi tavsiye ediliyor.

Rüzgarın birbirine değdirdiği yapraklar ile nehirin sesi dışında hiç ses yok. Yan tarafımızda bağdaş kurmuş meditasyon yapan insanlar var; ama bence Çamlıhemşin'de rahatlamak için meditasyon yapmaya bile gerek yok. Her yer yemyeşil, nehir gürül gürül akıyor, arkada karlı dağlar...

'Huzur'un, bazı yerlerde ne kadar erişilebilir olduğunu orada fark ediyoruz.

Pinterest'im

Instagram'ım