milano etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
milano etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Aralık 2013

Macera ve en iyi risotto için: Trattoria da Abele Temperanza

Milano'ya geçen gelişimde, havalı restoranlarda yediğim risottolardan hayal kırıklığına uğrayınca, bir gece, wi-fi sadece lobide mevcut olduğu için tek başıma lobideki bir koltuğa kurularak saatlerce araştırma yapmıştım. Bulduğum ve içime sinen adresi bir kenara not etmiş ve kendi kendime orada risotto yemeden dönmeme sözü vermiştim.

Ertesi gün Como Gölü ve İsviçre'nin İtalya sınırındaki outleti talan ettikten sonra, Milano'ya dönüş yolumuzda seyahate birlikte çıktığım adamın başının etini yemeye başlamıştım. Hadi hadi nolur orada yiyelim akşam yemeğimizi diye. Adam, salaş hiçbir şeyden kesinlikle hoşlanmayan, seyahate çıkarken spor ayakkabı bile getirmemiş ve ben "Seyahatte taksi kullanmak neyin nesi, her yere yürüyerek gideceğiz, keşfedeceğiz." inadımda baskın çıkmamış olsam her yere taksi ile gitmeyi tercih edecek biriydi.

İnadım tuttu mu fena tutar, bir şeyi yapmayı aklıma koymuşsam da illa ki yaparım, biliyordu. O yüzden biz başladık benim elimdeki adres tarifine göre istasyondan yürümeye. Biz yürüdükçe o güne kadar gördüğümüz Milano'dan başka bir şehre gitmiş gibi oluyorduk, sokaklar, yollardaki insanlar her adımımızda değişiyor ve varoşlaşıyordu.

Hava kararmak üzereyken vardık semte. Girmemiz gereken ara sokağa girdiğimizde, sokağın her köşesinde, korkutucu biçimde, İtalyan olmayan göçmenlerden oluşan gruplarla karşılaşıyorduk. Pasaportumuz, bütün paramız, her türlü elektronik eşyamız yanımızdaydı ve gözlerini üzerimize dikmiş bu gruplar haricinde kimsenin olmadığı karanlık bir sokakta yürümeye başlamıştık. İçimden "Eyvah! Gelebileceğim en yanlış yere, en yanlış insanla geldim." diyordum.

Sonunda restoranın kapısına ulaştığımızda restoran kapalıydı. "İyi bok yedin, getirdin beni buraya. Bir de restoran kapanmış gitmiş." azarını işiteceğim ana gelmiştik. Daha da fenası dönmek için aynı yoldan yürümemiz gerekiyordu. Kapanmış olamazdı. Olmamalıydı. Kapısını tıklamaya başladım, bir adam açtı. "Açık mısınız?" diye sordum heyecanla, "Hayır, sekizde açacağız." dedi adam. Ve bizi içeri buyur etmeden kapıyı tekrar kapattı.

Türkiye'de olsa, "Henüz açmadık, ama buyrun oturun şurada." filan derler ya, yok, baya kapının önünde kalmıştık. Saatin sekiz olmasına yarım saatten fazla zaman vardı ve oldukça korkutucu bir semtteydik. "Hadi dönelim." dedim. Korktuğum tepkinin yerine "Geldik buraya kadar bekleyelim." cevabını aldım.

Bekledik, saat sekiz oldu içeri girdik, bizden başka hiç kimse yoktu. Aradan bir saat geçtiğinde "Ben risotto sevmem zaten." diyen adam tabağında bir pirinç tanesi kalmayacak şekilde risottosunu yalayıp yutmuştu ve kocaman mekanda bir tane boş masa yoktu.

Milano'ya dair aklımda kalan hiç unutmayacağım bir anı olmuştu o gece ve o restoran.



Annemin buraya bayılacağına emindim, o yüzden akşam yemeği için rezervasyonumuzu oraya yaptırdım. Bu sefer bilinçli ve deneyimli olarak, başından peşin peşin, gideceğimiz yerin Milano'nun şimdiye kadar gördüğümüz yerlerine pek benzemediğini, o yüzden şaşırmaması gerektiğini; ama gecenin sonunda mutlu kalkacağından emin olduğumu söyledim.

Metronun kırmızı hattına bindik, Pasteur durağında indik. Henüz restoranın açılmasına yarım saat vardı, o yüzden birer kahve içmek için oradaki bir cafeye oturduk. Önyargısız olarak inceledik insanları. Evet, burası varoş bir semtti, şehrin merkezinde tutunamayan az gelirli göçmenler yaşıyordu. Ama aslında tehlikeli filan değildi. İnsanlar farklı olduğumuz için gözlerini üzerimize dikiyordu, yanınıza sahte çanta ve cüzdanlar satmak için yanaştığınızda kibarca teşekkür edersek, iyi akşamlar dileyerek gidiyorlardı.


Kahvemizi içtikten sonra Via Temperanza'nın önüne gittik, tam 20:00'de kapılarını açtılar. 21:00'de bir tane boş masa kalmamıştı.



Her gün yalnızca üç çeşit çıkan risottolar başka hiç bir yerde olmadığı kadar lezizdi, risottolarımıza eşlik eden şarabımız İtalya sınırları içinde içtiklerimizin en iyisiydi ve yemeğin sonunda sıcak kahvenin içinde gelen tatlımız bizim keyfimize keyif kattı.






Aynen tahmin ettiğim gibi, annem buraya bayıldı ve muhteşem İtalya gezimize yakışan bir son nokta oldu.


Ertesi sabah bütün valizlerimizi topladıktan sonra, son bir kere daha İtalyan kahvesi ve kremalı kruvasan ile kahvaltımızı ettik ve ben gece cesaret edemediğim kareleri gündüz gözüyle çektim.




Havaalanında saatlerce geciken uçağımızı beklerken leziz sandiviç ve şaraplar yuvarladıktan sonra İstanbul'a döndük.




İtalya serisi şimdilik bitti.
Umarım hiç aklında olmayanlara gitmek konusunda ilham, zaten hali hazırda planı olanların da listesine birkaç gidilecek adres eklemeyi başarmışımdır.

Kalemim, hayatımın hızına çoğu zaman yetişemiyor.
O yüzden gezdiğim pek çok yerde keşfettiklerimi yazamadan başka bir yere gidiyorum veya hayatımda odak noktam başka bir konuya kayıyor ve gittiğim yerlerin isimlerini unutmaya başlıyorum.
Artık kendime bir kural koydum: Gidip keşfettiğim şehri kayıt altına almayı bitirmeden, yeni bir yere gitmeyeceğim.

Çizmenin sol kısmını boydan boya kat ettim, aynısının sağ kısmını, yani deniz kıyısı hattını, 2014 yılının Ramazan Bayramı'nda kat etmek var aklımda.

İtalya seyahatimde gezdiğim noktalardan, tattığım lezzetlerden, kaldığım yerlerden, ulaşımı nasıl sağladığımdan yazıların içinde zaten yeteri kadar detaylı bahsettim. Gözünüze takılıp merak ettiğiniz birkaç minik detayın bilgisini de paylaşarak bu seriyi kapatayım.

1) Seyahatim boyunca giydiğim kıyafetleri beğenip gözünüze kestirdiyseniz tamamı Chucha Boutique üzerinden yeni sahiplerine doğru yol alıyor.

2)  Bütün o yoğunlukta tabii ki saçlarımı şekillendirmeye, cildime bakım yapmaya fırsatım hiç olmadı; ama şimdi fotoğraflara baktıkça kullandığım ürünlere teşekkür ediyorum. Saçlarım hiç delirmemiş, cildim hiç yorgunluğa isyankar pırıtcıklar püskürtmemiş. Şampuan ve nemlendiricim Topicrem'dendi. Dermotolojik ve çok kaliteli ürünler. Nasıl edinebilirim, derseniz ben kendi siparişlerimi alırken, size de beğendiğiniz ürünü indirimli getirtebilir, yanında deneme boyu bir sürü ürün jesti de yapabilirim. Web sitesinden beğendiğiniz ürünleri seçip, benimle veya doğrudan eczacı ile (ielalev@hotmail.com) iletişime geçebilirsiniz.

3) Her fotoğrafta görünen turuncu  sırt çantam da, İsveç harikası: Kanken. Spor ama herkeste olmayan bir çanta isterseniz, şiddetle tavsiye ediyorum. Üç ayrı boyu var, ben orta boyunu kullanmaktayım. İçine iPadim, kitaplarım, fotoğraf makinem, hırkam aynı anda sığabiliyor, çok fonksiyonel, ben kendisi ile aşk yaşamaktayım.

Seyahatle kalın, merak ettiklerinizi sormaktan da, herhangi bir konudaki tavsiyelerinizi paylaşmaktan da hiç çekinmeyin. Mushaboom8'in konsepti malum paylaşmak...

Sevgiler...

11 Aralık 2013

Milano: Corso Buenos Aires, Princi, Galeri Vittorio Emanuele, Si, Via Manzoni ve İstasyon Bölgesi

Milano'ya gelip çılgınlar gibi alışveriş yapanları henüz anlayabilmiş değilim ben.

Euro 3 TL'ye dayanmışken, Milano'da hiç bir şey Türkiye'de satılan fiyatından çok ucuz değil. Artık bu markaların pek çoğunu İstanbul'da, üstelik de 12 taksitle alma imkanımız varken, sırf herkesten önce bende olsun diye tek seferde ödeyip, bir de onu Türkiye'ye taşımayı benim mantığım kabul edemiyor.

Zaten biliyorsunuz, hiç bir zaman modayı takip eden, absürd parçaları bir araya getirip, çok trendim diye kendini sokaklara atanlardan biri olmadım. Hatta galiba, bu konuda oldukça tutucuyum, moda idolü olarak gösterilen pek çok kişiyi oldukça rüküş buluyorum. Ben, daha klasik bir tarzdan, sade ayakkabılardan, uyumlu parçalardan yanayım.

Gelgelelim bütün bunlar Milano'daki vitrinlere olan sevdamı azaltmıyor. Alışveriş yapmaktan ziyade, vitrinleri gezmek için alışveriş caddelerinde dolanıyoruz. Corso Buenos Aires'ten en sevdiğim vitrinler huzurlarınızda:











Corso Buenos Aires'i boylu boyunca yürüdüğünüzde kendinizi meşhur Duomo'da buluyorsunuz. 




Ben geçen sene mart veya nisanda Milano'da birkaç gün geçirmiş olduğumdan, İtalya gezimizin son durağı olan Milano'da biraz bilmişlik taslayabiliyorum. Duomo civarında berbat risottolar yiyip, yanındaki rieslingin lezizliği ile avunmuşluğum var bir önceki gelişimde. O yüzden, "Risotto için başka bir yer var aklımda, hadi bu gün akşam yemeğini Princi'de geçiştirelim." diyorum.



Princi, Duomo yakınlarındaki bir ara sokakta yer alan, leziz hamur işleri satan bir dükkan. Bir tarafı boylu boyunca vitrin, tatlı ve tuzlu dileyebileceğiniz her şey mevcut. Diğer tarafı da ahşaptan upuzun bir bar. Pizzalardan ve keklerden ne kadar büyüklükte isterseniz o kadar bir dilim kestirip tarttırıyorsunuz. Sonra ister paket yaptırıp yanınıza alıyorsunuz, isterseniz de o upuzun bara oturup yiyorsunuz.




Karnımızı doyurduktan sonra, Galleri Vittorio Emanuele'ye gidiyoruz. Burası Kapalıçarşı gibi tarihi bir alışveriş kompleksi. İçi meşhur İtalyan ve Fransız markalarının mağazaları ve şık restoranlarla dolu.

İtalya tarihi bozmadan modern ve zevkli yaşanacağınabileceğinin harika bir kanıtı. İstanbul böyle bir yönetim anlayışına sahip bir ülkenin şehri olsaydı, muhtemelen Aya irini'de The XX konserleri verilir, Galata Meydanı'nda koşın sıcak şarap çadıları kurulur, yok olmuş tarihi binaların içinde harika tasarım mağazaları olur, Haydarpaşa Garı devasa bir kitap- müzik üssüne dönüşürdu mesela. İstanbul'un bu kadar tahribata rağmen bu kadar harika bir şehir olduğunu düşünürsek, korumacı ve özgürlükçü bir bakış açısıyla nasıl uçardı hayal edin!

Galleri Vittorio Emanuele'de gezerken bizim iğrenç AVM'lerimizden utanıyorum, Sirkeci ve Haydarpaşa için paniğe kapılıyorum.




Biraz dolandıktan sonra, bu kompleksin içindeki SI Bar'a oturuyoruz. 




Toskana turumuzdan edindiğimiz bilgiler ışığında kendimize menüden bir şarap seçiyoruz ve büyük bir keyifle şarabımızı içerek gelip geçeni izlemeye başlıyoruz. Benim favorim arka masamızda oturan mücevherleri göz dolduran Moet sever Lübnanlılar ile, kokteylini yudumlayan şapkalı pek janti amca oluyor.




Şarabımız bitip de, derin yurtmaçlı ve pırıltılı elbiseleri ile yürüyenlerin peşine takıldığımızda kendimizi La Scala'da buluyoruz. Ardından da Via Manzoni'yi boylu boyunca yürüyoruz. 

Harika mobilyacılar ile Armani Otel'e selam verdikten sonra, otelimizin bulunduğu istasyon civarına ulaşıyoruz. 

Şimdiye kadar gezdiğimiz her İtalyan şehrinde olduğu gibi, istasyon civarı şehrin en tekinsiz kısmı. Mağazaların kepenklerinin önüne serdikleri örtülerin üzerine yatmış, tek bir sigarayı içlerine çeke çeke kederle içen kadınları, büfelerin önünde toplanmış rengarenk takım elbiseleri olan zencileri, on metrekarelik alana kurulmuş tek pompadan oluşan benzinciyi, bütün o afilli Milano imajına aykırı olan bütün bu leş detayların fotoğrafını çekmek istiyorum; ama annemin uyarısı ile fotoğraf makinem dahil dikkat çekici olabilecek her şeyimi çantama koyup, çantamı da arkamdan önüme alıyorum.

Her şeyimizi saklasak da farklıyız, bir erkek grubunun önünden geçerken ilgi çekiyoruz. İtalyanca birkaç anlamadığımız cümleye maruz kaldığımız anda,  giyim kuşamından hayat kadını olduğu apaçık ortada olan, genç günleri çok geride kalmış ve çökmüş bir kadın önümüze atlıyor. Biz paniğe kapılmak üzereyken, o bize "Siz de kadın mısınız?" dercesine bir dans şov yaparak meydan okumaya başlıyor. 

Geceye çok şen bir nokta oluyor. 
Günlerdir aralıksız yürümekten ve keşfetmekten zihnimiz ve ruhumuz ne kadar mutluysa, ayaklarımız o kadar isyankar, o yüzden kahkahalar atarak kendimizi uykuya teslim ediyoruz.


10 Aralık 2013

Moda Başkentinin underground parçası: Navigli District ve Corso diPorto Ticinese

Şehirlerin süslü, boyalı, gıcırdayan kısımlarını sevmediğimi söyleyemem; bayılırım havalı mekanlarda oturup, güzel güzel içkimi içerken şık insanları izlemeye. Ama bir yere kadar. Buralar insana kendini havalı, paralı ve iyi hissettirir; ama şaşırtmaz; çünkü her mekan birbirine benzer. Asıl süprizlerle dolu olan kısım, neredeyse artık her şehirde olan alternatif bölgedir.

Londra'nın doğu bölgesi kucak açar şaşırmak isteyenlere,  İstanbul'da Karaköy en yeni gözdemiz örneğin.

Milano'da da kanal civarı bu ihtiyacı karşılıyor, alternatif butikleri, vintage mağazaları, grafittileri ile...

Gözümüzü açtığımız gibi, fırlıyoruz otel odasından, metroya atlayıp yeşil hattı takip ediyoruz. Via Edmondo de Amicis'te kahvaltımızı edip, kahvemizi içerek güne başlıyoruz.


Uzun soluklu yayıla yayıla bir kahvaltı planlıyorsanız ve yavaş bir servisi göze alıyorsanız, yerlilerin müdavimi olduğu Cucchi tam size göre.


Daha hızlı ama çok lezzetli bir şeyin peşindeyseniz, tercihinizi sirkülasyon sebebiyle her şeyin pek taze olduğu Portnoy Cafe'den yana yapabilirsiniz.


Via Edmondo de Amicis sonunda Corso di Porto Ticinese ile kesişiyor. Burası vinatge butikler ve eğlenceli eşyalar satan mağazalarla dolu bir cadde. Milano'ya gelmişken mutlaka yolunuzu en azından bir tur yürümek için bu caddeye düşürmelisiniz.










Vintage butikler dizi dizi; ama yalnızca kazıklanmak istiyorsanız alışveriş yapın. Çünkü Roma'daki Porta Portese'de 20 euroya satılan bazı şeylerin aynıları burada 100- 150 euro gibi fiyatlara satılıyor. Niyetiniz gerçekten alışveriş yapmaksa, Zerodue Restorant'ın bitişiğindeki Back Stage Vintage'ta inanılmaz parçalar yakalayabilirsiniz.



Bir de 100 numarada yer alan Serendepity, üst katı plakçı ve cafe, alt katı vinatge butik olarak başka yerde bulunması zor parçalar sunuyor.



İsimsiz, ama deriden, hiç giyilmemiş İtalyan malı botlar ve ayakkabılar satan mağazalarda yaklaşık 100 euroya tapacağınız bir çizme veya bot sahibi olmanız pekala mümkün, ben başka hiçbir yerde bu kadar çok seçeneği bir arada görmedim. Aşağıdaki gibi aynı modelden yalnızca tek bir tane sergilenen yüzlerce raf dolu mağazaları hayal edin desem, ne demek istediğimi anlatabilirim sanırım.



Corso di Porto Ticinese'nin sonunda Piazza XXIV Maggio'ya çıkıyor yolumuz ve tam orada balık satan bir yer dikkatimizi çekiyor. Buradan isterseniz evinizde pişirmek üzere her türlü deniz ürününü çiğ alabileceğiniz gibi, isterseniz pişirtip yan taraftaki bistrolarda yiyebiliyorsunuz.




Bu bölgedeki son durağımız via Giovenale üzerindeki FORMA oluyor. Birbirinden güzel fotoğraflar arasında dolandıktan sonra, bir gün hayatımı değiştirmek istersem, fotoğraf gibi bir şeyin eğitimini almak üzere İtalya'ya taşınmaya karar veriyorum. :)



Martin Schoeller gibi son dönemin meşhır fotoğrafçılarının pek çok eseri sergileniyor burada; ama neden bilmiyorum benim favorim 1954 yılında Piergiorgio Branzi Muro tarafından çekilen Parigi oluyor.


Bir cafede mola verdikten sonra, bir markete uğrayıp Türkiye'ye götürmek üzere kahve, şampanya, makarna gibi şeyler aldıktan sonraka bir saate yakın yol yürüyerek otelimize ulaşıyoruz.





Minik Nutellalar kadar aklımı başımdan alan bir şey de kahveli yoğurt oluyor. Nasıl lezzetli, nasıl hafif.
İstanbul'da bunu bulabileceğim bir yer bilen varsa, çok ama çok mutlu olurum.

Kardan mayışmadan, keyifle kalın! :)


Pinterest'im

Instagram'ım