05 Temmuz 2010

Bu şehirde yaz pek keyifli!


; ancak yaz tatilleri benim için kutsal bir şey gibiydi hep. Ben üç aylık tatil boyunca orada burada sürterken, çalıştığı için sadece bir hafta izni olan arkadaşlarımla konuştuğumda "Amanın! Nasıl olabilir böyle bir şey?! Bana üç ay yetmiyor. Bir haftada yeni şehir mi keşfedeceksin, bronzlaşacak mısın, keyif yaparak dinlenecek misin, evde birikmiş işlerini mi halledeceksin?!" derdim.
Yanılıyormuşum. Her şeyi pekala yapıyormuşsun. Hatta gerçekten senin olan zaman o kadar kıymetli oluyormuş ki, uyuşuklukla çarçur edemiyormuşsun. Kendime yaz başlarken söz vermiştim: Her haftasonu ya bir yerlere kaçıp tatil yapacaktım, ya İstanbul'da havuza gidecektim ya da daha önce yapmadığım bir şeyler yapacaktım. Bu sözümü şimdiye kadar tuttum. (bkz 1, 2, 3, 4, 5)

Sonra Anadolu Hisarı'nda vapur 1,5 saatlik bir mola verdi. Anadolu Hisarı iskelesinden adım atar atmaz adaya gitmiş gibi hissettik kendimizi. Biraz ortalıkta dolandıktan sonra -ki bu sırada Murat Belge de bir gruba Anadolu Hisarı'nı gezdiriyormuş, onu yakalayamadığımıza çok üzüldük- teraslı bir yere yerleşip midye-kalamar-patates tava gibi ne kadar bira yanına giden kızartma varsa söyledik, buz gibi biralarımızı içtik.
Tabii sonra dönüş daha şenlikli, daha danslı oldu. Bu seneki caz vapurunu kaçırdıysanız, seneyekini mutlaka yakalayın derim. Caz vapuru, caza çpk da meraklı olmayanlar için bile oldukça keyifli bir etkinlik, eğer gerçekten caz severseniz de caz festivali kapsamında şahane konserler var bu aralar İstanbul'un dört bir yanında.
Bu arada kesin karar verdim, bir adet lale kart edineceğim en kısa zamanda, nedir bu ya ön satışta resmen tükeniyor her şeyin bileti.

Bir de bu hafta sonu Sapanca'ya gittik. Oh nasıl güzel geldi. Manzara şahane, su sesi her yerden geliyor, yeşillikler dört bir yanda, hava zaten mis. Fotoğrafta elimdeki kitap "Dahiler ve aşkları". Tam atmosfere uyumlu oldu. (Nikolay Berdyaev - kitaptan)
Odun ateşinde pişmiş etleri ve mısır ekmeğini de mideye indirmesi pek lezzetli oldu.


Çok fazla hayalim, çok fazla planım var.

PS: Bu satırları yazdım, duşumu almış, yatmaya hazırlanıyorum. Kendimi çok keyifli sanıyorum. Bu sırada başka birilerinin sahilde bisikletle geziyor, elvis dinliyor, enteresan kafalar yaşıyor 'hayat guzel kuslar brhdhsasw' moodunda olduğunu öğrendim. Polisi arayıp tecavüzcü bisikletiyle sahilde geziyor diye ihbar edecek kadar kıskandım. Şu anda sabah kalkıp işe gitme mecburiyetine lanet ediyorum. Beş dakkada değişir bütün işler!
Bu aralar çalışıyorum, geziyorum, gizli gizli başka haltlar da yiyorum, hayaller kuruyorum, planlar yapıyorum, kuruyorum, bozuyorum...
Bir de İstanbul Deresi diye bir restoran var ki, mutlaka gidilip görülmesi gereken yerlerden. Kayaların arasından akan bir şelale, gölge bir ağaçlık alan. Hamaklar, minderler ve ahşaptan oluşan oturma grupları... Şehirden bunalınca, ama çok da uzaklara gitmeye fırsat olmayınca hayat kurtarabilecek bir vaha.
"Erkekle kadının aşkı olsun, genel anlamda insanların insanlara aşkı olsun, ruhsal özgürlükten koptuğu sürece, ölümsüzlük ve sonsuzluk fikrinden uzaklaştığı sürece inançsız bir aşk olarak kalacaktır. Gerçek aşk, sonsuzluğun kanıtlanmasıdır."
Kabataş'tan pazar sabahı 11:00'de bindik rengarenk bayraklı vapura. Daha uyanamamıştık, kaynatılacak dedikodu kazanları vardı, bünyemizde alkolden eser yoktu. Basın bölümüne girdik, yüzümüz manzaraya dönük, püfür püfür oturduk. Arka fonda caz, bizde şahane sohbet. Tabii ki erkekler de şahane sohbetimizin en temel konusu...
Bu haftasonu da caz vapuruna sonunda bindim! Yıllardır "mutlaka gidelim" diyip de sonradan bilet bulamayıp yalan oluyorduk. Bu sene azmettik, bindik, bayıldık!
Okuldan mezun olurken, yazı İstanbul'da geçirme fikri, benim için çalışma mecburiyetinden daha büyük bir endişe sebebiydi. Zaten ben öğrenciliğim boyunca da pek çok işte çalıştım

04 Temmuz 2010

Ağustosta: Acilen Evlenmem Lazım!


Briget Jones ile popülerleşip Sex and the City ile doruklara ulaşan chick-lit'lerin Türkiye'deki başarılı öncüsü olan Ekin Atalar'ın Selindrellası'nı okuduktan sonra, size şurada ve şurada bu romandan bahsetmiştim. Sonuna da "Ekin Atalar, ola ki buraya yolun düşerse, hazır sevgili blog okurları da sağ koldaki anketten bu olayı destekliyorken, seninle bir söyleşi yapmayı gerçekten de çok isterim!" diye bir dip not düşmüştüm.
Ne mi oldu? Hem bu blogda "her pazartesi bir söyleşi" Ekin Atalar ile başlamış oldu, hem de çok yakında Selindrella'nın devamına kavuşacağımızı öğrenmiş oldum.

Son derece klişe bir soru ile başlayalım: Yazıya ne zaman, nasıl bulaştınız? Dramatik yazarlık okumanızın bir sonucu mu, yoksa buna sebep olan çok daha öncelere dayanan bir ilgi mi?
Dramatik yazarlık okumamla ilgisi yok esasen. Duygularını pek iyi ifade edemeyen biriyim ben, bu konuda ciddi arızalarım var. Ben çok rahatsız hissederken kendimi, insanlar rahat olduğumu zanneder, çok mutlu olduğum bir anda, neyin var iyi misin diye sorarlar, bir de açıklamalar yaparım sürekli konuşurken. Bunu dedim ama aslında şunu demek istiyorum, yanlış anlamadın değil mi diye sorarım genelde. Yanlış anlaşılmaktan korkuyorum, yazmamın nedenlerinden biri bu. Açık ve net olabiliyorum yazarken.
Yazdığınız ilk kitap çok daha ağır sayılabilecek konulara dayanırken, üstelik bunda da Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülleri'nde başarılı olarak nitelendirilmişken, "chick-lit" yazma fikri nasıl doğdu?
Bu soruyu daha önce de sordular. “Ağır edebiyat”ve “Chick-lit”birbirinden çok farklı değil mi, neden bu türe geçiş yaptınız diye. Sanki Nabokov’un tahtına oynuyordum da, birden yönümü değiştirip Marian Keyes’e diktim gözümü. Yok öyle bir şey. Ticari bir kaygıdan ötürü de yazmadım Selindrella’yı, okumak istediğim şeyi yazdım. Hala da öyle yapıyorum. Ben yazarken ve okurken eğleniyorsam okuyanlar da eğlenir. Ben hüzünleniyorsam, onlar da hüzünlenir. Önemli olan bu. Bir de sınırlamaları sevmiyorum. Yeniliklere ve sürprizlere açık olmak lazım. Chick-lit olmayan bir roman da yazdım mesela Selindrella’dan önce, belki o da yayınlanacak yakında.
Bildiğim kadarıyla aynı zamanda senaristsiniz de. Dışarıdan bakınca roman ve senaryo çok ayrı disiplinler gibi görünüyor yanılıyor muyum?
Aslında aynı disiplinin farklı kolları diyebiliriz. Bir dizi senaryosundan bahsediyorsak, mutlaka işin içinde bir ekip oluyor. Toplantılar yapılıyor, sinopsis çıkıyor, ardından tretman, son olarak diyalogların yazılmasıyla birlikte tam bir senaryoya dönüşüyor. Çok da özgür olunamıyor tabii. Belli bir akış var ve o akışın dışına çıkmıyoruz pek. Farklı kaygılar da giriyor işin içine. Yapımcının, kanalın ve zaman zaman seyircilerin farklı istekleri olabiliyor. Ona göre revizyonlar yapıyoruz. Roman bu anlamda çok farklı. Daha özgürsün her şeyden önce. Yapıyı, aksları, karakterlerin öykülerini istediğin gibi şekillendirebiliyorsun çünkü tek başınasın.
Bir de Selindrella muhteşem bir isim, romanın içeriğine de cuk oturuyor. Onun bir oluşma hikayesi var mı, yoksa üzerinde çalışılarak oluşturulmuş bir isim mi?
Tamamen Sindrella’dan çıktı. Selin’in Külkedisi’nden dönüşme hikayesi yani. Öyle uzun uzun düşünmedim.

Chik-lit'ler genellikle mutlu sonlarla biter, bizi hayallerdeki ilişkilerin var olabileceğine ikna ederler. Sizin yazdığınız Selindrella da öyle. Peki Ekin Atalar olarak ne düşünüyorsunuz ilişkiler hakkında? Var mıdır bu romanlardaki mutlu sonlar, yoksa kandırılmayı mı seviyoruz?
Körpe zihinleri ilişkiler hakkındaki fikirlerimle zehirlemeyeyim şimdi ben. Ama şunu söyleyeyim, aşk nasıl bir şey biliyorum.
Eşcinsellere her iki kitabınızda da dokunuyorsunuz. Tesadüf mü, yakın çevrenizde bulunanlardan tanıdıklık mı, yoksa özel bir merak mı?
Dokundurmuyorum aslında. Bütün karakterler heteroseksüel, araya iki tane de gay koyayım da çeşni olsun diye düşünmedim.
Peki Ekin Atalar nasıl yaşar? Gardrobu muhteşem parçalarla dolu, şehrin en güzel mekanlarından çıkmayanlardan mıdır, yoksa Selin gibi daha ironik, bazen zavallı, ama o anlarda bile komik olanlardan mı?
Tabii ki muhteşem bir gardırobum var. Her gün önünde dikiliyorum, bugün hangi özel yapım Chanel elbisemi giysem, hangi Hermes çantamı taksam, hangi Louboutin ayakkabılarımı giysem diye düşünüyorum. Sonra en cafcaflı elbisemi giyiyorum, alıyorum Hermeslerimden birini, beş karış topuklu Louboutinlerimi giyiyorum, çıkıyorum İstinye Park yollarına. Yemekti, kahveydi, alışverişti derken akşam oluyor. Eh, akşamları da arkadaşlarla mutlaka Reina’ya gidiyoruz, çılgınlar gibi eğleniyoruz. Kışları Londra’da yazları Cannes’da takılıyoruz filan. O sırada uyanıyorum hep.
Birisi çıkıp da size bomboş bir gün armağan etse ne yaparsınız?
Sıkılırım.
Şehirde herkesin gizli keşif noktaları vardır. Yemek yemek için, alışveriş yapmak için, kahve içmek için. Sizinkilerden birini bizimle paylaşır mısınız?
Gizli mi bilmiyorum ama, Galatasaray’daki MOR’un sıkı takipçilerinden biriyim. Neredeyse haftada birkaç gün önünden geçiyorum, mutlaka durup vitrine bakıyorum. İnanılmaz güzel ve orjinal takılar yapıyorlar.
Ağustosta çıkacak olan yeni kitap hakkında ipucu istesem? Selindrella'nın devamı mı, yoksa yepyeni bir proje mi?
Selindrella’nın devamı olacak. Adı da “Acilen Evlenmem Lazım.”Selin eski sevgilisinin evlenmek üzere olduğunu öğreniyor ve ondan önce evlenebilmek için kolları sıvıyor. Bu kadarını söyleyeyim şimdilik.
Yaz sebebiyle yolculuklara çıkacak olan "chick"lere yollarda ve güneşlenirken okumaları için birkaç kitap tavsiyesinde bulunur musunuz?
Kitap tavsiye etmek biraz sıkıntılı bir şey aslında. Böyle sorunca insanın aklına pek bir şey gelmiyor. Yine de güneşlenirken, Candace Bushnell’in Carrie Günlükleri ve Marian Keyes’in The Brightest Star in the Sky’ı okunabilir. Sophie Kinsella sevenler için de Yirmiler Kızı iyi bir tercih olabilir. Tatile arabayla çıkacak olanlara, (otoyollardaki kaza oranı düşünüldüğünde) Philippe Aries’ın Batılının Ölüm Karşısında Tavırları’nı da tavsiye ederim ben, her şeye hazırlıklı olmakta fayda var.

02 Temmuz 2010

-Monk müsün?


Günler ne çabuk geçiyor böyle! Ben Çeşme'den döneli bir hafta devirdik bile. İtiraf ediyorum hala valizimi boşaltmadım. Hani lazım olur yeniden diye... Mesela aklımızda bir de Bodrum planı var bu aralar.

Gerçi bugün biri beni gerçekten uzaklara kaçırıyormuş neredeyse, ama yurtdışına çıkış yasağım bozdu her şeyi. Hele şimdi başka bir işe baş koydum ki oy oy altı aydan uzun sürebilir bu şehirdeki yerleşik mobiliteyi kaybetmiş hayatım.

Neyse ben yarın İstanbul'da havanın yağmurlu olacağını unutmak için biraz daha Çeşme'den bahsedeyim:

Çeşme merkezde gezmeye bayıldım ben; çok zevkli binalar, birbirinden şık cafeler ve sakinlik bir arada.
Babylon Çeşme'yi fathini bir adım daha ilerletmiş ve Monk by Babylon'u açmış bir de. "Hayatın her anından keyif almayı bilenlerin, birer “Monk” olduğunu düşünüyoruz. Aynı sebepten, kendimize de bu adı seçtik." diye de açıklamışlar bu yeni ismi.

Hemen yanındaki Carrefour benim hayatımda gördüğüm en havalı marketlerden biriydi, hem konumu, hem de iç dekorasyonu sebebiyle.

Bir de marinadaki Milesstone'u çok sevdim. Yeni açılmış gıcır bir cafe / restoran. Güneş batarken akşam üstü kahvelerimizi burada içip, tatlılarımızı mideye indirdik.

Bu arada İstanbul'daki cafe ve restoranların hepsinin ne kadar zincir olduğunu da hiç bilmediğim cafe ve restoranlarda oturmak bu kadar hoşuma gidince fark ettim. Housecafe, Starbucks, Kitchennette, Dükkan Burger, Gloria Jeans, Dominos Pizza, Subway, Nero ve dahası her köşe başında karşımızda. O kadar sıkmış ki!


Babylon'un temmuz programına göz atmak isteyenler aşağıdaki fotoğrafa tık tık:

Bir önceki gece hiç uyumadığım için Çeşme'de geçirdiğim geceyi uyuyarak geçirmeyi planlıyordum ki, bir arkadaşım "Eğer Çeşme'dekş tek gecende uyursan seninle öyle bir dalga geçerim ki!" diye kışkırttı beni. Soluğu MFÖ konserinde aldım.

Ben MFÖ ile büyüyen çocuklardanım, annem ile babam MFÖ'yü çok severdi ve benim çocukluğumda biz çok sık arabayla uzun yolculuklara çıkardık. Devir kaset devri, yolculuğa 3-5 kasetle çıkılır, evrile çevrile aynı kasetler dinlenirdi. MFÖ şarkılarının neredeyse hepsini o günlerden ezbere bilirim ve de çok severim.

Babylon Ayayorgi'nin de konser için ideal olduğuna karar verdim. Bu sene gittiğim konserler içinde en rahat konser atmosferi buradaydı. Açık havaydı, çok sıkışık değildi ve ses sistemi şahaneydi.

Bu yazının sonuna tabii ki vazgeçilmez bir MFÖ klasiği yakışır: Sakın gelme!

"sakın gelme" dedikçe gidesi gelir insanın bir deniz kıyısındaki sevgiliye. kışkırtıcı, istemem yan cebime koy etkili, bağıra bağıra söylenesi bir yol şarkısı. fırtınalı... (atlantis - ekşisözLük)

Pinterest'im

Instagram'ım